De regel die mij raakt

Posted on by
Reply

Vandaag in de regel die mij raakt

Titel: “I Am Mine“
Band: “Pearl Jam“.
Regel: “I know that I was born and I know that I’ll die. The in between is mine. I am mine.“

Ik vind het niet alleen een schitterend nummer, maar vooral ook deze boodschap van Eddie Vedder. Er zijn twee zekerheden in het leven, ten eerste ben je geboren en ten tweede weet je zeker dat je ooit een keer doodgaat. Waarom maak je er dan gewoon niet iets moois van?

Alleen al hoe hij het nummer begint.

The selfish they’re all standing in line…

Faith in their hope and to buy themselves time.

Me, I figure as each breath goes by,

I only own my mind.

Alle egoïsten staan in een rij. Vertrouwen op hun hoop en vertrouwen er op dat hun tijd nog lang niet is gekomen. Ik zie wel hoe het gaat zolang ik maar blijf ademen. En ik hoef me nergens zorgen om te maken, want mijn enige ware bezit is mijn ziel.

Met andere woorden als je je ziel als enig waardevol bezit beschouwt dan hoef je je geen zorgen te maken om dingen die kapot of verloren gaan. En als je je teveel waarde hecht aan je andere bezittingen, dan maak je je alleen maar zorgen om het feit dat je ze kunt kwijt raken. En die tijd die je besteed aan het bezorgd zijn, kun je wat mij betreft nuttiger besteden. Je kunt beter genieten van al het moois dan er bang voor te zijn dat dat moois ooit eens voorbij zal gaan.

Steuntje in de rug.

Posted on by
2

nespressoGoed om heel eerlijk te zijn valt het nog niet altijd mee, dat ambassadeurschap. Zo was er gisteren een gesprek met iemand die ik erg populistisch vind en die alleen maar wil scoren over de ruggen van andere mensen. En ook vandaag  leek het even niet helemaal mijn dag te worden. En terwijl ik me aan veel dingen irriteerde en ook aan mezelf, omdat ik me aan dingen irriteerde, ging mijn mobiel af. Het display van mijn mobiel meldde “nummer onbekend” en even bedacht ik wat NU weer.

En terwijl ik op nam klonk daar aan de andere kant van de lijn een warme stem, een stem met een Belgische tongval.

– Spreek ik met  Theo

– Ja daar spreekt u mee.

– Ik bel namens Nespresso om  u te vragen hoe uw nieuwe apparaat bevalt.

Okay dat ging me even te snel, want ik had die mooie Belgische  tongval nog niet helemaal verwerkt.

– Hij bevalt mij uitstekend!

– Hoe vindt u de bediening?

Tja er zitten 3 knoppen op.

– Ik vind hem heel eenvoudig om te bedienen

– Is uw bestelling binnen twee werkdagen aangekomen?

– Het kunnen er drie zijn, maar dat weet ik niet precies meer.

– Heeft u nog verdere klachten?

– Nee alles is uitstekend en naar wens.

– Als u klachten heeft, dan kunt u in de toekomst het gratis 0800 nummer bellen wist u dat?

Okay ik ben normaal echt geen flirter, maar ik was dus danig onder de indruk van de vriendelijke stem met dat geweldig dialect dat ik daar als volgt op antwoordde.

– Krijg ik dan ook zo’n schattige belgische stem aan de lijn?

Ik hoorde haar lachen en ik weet zeker dat ze even bloosde.

– Ja mijnheer dat krijgt u dan.

Dit ene steuntje in de rug had ik net even nodig om me er weer aan te herinneren dat het leven zo vol verrassingen kan zitten. En hoewel haar naam mij ontschoten is, wil ik haar er toch even bedanken dat ze precies op het juiste moment, met haar vriendelijke stem en dat mooie accent in mijn leven kwam. Ik weet nu ook dat als ik behoefte heb aan zo’n lieve stem, dat ik gewoon alleen maar dat ene 0800 hoef te bellen. En okay ik zal dat niet doen, maar die wetenschap is prettig.

Theorie der namen

Posted on by
2

theo_maassenVanavond was de tweewekelijkse oppas beurt bij vrienden M. en S. En terwijl ik daar op de bank wat aan het zappen was bleef ik hangen bij de 24 uur met… op Nederland 3. Een programma waarin een gast samen met interviewer Wilfried de Jong 24 uur lang in één ruimte doorbrengt. De gast van deze week was Theo Maassen en ik vond hem bijzonder openhartig. En terwijl ik zo naar dat programma keek, kwam een theorie weer opborrelen die ik al jaren heb. Het valt mij altijd op dat mensen met dezelfde voornaam, ook dezelfde karaktertrekken hebben.

Zo creëren wij Theo’s graag een wereld om ons heen die aan onze eigen voorwaarde voldoet. We zijn redelijk fanatiek en kunnen er niet tegen als die door ons gecreëerde wereld verstoord wordt. We zijn soms wat excentriek, ik neem als voorbeelden wijlen Theo van Gogh en Theo Maassen en ook redelijk direct. We hebben altijd een mening en delen die met iedereen die onze mening wel of niet wil horen. Maar we zijn ook lief, meegaand en typische voorbeelden van ruwe bolster blanke pit. En zo zijn er nog tal van gemeenschappelijke karaktertrekken die wij Theo’s gemeen hebben.

