Misschien komt het doordat de natuur nu – tijdens de lente – weer ontwaakt. De vogels die je ‘s ochtends toezingen, de bomen en planten die hun prachtige groene kleuren langzaam aan weer vertonen en de geboorte van jonge dieren. Misschien komt het ook door het vasten – of komt het door beide. Waar het door komt, het maakt eigenlijk niet zo heel veel uit. Het feit is dat ik de laatste tijd het gevoel heb dat ik aan het ontwaken ben. Ik ben me opeens ontzettend bewust van het nu en van mezelf.
Ik ontwaak op het gebied van goed voor mezelf willen zorgen. Ik vraag mezelf voortdurend af waarom ik de trend van het vasten niet door ga zetten. Nu heb ik dit gevoel in al die jaren dat ik al vast altijd wel een beetje gehad. Maar dit jaar is het geen gevoel, maar meer een wetenschap dat ik het ook echt moet gaan doen. Ik blijf gezond eten, groente die nog puur zijn en het eten van vlees beperken tot een minimum. Ik zal blijven genieten van dat wat ik eet. Zorgen dat ik voldoende nachtrust pak. Vet en alcohol uit mijn leven bannen of in elk geval beperken tot het minimale. En ik blijf me met regelmaat fysiek inspannen, omdat ik merk dat, dat zo goed voor mijn lichaam is.
Ik voel me ook spiritueel ontwaken. Dat is iets dat ik al eens eerder mee heb gemaakt tijdens mijn studententijd. Alleen toen ik ging werken, vond ik het lastig om beide werelden te verenigen en op de een of andere manier kreeg de aandacht voor mijn werk de overhand. Op sommige punten zelfs zo erg, dat ik mezelf wel eens kwijtraakte – dit leidde tot een bijna burn-out. Ik denk dat ik die ervaring nodig had om me er bewust van te worden dat het leven uit zoveel meer bestaat dan uit werk. Niet dat ik werken niet leuk vind, in tegendeel zelfs, maar werk en het normale leven moeten met elkaar in balans zijn.
Ik verkrijg de laatste tijd inzichten in mezelf die in een continue stroom tot me komen. Wat soms energie geeft en soms vermoeiend is. Maar het is er nu eenmaal en dat zal vast zijn doel wel hebben. Maar door dit alles, het kunnen genieten van het eten dat ons door de natuur wordt gegeven, het tot rust komen door Tai Chi en meditaties, het me bewust zijn van wie ik ben. Door die dingen voel ik me alleen maar mooier worden als mens. Ik krijg opeens weer zin om mijn mooiste kleding en schoenen aan te trekken. En niet om dat ik dat voor een ander wil, nee puur voor mezelf. Alsof ik de buitenwereld wil laten zien dat ik in balans ben en hoe mooi ik als mens ben. Het maakt me helemaal niets meer uit wat andere mensen misschien wel niet van me zouden kunnen vinden. Ik ben!
De afgelopen week merkte ik dat het niet alleen mezelf opvalt dat ik me goed voel in mijn lichaam. Zo hier een paar dingen die me de afgelopen tijd zijn overkomen:
- Â Mensen om me heen komen zonder reden langs en het lijkt wel alsof ze zich alleen maar willen laven en de energie die ik heb – nu begrijp ik eindelijk waar Bliss van Muse over gaat.
- Mensen krijgen spontaan de neiging om me een vriendschappelijk schouderklop te geven, op de een of andere manier willen ze me gewoon aanraken.
- Collega’s die tijdens de lunch nooit wandelen, komen nu speciaal naar me toe met de vraag of ze me mogen wandelen.
- Een jonge dame in de supermarkt bleef me zaterdag maar aanstaren en aanstaren, tot ze me bijna uit het zicht verloor en me nog even snel goedemorgen wenste. Het was een Nabokov moment.
Aan de ene kant beangstigt me dat wel een beetje – ik ben dit allemaal niet gewend. Of toch wel, maar ik heb me hiervoor ook jaren afgesloten. Ik had genoeg van de onbekende mensen die opeens spontaan hun levensverhaal gingen vertellen.
Waarschijnlijk ben je als lezer allang afgehaakt, omdat je dit alles niet zo helemaal kunt plaatsen. Ik denk dat dit blogje vooral ook voor mezelf was. Om gewoon even het gevoel van de laatste tijd op te kunnen schrijven, zodat ik dit gevoel weer terug kan krijgen door dit te lezen in tijden dat het misschien weer eens iets minder gaat. Nu ik dit zo lees is dit denk ik de eerste keer dat ik me zo bloot geef op mijn eigen blog. De komende tijd staan er heel veel mooie dingen op het programma, waarvan ik hier op deze blog verslag zal doen.
Er zijn momenten in je leven waarop er een hele boel verschillende dingen tegelijk gebeuren, waarvan je niet weet waarom ze gebeuren. Maar je beseft dat ze gebeuren en dat het blijkbaar om een reden gebeurt. Soms heeft het iets te maken met de mensen om je heen. Soms gebeurt iets, omdat het je de kans geeft om een andere richting in te slaan. Maar meestal staan we te lang stil bij de waarom-vraag en laten we hierdoor mooie kansen om nieuwe ervaringen op te doen aan ons voorbij gaan.
Mogen de armen rijkdom vinden,
Op 11 januari 2013 pleegde 
Voor hen die de jaren 80 niet bewust hebben meegemaakt, zal the Iron Lady een onbekende zijn. Op 8 april 2013 overleed 
Op 5 december 2013 overleed 
In 2012 begon Giel Beelen met De Beste Singer Songwriter van Nederland. Zeker weten doe ik het niet. Maar volgens mij deed Giel dat als tegenwicht voor al die andere talentenshows. Dit jaar was de tweede editie en daar maakte ik kennis met Michael Prins. Het kan gewoon dat je nog nooit van Michael gehoord hebt, maar het zou mij absoluut niet verbazen als Michael binnen nu en een paar jaar internationaal gaat doorbreken. Hieronder Close To You van Michael Prins zoals hij deze als toegift zong na het winnen van De beste Singer Songwriter.
Voor de derde plaats heb ik meerdere nominaties. Zo vond ik dat meerdere kandidaten uit de Beste Singer Songwriter van Nederland deze plek verdienen. Met name Jasper Mook, omdat hij liedjes schrijft die wortelen op de Amerikaanse popmuziek. Maar het gaat me te ver, om nu alleen maar talenten te kiezen die zich middels een talentenjacht op de kaart hebben weten te zetten. Nummer 3 is een statement, puur om te laten zien dat het ook zonder een talentenjacht kan. Dit jaar kwam Mr. Probz met zijn debuutalbum The Treatment. De single Waves verdient echt de derde plek, met name omdat ik hem zo goed vind, dat het bijna on-Nederlands is.