Met Blaas of Glory op Sonisphere

Vrijdagavond, tijdens het diner kregen we van S., de tourmanager, te horen dat we ons zaterdagmorgen om 12:00 uur precies moesten melden in de hal van het hotel – kijk dat vond ik dan als nachtmens een ontzettende meevaller. Iedereen was op tijd en van S. kregen we onze backstage passen en polsbandjes. Ik wist al wel dat je die nodig had om backstage te mogen, en ik zal deze nog wel een tijdje blijven bewaren als een mooi aandenken aan een geweldig weekend.

Backstage pas en polsband

Met een taxi en de BoG bus – uit pure luiheid zal ik Blaas Of Glory vanaf nu afkorten tot BoG – vertrekken we naar het Sonisphere festival. Na het zwaaien met de backstage pas, mochten we het festival terrein op. Backstage betekende in dit geval twee onzettend grote tenten met kleedruimtes, 1 voor Metallica en 1 voor alle andere artiesten. Tussen beide tenten was een ruime, overdekt, terras waar je even kon zetten, je maag kon vullen en je vochtgehalte op peil kon houden.

Veel tijd om dit alles in me op te nemen had ik niet echt, want de BoG-bus moest nog uitgeladen worden.  Het festival zou om 15:00 uur zijn deuren openen en BoG mocht om 14:00 uur, als eerste optreden, het publiek bij de hoofdingang wat opwarmen. En ik weet niet zo goed waarom, want uiteindelijk zou ik zelf geen bijdrage aan het optreden leveren, maar met de minuut voelde ik de spanning meer en meer toe nemen.

Opweg naar de eerste Gig

Op de bovenstaande foto gaat de band, in vol ornaat, op weg naar de hoofdingang – ik realiseer me dat dit lange blogjes gaan worden, met her en der een foto, maar ach ik hoop dat u me dit vergeeft, want geloof mij ik beschrijf slechts een aantal herinneringen.

Het eerste optreden was echt spannend, je weet immers niet hoe BoG door de Spaanse metal fans wordt opgepakt, of ze vinden het geweldig dat hun dierbare nummers op een andere manier worden opgevoerd of, tja daar wil je dan op dat moment eigenlijk ook niet aan denken. Gelukkig, en overigens heel terecht, genoot het publiek ontzettend van het eerste optreden en werden de nummers door het publiek uit volle borst mee gezongen – een foto verslag van de optredens heb ik onder aan dit blogje geplaatst. Overigens heb ik met mijn eigen camera weinig foto’s gemaakt -  ik heb voornamelijk de memory card van bandlid J.P. helemaal volgeschoten, want dom als ik ben liet ik mijn spiegelreflex thuis achter. Het rechter tentje dat u op de foto ziet, is de tent met de kleedkamers voor de niet Metallica mensen en links ziet u een stukje van de tent voor Metallica.

Nadat de hekken geopend waren gaf BoG nog snel een optreden tussen het publiek. Dit optreden mocht niet al te lang duren, want na dit optreden stond het podium optreden gepland. Ik kan u verzekeren dat ik nog nooit zo’n kick gevoeld heb als toen ik achter BoG op het podium mocht staan om een foto verslag te maken van het optreden. BoG deed op het podium hun ding en het publiek ging werkelijk compleet uit zijn pantoffel. Hieronder drie filmpjes van het optreden die ik op You Tube vond. Op een van de filmpjes ziet u hoe zo’n optreden vanaf het podium er uit ziet.

Na het geweldige optreden op het podium volgde nog een laatste optreden tussen het publiek. Tijdens dit optreden schoot ik de laatste foto op de memory card van J.P. En ik kan maar 1 ding zeggen over BoG: Ik ben fan van de mannen!

(mensen laten we eerlijk zijn, als Nederlanders mogen we best trots zijn, dat Blaas Of Glory ons land vertegenwoordigd op een Metal festival. Want na Gorefest – een Metal band uit mijn geboorte dorp – is er geen band meer geweest die zo’n metal festival waardig is. Gelukkig hebben we Blaas of Glory, Neerlands trots in angstige dagen.

On the road

Een paar dagen na het optreden (20 juni 2009) van Blaas Of Glory op het  Sonisphere Festival te Nijmegen, komt collega J. naar me toe. Hij vroeg me of ik een busje kon rijden en of ik het weekend  van 11 juli naar Barcelona wilde rijden, alwaar ik dan backstage mocht op het Sonisphere festival? Als muziekliefhebber bedacht ik me geen seconde en antwoordde, alsof ik voor het altaar stond, volmondig ja.