Die theorie gaat ook op voor andere namen en ik vind het hele idee enorm fascinerend. En wat ik me dan altijd afvraag is, hoe dit toch komt. Krijgen ouders de namen die ze aan hun kinderen geven van te voren ingefluisterd, of ben je deels wie je bent om de naam die je kreeg? En, wat ik me dan verder afvraag, wat moet je doen als je niet bij je naam past?

Je denkt iemand te kennen

Posted on by
Reply

En toch zijn er altijd mensen die je om wat voor reden dan ook positief verbazen. Neem Robin mijn oude Tai Chi leraar. Meer dan een jaar spraken we elkaar bijna wekelijks, en ik wist dat ik zijn lessen zou gaan missen nadat ik verhuisde. Ik dacht dat hij ons veel over zichzelf vertelde, maar dat hij schildert dat wist ik niet. Hieronder twee van zijn schilderijen met als thema Tai Chi. De linker toont een beweging die de enkele zweep heet en de rechter toont een beweging die de slang heet.

enkele-zweep   tcsnake

Daarnaast heb ik een collega die in een band speelt met de naam Blaas of Glory . Deze van oorsprong rockband speelt nog steeds dezelfde nummers, alleen in een heel ander jasje. Okay het is niet zo dat ik die muziek zelf snel op zet, maar als je op You Tube kijkt naar het feestje dat die mannen bouwen op bijvoorbeeld een Zwarte Cross, dan weet ik zeker dat ik me zou vermaken als ze bij ons op het dorpsfeest komen. Hieronder een compilatie van hun muziek, kijk maar eens welke nummers je herkent.

[audio:Blaas_Of_Glory-compilatie.mp3] Compilatie van Blaas of Glory.

En terwijl ik steeds meer bijzondere dingen ontdek van de mensen om me heen, ga ik dit jaar op zoek naar mijn eigen verborgen talenten. Eens even kijken of ik anderen en mezelf ook zo positief kan verrassen.

Niemand houdt meer van mij.

Posted on by
2

weggelopen– “Niemand houdt meer van mij”, riep ik uit.

– “Ik wel”. zei mijn broer.

-“Nee, jij ook niet”, beet ik hem toe.

Ik was een jaar of 5 toen ik dat zo net na het avondeten had geroepen. En waarom ik dat toen zo voelde is me eigenlijk compleet ontgaan.

Deze herinnering kwam naar boven toen ik gisteren naar de nieuwe Uri Gellar show zat te kijken. Twee mentalisten gaven een hele freaky show. Uit het panel kozen ze Antje Montero en ze hadden een gesprek met haar. Ze stelden haar een paar hele persoonlijke vragen en daar gaf ze, gelukkig voor de show, antwoord op. En toen Antje de antwoorden had gegeven opende de heren een koffer waarin een papieren rol zat met antwoorden die ze zelf voor de show hadden opgeschreven. Nu waren de vragen, die ze aan Antje gesteld hadden, beslist geen open deuren. Want de vragen waren zo persoonlijk dat de heren de antwoorden eigenlijk niet konden weten. Maar op die rol stonden antwoorden die ook Antje had gegeven

Één van de vragen aan Antje was, “Wat is je vroegste herinnering”. En bij mij kwam deze herinnering naar boven. Nadat ik mijn broer had gezegd dat ook hij niet van mij hield, liep ik naar mijn slaapkamer en pakte mijn koffer en verliet het huis. Ik kan me nog herinneren dat ik hoopte dat mijn ouders mij achterna zouden komen, maar dat deden ze niet. En nadat ik 10 minuten had gelopen besloot ik dat ik terug moest gaan. Ik had al minstens 10 minuten gewandeld,dat leek op die leeftijd een eeuwigheid en ik was geen steek verder gekomen. En ik denk dat ik me realiseerde dat ik eigenlijk helemaal nergens heen kon gaan.

Ik draaide me om en liep weer terug naar huis. Daar aangekomen ontdekte ik dat mijn ouders juist heel veel van me houden, zoveel zelfs dat ze me toen al de ruimte gaven om zelf het leven te ontdekken. Wat ze me pas veel later vertelden was dat ze me al die tijd in de gaten hadden gehouden, toen ik met mijn koffertje in mijn handen over straat liep. Even hadden ze zich zorgen gemaakt, want ze hadden niet verwacht dat ik zo ver zou lopen en net toen ze achter me aan wilden komen zagen ze dat ik me omkeerde. Het mooie was dat ik alleen mijn koffertje had gepakt, want ik was nog veel te jong om me te bedenken dat je een koffer meeneemt om spullen in te kunnen doen, ik had er niks in gedaan.

En na al die jaren zijn mijn ouders er nog steeds voor mij, als het even tegen zit en juist ook op de momenten van vreugde. En als ik nu even de neiging heb om weg te lopen, dan loop ik juist naar hen toe en dan neem ik mijn koffer weer mee. Die is tegenwoordig iets groter en inmiddels laad ik hem wel vol met schone kleding, ondergoed en wat toiletspullen.

