Tegen het einde van elk jaar als ik met een oog al in het nieuwe kijk, kijk ik met het andere altijd even terug op het bijna afgelopen jaar. Gevoelens van verdriet, geluk, haat en liefde vermengen zich als ik het jaar in mijn gedachten laat afspelen alsof ik mijn eigen soap regiseer. Nu ben ik iemand die er van houd om lijstjes te maken. Een lijst met meest mooie momenten en een lijst met de meest nare momenten. Maar als je met dat doel in je gedachten een jaar evalueert, dan ben je alleen maar bezig met het samenstellen van lijsten, terwijl je eigenlijk het gevoel van die mooie momenten nog even wilde oproepen.

Dat leerde ik van een schrijfster wiens naam ik echt niet (meer) zou weten. Ze had haar dochtertje verloren toen dat meisje een jaar of drie, vier was. Op de vraag van de interviewer hoe ze hier mee om ging zei ze: “De kunst van het leven is dat je het gevoel van geluk opslaat bij de mooie herinneringen, zodat je dat gevoel op kunt roepen als het even wat minder gaat”.

Hoe verliep 2008 in vogelvlucht?

Bruiloften: geen. Eigenlijk voor het eerst sinds tijden.

Gezinsuitbreidingen: Drie van mijn vrienden kregen er 1 bij. 1 zoon en twee dochters.

Collega’s erbij: plus minus 60 want ik ben bij een ander bedrijf gaan werken.

Collega’s verloren: Van een hoop afscheid genomen en twee echt verloren (daarover later meer)

Mooiste aankoop: Eigenlijk zijn dat er drie. Ten eerste de PS-3. Toen kwam er een Epiphone Custom Les Paul en de meest recente een Nespresso automaat.

Mooiste CD: eigenlijk niet eentje uit dit jaar, maar dit was het jaar dat ik “American Idiot” van “Green day” kocht.

Mooiste single: “This Sex is on Fire” van Kings of Leon.

Dates: twee en een half (lijkt wel of het aantal elk jaar afneemt.)

Meest ongelukkige moment: Het vertellen tegen  een van die dates dat ik niet verder wilde, met name wat er daarna gebeurde.

Mooiste film 2008: Voor het eerst in jaren weinig films uit dit jaar gezien.

Slechtste film 2008: Indiana Jones – The Crystal Skull hier had ik toch echt veel meer van verwacht.

Held van het jaar: Een collega en vriend, omdat hij bewees dat je geluk af kunt dwingen al moet je daarvoor naar de andere kant van de oceaan. (Petje veel geluk jongen).

Mannelijke persoonlijkheid van het jaar: Mijn geliefde oud-projectleider Coert (later meer).

Vrouwelijke persoonlijkheid van het jaar: Sabine ze verschafte mij een schuilplaats toen ik op de vlucht was voor één van die dates.

Concerten bezocht: 0 (ook voor het eerst in jaren).

Mooi weekend: Weekendje Allicante, het 10 jarige jubileum van het bedrijf waar ik werk.

Mooie uitspraak: Mijn jongste neefje kreeg op school te horen dat de goedheilig man niet bestaat: “Oh maar dit wist ik al 2 jaar, dat had ik al op internet gelezen.”

Mooie momenten:

• Het bouwen van de nieuwe schuur met paps en mams
• De fijne avonden met mijn buren
• De momenten met familie en vrienden

Digitale (her)ontdekkingen: Last FM, Twitter en TinyURL (ja ja ik kende ze al, maar ik ben geen early adapter).

Overhyped: hyves, maar daar blog ik al genoeg over.

En dan de momenten die me het meest bij gebleven zijn.

Voor een project dat ik deed voor de justitiële jeugdinrichtingen had ik een hele fijne projectleider. Hij was niet alleen uiterst bekwaam, maar een pracht mens, een people manager die begreep dat je je successen moet vieren. Als het hele team keihard gewerkt had om een oplevering te doen dan mochten we op vrijdag of eerder naar huis, of we gingen met zijn allen naar een café voor een gezellig samenzijn. Die projectleider kon niet helemaal aarden bij het bedrijf waar ik toen werkte en hij besloot vorig jaar al om een andere werkgever te zoeken. En net nadat hij in de zomer van 2007 zijn baan op had gezegd kreeg hij te horen dat hij kanker had. Het was een redelijk agressieve vorm want het had zich in zijn gehele lichaam verspreid. Toen hij dit aan ons kwam vertellen was het hele team verslagen.

Ik hield contact met hem. Eerst via de telefoon en later via e-mail omdat het praten niet meer ging. Zo vlak voor de lente van 2008 kreeg ik een e-mail waarin hij me vertelde dat als ik hem nog een keer wilde zien dat ik dan snel langs moest komen. Nu zit het leven vol paradoxen, want op die vrijdagmorgen dat ik langs zou gaan belde een goed vriend me met de mededeling dat hij die nacht een zoon had gekregen. Een afspraak voor de volgende dag was snel gemaakt, want ik was toch heel benieuwd naar die nieuwe telg.