Er moesten nog wel wat kleine hobbels genomen worden voordat ik 100% zeker wist dat het door ging. Het contract tussen Sonisphere en Blaas of Glory moest geregeld zijn en ik moest mijn paspoort op tijd vervangen. Die laatste was in februari verlopen en omdat ik toch geen plannen had om dit jaar naar het buitenland te gaan, had ik die nog niet verlengd. Het paspoort was snel geregeld en ondertussen volgde ik, via collega J., alles wat er zich rond Blaas Of Glory afspeelde – en dat is veel, want Blaas Of Glory is hot!

Hier een korte impressie van de afgelopen week: zondag 5 juli Blaas of Glory wint de Gouden pet, op maandag 6 juli volgt een live optreden bij Rob Stenders op 3FM, schreef de pers veelvuldig over de Zwolse band die mag touren met Metallica en ondertussen waren ze ook nog te zien bij Hart van Nederland en op Editie.nl en was er ook nog een interview met Giel Beelen.

Donderdag avond 9 juli, iets later dan gepland – maar dat is nou eenmaal rock and roll – stoppen collega J. en collega K. met de bus van Blaas Of Glory voor mijn huis – alle hobbels waren glad gestreken. Dat was het startsein voor een 18 uur durende road trip naar Barcelona. Om u een kleine indruk te geven van hoe groot de bus is, hieronder een foto.

IMG_1345

Via Belgie, Luxemburg, Frankrijk – vooral heel veel Frankrijk – reden we om de beurt over heuvels en door dalen. Veel kans om van al dat moois te genieten was er niet echt, want we reden vooral ‘s nachts, wat het voordeel heeft dat je niet in files komt. Al was het net na Luxemburg behoorlijk druk vanwege het vakantie verkeer – dit zijn vooral veel auto’s met sleurhutten die ouders met hun jonge kinderen naar hun vakantiebestemming brengen.

Zo rond een uur of 4 brak het ons wel op dat we de dag ervoor hadden gewerkt. Ik zelf had nog geen kans gehad om wat te slapen, tot dan toe was ik voornamelijk bijrijder geweest en na iets meer dan een uur met ruim 3 ton over de snelwegen gereden te hebben, was ik op. We overwogen nog even om op een parkeerplaats te stoppen om daar even wat slaap te pakken, maar collega K., die net wakker was geworden, nam het roer over en heeft de laatste nachtelijke etappe in zijn eentje gereden.

Na nog wat kleine wisselingen van bestuurders kwamen we rond 14:00 uur aan op de plaats van bestemming, het hotel. Het overig gezelschap was inmiddels al, per vliegtuig, in Barcelona aangekomen en zwierven wat rond in de stad. Collega’s J. en K. en ik besloten dat we Barcelona even lieten voor wat het was en we gingen nog even wat bijslapen. Rond 20:00 uur hebben we met het voltallig gezelschap genoten van een authentiek Spaans diner met veel tapa’s en een overheerlijke Spaanse Roja en genoot ik volop van alle verhalen van de mannen van Blaas Of Glory.

Die avond lag ik er redelijk op tijd in, moe maar voldaan. Het eerste deel van het avontuur was ten einde en de instrumenten zijn veilig en ongeschonden in Barcelona aangekomen. Nog voor mijn hoofd het kussen raakte was ik al vertrokken naar dromenland – de sandman deed zijn werk grondig en op tijd.

Wat overkomt mij nu

Mocht u zich de komende paar dagen afvragen waarom u niks hoort van uw gastheer op deze blog, ik ben even druk met het last minute regelen van een aantal zaken, om daarna hopelijk een bliksem bezoek van een dag aan (of is het naar?) Sonisphere  Barcelona af te leggen. Tot gauw, veel liefs en een warme groet – zoals mijn Tai Chi leraar altijd zegt.

(ik snap dat dit voor u een beetje vaag overkomt, maar het is allemaal zo snel gegaan, dat ik het zelf amper nog kan beseffen. Maar weest gerust, ik zal het u binnenkort tot in den treuren uitleggen. Soms openbaren zich kansen die geen enkel mens laat schieten, alhoewel er door omstandigheden voor sommige mensen wel een reden is om dit voorbij te laten gaan. Dit soort kansen zijn het product van een goede neus voor kansen en een gezonde dosis geluk – of heeft het laatste dan toch iets te maken met het uitspreken van: een wens is de basis van de mooiste gebeurtenissen in je leven, mits je maar goed luistert naar je hart en het nu!)

Even stilstaan. En dan weer doorgaan?

Inmiddels is het bijna 7 maanden geleden dat ik met deze blog begon. De wil om te bloggen was er al veel langer, maar om allerlei verschillende redenen is het er eigenlijk nooit eerder van gekomen. In die begin periode was ik vooral zoekende naar wat het hele bloggen nu eigenlijk in hield. Ik zag bij andere bloggers ontzettend veel reacties en zeker in het begin kreeg ik er zelden een. Dat frustreerde soms wel eens en na bijna twee weken wilde ik er de al brei aan geven. Een voormalig blogger vroeg me waarom ik eigenlijk blogde, om reacties te krijgen of voor mezelf? Al gauw ontdekte ik dat ik voornamelijk voor mezelf blog. Natuurlijk vind ik het fijn als ik een reactie krijg, maar het fijne aan bloggen is dat ik een uitlaatklep heb gevonden.