De regel die mij raakt.

Posted on by
2

In het kader van hoe voorkom ik inspiratieloosheid heb ik een nieuw soort blogje bedacht. De inspiratie voor De-regel-die-mij-raakt-blog komt van het 3Fm radioprgramma Rab-Radio. Wat is de bedoeling ervan? Soms is er een liedje waar ik, om wat voor reden dan ook, iets heb met de tekst. Zo’n tekst die op mijn lijf geschreven lijkt, of een tekst die gewoon mooi is.

Titel: “The way you wear your head“
Band: “Nada Surf“.
Regel: “Don’t push me cause I’ll fall in love. With whatever you just said.“

Gewoon het gevoel dat je hebt als de prille liefde op komt borrelen. Je weet dat je gevoelens voor die vrouw hebt, maar je hebt nog geen kans gezien om die gevoelens aan haar kenbaar te maken. En daarnaast maak je jezelf eigenlijk ook nog even wijs dat je nog niet echt verliefd bent. En tegen beter weten in smeek je haar als het ware, om maar niet die dingen te doen die je zo leuk aan haar vindt. De klank van haar stem, de manier waarop ze die ene lok haar iedere keer weer achter haar oor stopt, die verlegen glimlach of gewoon de ellegante manier waarop ze haar hoofd beweegt.

Geweldige ….

Posted on by
Reply

MSN-quotes. Er zijn mensen die er echt werk van maken van de boodschap die ze in hun MSN te zetten, van die boodschappen waar je echt over na moet denken. Ik heb er een paar verzameld:

  • “Spaar een boom, eet een bever!”
  • “Op school was Nederlends mijn goedste vak.”
  • “Kids in the back seat don’t cause accidents, accidents in the back seat
    causes kids!!”
  • “Last night I was looking at the stars and I was wondering where the heck
    is my ceiling!”
  • “Wie het laatst lacht…denkt het langzaamst”

De wetmatigheid van het lopen op water

Posted on by
2

Vandaag zocht ik even wat op in een boek. Ja mensen ik ben blijkbaar nog een van de weinige aardkloten die boeken leest. In dat boek beschreef de auteur de wetmatigheid van het lopen op water: zolang het bevroren is, is het goed te doen. Ik vind hem schitterend en taal-freak als ik ben, zocht ik op de Van Dale naar wetmatig.

wet·ma·tig bn, bw volgens de natuurlijke regels

Als ik die wetmatigheid zo eens goed bekijk is het een prima voorbeeld van de wet van behoud op ellende. Waarom zou je uberhaupt op water willen lopen? Als het ijs te dun is zak je er doorheen, als je te snel over ijs loopt dan glijd je  uit en als er geen ijs op het water is dan kom je geen stap verder? Maar ondanks mijn persoonlijke bezwaren vind ik hem zo mooi dat ik hem graag met iedereen wil delen.

Forces of nature

Posted on by
Reply

Zonsondergang

Vrijdagavond in de late nazomer als de schemer terrein wint in zijn gevecht met de zon. Met enorme kracht tracht hij de zon in de horizon te drukken, maar dit zal hem het eerste half uur nog niet lukken. De zon, die al sinds de vroege morgen de hemel bezet houdt, is verzwakt door de inspanning die de bezetting haar heeft gekost. Na een korte adempauze waarin de schemer zijn tactiek overweegt en de zon haar linies herstelt, wordt de laatste slag van die dag gevoerd.

De dag vogels, symphatisanten van de zon, moedigen haar vanaf de aarde aan en met al haar laatste kracht verzet de zon zich tegen de overheersingsdrang  van de schemer. De inspanning die haar dit kost doet de hemel rood kleuren, als het gezicht van een atlete na een sportieve uitbarsting. De wolken, die overdag een schitterend contrast vormen met de helder blauwe hemel, zoeken dekking voor het naderende gevecht en nemen een roze, camouflerende kleur aan.

Het slagveld lijkt op het pallet van een schilder, die met rood en wit het perfecte roze probeert te mengen. Spoedig zal de schemer de zon met zijn koele adem verdrijven, de hemel verduisteren en de aarde verkoelen. Een aangename afwisseling na een warme dag.

Positieve kunst

Posted on by
Reply

yes-painting

Vandaag een stukje positieve kunst, of eigenlijk hoe John Lennon verliefd werd op Yoko Ono. Op de foto zie je een ladder onder een schilderij dat aan een plafond hangt. Op dat schilderij heeft Yoko Ono een tekst geschilderd, die tekst kan je alleen lezen door op de ladder te klimmen en dan vervolgens door het vergrootglas te kijken dat aan het schilderij hangt. Er staat maar één woord en dat is “Yes“. Toen John Lennon dit kunstwerk op 9 november 1965 in de Indica Gallary te Londen zag, was hij zo onder de indruk van de positiviteit van de kunst van Yoko Ono, dat hij op slag verliefd op haar werd.