‘s Middags ging ik bij mijn oude projectleider op visite. De Coert die ik tot dan toe kende was een echte levensgenieter en dat kon je aan hem zien. Hij was altijd redellijk corpulent. Daar was niks meer van te zien. Hij was echt afgevallen en zelfs een wandeling naar de wc kostte hem zichtbaar moeite. Inmiddels had hij een gezwel ter grootte van een sinasappel in één van zijn longen. Het praten verliep met zijn dochter, want ook dat was te vermoeiend. Zijn dochter liet me foto’s zien van de schilderijen die Coert in de afgelopen drie maanden had gemaakt. Werkelijk ongeloofelijk hoe creatief en productief hij in die laatste maanden is geweest. De dag erop ging ik langs bij die vrienden waar de kleine was geboren. En terwijl je dan zo’n kleine wurm in je handen hebt wordt je overrompelt met een gevoel van geluk.

Nog geen twee weken later werd ik gebeld door mijn toenmalige werkgever met de mededeling dat Coert overleden was. Ik heb die hele middag zitten janken, want hoewel ik een fantastische vader heb was Coert voor het hele team als een tweede vader. De crematie was werkelijk bijzonder, er konden 300 man in de zaal en die was bijna helemaal gevuld. Alle leden van zijn gezin vertelde allemaal iets over hun relatie met Coert. Nu is Coert in het verleden een keer gescheiden en uit dat huwelijk had hij twee kinderen. Zijn nieuwe vrouw had ook twee kleine kinderen toen ze Coert leerde kennen en al gauw werd het één groot gezin. Ik had de gezinsleden al eens ontmoet tijdens een barbeque die Coert thuis hield en ik heb me zelden ergens zo welkom gevoeld als bij Coert en zijn gezin.

Als laatste spreker op die crematie vertelde zijn vrouw over hoe ze Coert had leren kennen en ervaren. Toen kwam het moment dat ze vertelde dat Coert drie weken voor hij stierf een roos op stam had besteld, want hoe ziek hij ook was, hij wist dat ze elkaar 12 en een half jaar kende. Precies op die dag gaf hij haar die roos op stam met de woorden “Plant deze in de achtertuin, dan krijg je zo nog elk jaar rozen van mij”. Niemand in de zaal hield het droog. En iedere keer als ik dit vertelde aan mensen die ik sprak kreeg ik weer koude rillingen en had ik moeite om mijn tranen te bedwingen.

Gedurende de terugreis van drie kwartier heb ik eigenlijk maar één nummer non-stop op repeat gehad. Dat was Green day met holiday, niet in de laatste plaats omdat hij een fantastsisch nummer is, maar vooral om de tekst:

“Hear the sound of the falling rain
Coming down like an Armageddon flame
The shame
The ones who died without a name

Hear the dogs howling out of key
To a hymn called “Faith and Misery”
And bleed, the company lost the war today ”

Tot dan toe had ik nog nooit een collega hoeven te cremeren of begraven. Ik werkte nog maar krap twee maanden bij mijn huidige werkgever toen, op een maandagmiddag, we allemaal bij elkaar werden geroepen. Het gedrag van degene die ons bij elkaar riep verraadde al dat er iets mis was en eigenlijk voelde ik al aan wat er verteld zou worden, want het was een flash back naar een paar maanden eerder. Toen we met alle collega’s, die aanwezig waren, bij elkaar zaten kwam de mededeling die in sloeg als een bom. Toen Coert stierf was hij net over de 50 veel te jong natuurlijk, maar toen ons verteld werd dat Ronaldo overleed wilde niemand het geloven. Ronaldo was rond de 35, mijn eigen leeftijd. Werkelijk iedereen was verslagen en we kregen de ruimte om het nieuws op onze eigen manier te verwerken. Sommigen gingen door met werken, met anderen ben ik eerst een rondje gaan lopen om daarna naar huis te gaan.

Nu wil ik eerst wat over Ronaldo vertellen. Die had een zeer scherpe humor en verstond de kunst om die op de juiste momenten tentoon te stellen. Als het stressen werd om deadlines te halen dan kwam er altijd een opmerking van hem waardoor iedereen moest lachen en de sfeer weer minder gestressed werd. Ik kende hem slechts twee maanden, maar had het gevoel alsof ik hem al jaren kende. Het geen waar ik de meeste koude rillingen van kreeg was dat zijn vrouw eindelijk zwanger was, drie maanden.

De dag na zijn overlijden werd er een herdenking gehouden waar echt iedereen kwam. En toen wist ik waarom ik voor mijn huidige werkgever gekozen heb. Niet alleen omdat het er erg gezellig is, maar vooral op de menselijke manier waarop er met elkaar om gegaan wordt.

Was het dit jaar dan alleen maar kommer en kwel? Nee in tegendeel er waren voornamelijk mooie momenten. Die momenten van geluk die je dus vast wilt houden en waarvan je het gevoel op wilt kunnen roepen als het even wat tegenzit. Dat zijn de momenten die ik voor mezelf houd, omdat ik me voorgenomen heb om weinig tot niets over privé zaken te bloggen. Al met al een zeer bewogen jaar, het jaar waarin the USA op zijn kop ging. Een eerste gekleurde president. Het jaar waarin de materiële wereld instortte, omdat er hypotheekverstrekkers in Amerika waren die iets te gretig hypotheken verstrekten en met dat geld wat dubieuze investeringen deden. Maar vooral ook het jaar waarin ik voor het eerst in mijn eigen huis woon en het jaar waarin ik leerde hoe fijn het is dat je als buren voor elkaar klaar staat.

Ik had me op voorhand voorgenomen om het kort te houden, hiervoor sorry. Maar goed er is ook zoveel gebeurd dit jaar. Ik zou nog wel twee keer zoveel kunnen schrijven.