In de afgelopen 7 maanden worstelde ik veelvuldig met de kant waar ik met mijn blog op wilde – daar worstel ik nog wel eens mee. Ik worstel  nog wel eens met de vraag wat de frequentie is waarmee je een blogje plaatst. In het begin deed ik er alles aan, om te proberen om elke dag een stukje te schrijven. Het ging toen eigenlijk alleen maar om de kwantiteit. Inmiddels denk ik dat ik de juiste balans gevonden heb. Als ik de tijd en de behoefte heb, dan plaatst ik een stukje. Meestal ontbreekt het me aan de eerste en soms aan de tweede.

In die 7 maanden leerde ik nieuwe blogvrienden kennen en leerde ik ook dat sommige bloggers van de een op de andere dag niets meer van zich laten horen. Ik leefde mee met andere bloggers die lief en leed met mij deelden, hervond mezelf, herontdekte dat ik degene ben die mijn leven regiseert, leerde ook twitter kennen en ontdekte dat het internet eigenlijk wel een (soms te) grote rol in het dagelijksleven van de mensen speelt. Waar andere bloggers hun 5 jarig jubileum vieren, wilde ik even stilstaan bij die 7 maanden, 6 maanden vond ik zelf een te groot cliche.

21st Century Breakdown

In mei dit jaar verscheen “21st Century breakdown” van Green Day – een album dat me sindsdien in zijn greep houdt. “21st Century breakdown” is na “American Idiot” de tweede punk rock opera die de band van frontman Billie Joe Armstrong uitbrengt. Het vertelt het liefdesverhaal van Christian en Gloria die zich door de hoogte- en diepte punten van eenentwintigste eeuw heen worstelen.

Het doel van Billie Joe en zijn mannen was om met experimentele punkmuziek nog verder in de voetsporen te treden van The Clash – een legendarische experimentele punkband uit de hoogtij van de punk (1976 – 1985). Die doelstelling is in mijn ogen zeker behaald. Het nummer “Know your enemy” – tevens de eerste singel – is onvervalst punkmuziek dat een beetje neigt naar glamour rock. Met de nummers “Vivia La Gloria” en “Last Night on Earth” laten de mannen horen dat een piano helemaal niet misstaat op een punk album – het geen ze door de sommige fans overigens niet geheel in dank afgenomen wordt, maar misschien moeten die er gewoon eerst maar eens aan wennen.

Het nummer “Before the lobotomy” is een mengelmoes van pop, punk-rock en ska (of misschien toch meer reggae). Nieuwsgierig als ik was naar de betekenis van Lobotomy googlde ik even en ik kan u verzekeren u wilt niet weten wat het betekent – ik zelf was er een paar dagen van slag van. Dit zegt overigens niks over het nummer zelf, want het is werkelijk een van de beste Green Day nummers ooit. De basis voor het nummer “Peace maker” is een vleugje latino met een vleugje country & Western verpakt in een Green Day jasje. Dit recept is door de chef-kok Billy Joe tot in de perfectie uitgevoerd. Het nummer dat direct hierna op het album te horen is, is “American Girl”. “American Girl” is een dikke knipoog naar de vrolijke muziek van de band The Cars.

Het nummer “restless heart syndroom” is een nummer waarvan ik persoonlijk hoop dat Oasis ooit weer eens die kant op gaat. “Static Age” is een onvervalste High School movie nummer, een beetje in de traditie van bands als Blink 182, Puddle of Mud en meer van dat soort Amerikaanse bands. Met de huidige singel “21 Guns” heeft Green Day de trend van “Boulevard of Broken Dreams” en “Wake me up when September ends” weer opgepakt.

Al met al vind ik dit persoonlijk het beste album van 2009 – ik denk namelijk niet dat er dit jaar nog een beter album uit gaat komen. Wellicht wat voorbarig, maar op dit moment vind ik het zelfs het beste album dat in deze eeuw is uitgebracht. Ik weet niet precies wat het album zo bijzonder maakt. Of het nu het experimentele karakter is, de close harmony die op sommige nummers te horen is, het meeslepende verhaal, of de manier waarop Billie Joe zijn gitaar bespeelt, want Billie Joe blijft onbetwist de king of palm muting.

