Onbewust kwam ik van loslaten naar artikelen over de dood, wat voor vele mensen een zwaar thema is. In het kader van het loslaten wil ik – vooral voor mezelf – over de week na mijn vaders dood schrijven. Maar om dat in de juiste context te kunnen plaatsen, is het belangrijk om eerst iets meer over mijn vader te vertellen.

Het leven heeft mij in een aantal fases in de juiste richting geleid, maar in mijn vaders geval duwde het leven hem in één keer naar zijn richting. Hij was begin dertig toen hij tijdens het werk een collega optilde, zodat die collega iets beter kon zien. Aan deze actie hield hij twee hernias over.

Tijdens de eerste operatie had de chirurg de tweede hernia gemist en tijdens de tweede operatie ging er van alles mis. Er werd een zenuw geraakt waardoor hij geen gevoel meer in zijn linkervoet had en de operatie zelf was niet succesvol, gevolg een leven lang vol pijn.

Waar anderen zich hier misschien bij neer zouden leggen, kwam dat niet in mijn vader op en hij begon een elektronisch reparatiebedrijf. Zo kon hij zelf de werktijden bepalen en aangezien het bedrijf naast ons huis was, kon hij ook even rust nemen wanneer dat nodig was.

De keuringarts probeerde mijn vader voorzichtig uit te leggen dat hij nooit meer zou kunnen werken. Zijn verbazing was groot toen mijn vader hem vertelde dat hij geen werk meer voor hem hoefde te zoeken, omdat hij zelf een bedrijf was begonnen. Ja zo was mijn vader, die liet zich door niets uit het veld slaan.