Die hele griepepidemie leek zich aan mij voor bij te gaan en dat vond ik helemaal niet erg. Maar zo op de grens van winter en lente heb ik daarvoor in plaats een hardnekkige verkoudheid gekregen. Ik vul zakdoeken met een onsmakelijke substantie, waarvan ik u de beschrijving maar zal besparen. Ik hoest de ganse dag mijn longen uit mijn lijf, het is net alsof mijn lichaam de winter uit zich wil hoesten. En eigenlijk ben ik net niet ziek genoeg om me ziek te melden, maar echt fit voel ik me dus ook niet.

Dat is een van de redenen waarom het rond mijn persoontje een beetje stil is de laatste tijd. Daarnaast is het zo’n periode waarin het zowel qua werk als op sociaal gebied een beetje druk is. Deze week mocht ik, voor het eerst in al die jaren dat ik werk, naar een twee daagse cursus. En dat had ik gewoon echt nodig. Niet inhoudelijk, want daarvoor was de eerste dag genoeg, maar ik kreeg weer iets van mijn passie voor mijn werk terug. Dat was ik de laatste tijd een beetje kwijt, het begon plichtmatig te worden. Maar misschien was ik de passie in zijn algemeenheid een beetje kwijt.

Zo bedacht ik me dat ik vroeger altijd wel een doel had om naar toe te leven. Als kind zag ik elke dag mensen naar het station lopen om naar hun werk of school te gaan. Ik bedacht me dat ik dat ook wilde en later ging ik 4 jaar lang met de trein naar de M.T.S. Als ik dan op vrijdagmiddag terug kwam zag ik de studenten met hun weekendtassen vol vuile was terugkomen en ik bedacht me dat ik ook wilde gaan studeren. En zo geschiedde het dat ik ging studeren. Tijdens mijn studie leerde ik een docent kennen die zo gepassioneerd was dat hij bijna alles probeerden om zijn studenten iets te leren. En zo doende werd ik tijdelijk docent op een Hogeschool.

En terwijl ik zo dit blogje type op een regenachtige zondagmorgen vraag ik me zo af wat het volgende is dat ik zou willen gaan doen en er komt gewoon helemaal niks. En dat verontrust me eigenlijk best wel. Vroeger wist ik altijd wat ik wilde gaan doen later en dat weten-wat-je-wil ben ik een beetje kwijt.

(Ondertussen gaf ik het idee van het gezamenlijke schrijverschap wat meer vorm, was ik druk met het afleggen van verjaardagsbezoekjes, kwam ik erachter dat ik het lesgeven soms wel eens mis, denk ik er over na om te gaan schrijven voor een wat grotere blog, en probeerde ik alle ideeën in mijn hoofd wat meer te organiseren)

De laatste tijd verschijnen er weer een aantal goed geschreven blogjes die, net als de krokussen die uit de grond kruipen, de lente lijken aan te kondigen. Ik merk de komst van de lente zelf ook, want het ene na het andere idee ontplooit zich in mijn geest. Dit weekend was ik wat slapjes van een verkoudheid en had niet echt de behoefte om dingen te ondernemen. Het resulteerde wel eindelijk in het verhaal dat ik schreef voor het idee van mijn naamgenoot Theo.

Nu moet ik daar nog wel wat over kwijt, want het was een kwelling om in een Thema te schrijven en ook de beperking van 1000 woorden kostte me veel tijd. Ze zeggen wel eens schrijven is schrappen, nou dat laatste heb ik behoorlijk veel gedaan. Ik heb zelfs een volledige verhaallijn moeten schrappen, maar dat terzijde. Helaas ben ik bang dat het geheel een ietwat Staccato is geworden en vraag me af of het wel goed is zo. Maar bijkomend voordeel, ik heb nog een extra verhaal in de pijplijn en heb nu ervaren dat het gebonden zijn aan voorwaarden voor een schrijver erg moeilijk is.

Met dit alles in het achterhoofd lijkt het mij leuk om met een drie- a viertal mensen een blog op te starten alwaar ieder om de beurt een stukje publiceert dat samen een eenheid vormt, een beetje zoals ik met mijn drieluik heb geprobeerd. De bedoeling is dat elke post ongeveer 500 a 600 woorden lang is. Dat verhaaltje moet op zich zelf staan, maar toch ook in het geheel van de SOAP (heb er even geen ander woord voor) passen. Het leukste hieraan lijkt mij dat de stijlen op elkaar afgestemd moeten zijn en dat een vorige verhaaltje je kan dwingen om compleet een andere kant op te gaan. Het streven is naar 1 à 2 verhaaltjes per week dat zou neer komen op 1 verhaal per auteur in de 2 à 4 weken.

Nu zal dit misschien niet een origineel idee zijn, maar het lijkt mij een ontzettend leuke uitdaging. Bij voldoende aanmeldingen zal ik de blog opstarten mocht je interesse hebben, dan kan je dat hier kenbaar maken. Ik zou graag gelijke verhouding zien in het aantal mannen en vrouwen, al lijkt het erop dat er meer vrouwelijke auteurs zijn dan mannelijke. Uiteraard wordt het geen zwaar literaire kost en zal humor de boventoon voeren.

Dus mocht jezelf mee willen doen laat het mij weten. Ken je iemand waarvan je zeker weet dat hij/zij het een leuke uitdaging vindt attendeer diegene dan op mijn initiatief.

ps. Schiet me net nog te binnen dat het misschien ook wel leuk is om het hele verhaal juist op onze eigen webblog te publiceren. De lezer zou dan het verhaal op verschilende weblogs moeten volgen. Maar goed bij voldoende deelnemers kunnen we dat idee ook nog verder uitwerken.

Het is zo’n klein dingetje dat is blijven liggen na de verhuizing en meestal vergeet ik dat het is blijven liggen. Behalve als er dan weer eens visite komt die nog nooit eerder bij mijn “nieuw” huisje op visite zijn geweest. Vanuit het keukenraam zie je ze vanaf links aankomen wandelen. Dan turen ze eerst bij mijn linker buren, lopen dan mijn huis voorbij waar ze toch nog vluchtig een blik opwerpen. Vervolgens lopen ze door naar mijn rechter buren en dan heel even later bellen ze bij mij aan. Ik doe dan net alsof ik niet zag dat ze mijn huis voorbij liepen en de visite doet net alsof er niets aan de hand is. De oplettende lezer vraagt zich waarschijnlijk af wat er aan de hand is en de snellere geesten hebben hem misschien al door.

Naast mijn voordeur ontbreekt namelijk iets. Misschien dat anderen vinden dat er wel meer ontbreekt, maar dit ene is voor mij een gemis, zeg maar een doorn in het oog. Tevergeefs had ik al wat eerdere pogingen ondernomen, maar telkens bleek dat de doe-het-zelver op het dorp ze niet op voorraad had. Terwijl ik zo het vermoeden heb dat ik niet de enige ben die ze zou willen kopen. Gewoon heel simpel een nummer 1 en een nummer 7 en dan het liefst in messing of zwart want al die anderen vallen niet op, op de witte verf die de vorige bewoner op de buitenmuur heeft aangebracht.

Precies u voelt hem aankomen, ik heb geen huisnummer naast mijn voordeur. En hoewel het voor de postbode geen obstakel lijkt te zijn, werd het dan eindelijk tijd om een nieuwe poging te wagen. Ik ging weer naar de doe-het-zelver op het dorp en zocht weer naar die twee nummers, maar wederom zonder resultaat. Ik bedacht me dat ik toch echt niet weer met lege handen naar huis kon toen zei de zeer behulpzame man van de doe-het-zelver: “Ik kan ze voor u bestellen”. Dat was werkelijk een openbaring, want zo had ik er nog niet over nagedacht.

En vrijdag aanstaande is het dan zover, dan zijn mijn nummertjes binnen en kan ik eindelijk die lege plek naast mijn voordeur vullen. Nu nog goed opletten dat ik beide nummers niet verkeerd omhang, dat zou best slordig zijn.