Er zijn weel eens momenten waarop ik denk dat Green Day de muziek maakt, zoals de Beatles ze ook zou maken als ze in de jaren 90 waren doorgebroken – dit mede door mijn moeder, toen ik haar “Last Night On Earth” liet horen, zei ze meteen dat ze het heel erg Paul McCartney vond.  Ik blijf het wel weer jammer vinden dat ik te laat ontdekte dat ze dit jaar weer eens in Nederland optreden en ik voor de zoveelste keer weer eens naast de kaartjes voor een goed concert grijp, maar wat kan muziek toch mooi zijn.

NPS

In onze huidige maatschappij heeft de psychiatrie namen bedacht om mensen in hokjes te kunnen plaatsen. Voor een ieder die enigzins afwijkt van het gemiddeld geacht gedrag is wel een hokje bedacht. Op zich een fascinerende gedachte, want wat is nu eigenlijk normaal? Is iemand met ADHD normaal of juist weer niet? En zo zijn er tal van aandoeningen waar je je vraagtekens bij kunt zetten.

Toen Joran van der Sloot veelvuldig in het nieuws was, hoorde ik voor het eerst van de term Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (ook wel NPS genoemd). Mensen met NPS leiden aan een ziekelijke vorm van grootheidswaanzin en deze vorm gaat ver. Het gaat zelfs zo ver dat er totaal geen respect is voor het andere geslacht, dat heb ik me tenminste laten vertellen door een expert op het gebied van psychische stoornissen. Het totaal geen respect hebben voor het andere geslacht leidt ertoe dat mannen elke vrouw als hun bitch zien (eigenlijk ook een beetje als Manou uit het boek van Maria Mosterd). Nu zijn hierin verschillende gradaties te onderkennen. Zo loopt het van het neerkijken op vrouwen tot het vanzelfsprekend achten dat elke vrouw seks met de persoon zou willen hebben.

Dit alles herinnerde ik mij toen ik een bepaald artikel las via dit blogje van She. Iemand die zich Robert noemt heeft een artikel geplaatst in een Lifestyle magazine dat nog old-school op papier verspreidt wordt. Robert schrijft in dat artikel over een aantal vrouwelijke blogsters die ik zelf erg graag volg. Het verschil tussen mij en hem is, dat hij een lurker (de online kreet voor Nederlanders, wel lezen niet reageren) is. Op zich is er met lurkers helemaal niks mis, je hebt nu eenmaal mensen die graag een blog van anderen lezen, maar die niet de behoefte hebben om te reageren.

Wat ik dan gewoon niet kan begrijpen, is dat je blijkbaar jarenlang blogs van bepaalde vrouwen leest, zonder daar ooit te reageren, om dan later een artikel te schrijven die de schrijfsters van deze blog ronduit belachelijk te maken. Hij citeert in zijn artikel een aantal zinnen die totaal geen verband met elkaar hebben, en schildert hiermee deze drie vrouwen af als compleet labiel en volstreekt belachelijk. Dat gaat opzich al veel te ver, want wat geeft iemand het recht om over iemand anders te oordelen die je nog nooit ontmoet hebt? Wat ik dan nog erger vind, is dat hij ook nog in gaat op de mensen die reageren op een blog van deze vrouwen. De reacties zijn volgens hem allemaal in de trent van ‘Mooi geschreven’.

Natuurlijk moet je als blogger goed uitkijken met wat je schrijft, ik heb vaak de behoefte om heel persoonlijk te gaan schrijven, maar er is altijd een rem. Ik weet gewoon niet wie mij leest, het kunnen allemaal mensen zijn die mij nog nooit IRL ontmoet hebben, mensen die ik ook nooit echt zal ontmoeten. Maar aan de andere kant kunnen het famileleden, collega’s, vrienden of toekomstige collega’s zijn. Ik zelf probeer dus altijd niet te persoonlijk te worden.

Vandaag was voor mij een dag waarop het bloggen veranderde, het zal nooit meer zo zijn als dat ik het voor vandaag heb ervaren. Het stuk dat Robert is geschreven vind ik persoonlijk een inbreuk op iemands privacy, en hoewel ik me realiseer dat het in dit geval voor geen enkele rechtbank stand zal houden, feit blijft wel dat Robert de wet op de auteursrecht heeft gebroken. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat She, Gypsy of Kaat toestemming hebben gegeven voor het plaatsen van het stuk. Ik ga dit overigens nog wel bespreken met mijn advocaat.

Het is altijd prettig als mensen je een blik in hun leven gunnen en ik hoop dat iedereen dit blijft doen. Het kan niet zo zijn dat wij bloggers ons zo zwart laten maken door iemand die alleen leeft voor het lezen van andermans leed en hiermee, door het uit het verband trekken van zinnen, medebloggers in een zwart daglicht plaatst. Wat ik mij dan afvraag, ben ik de enige die zich hier over opwindt?

Road trippin’ with my two favorite allies

Ik weet niet wat het de laatste tijd is, het lijkt wel of ik helemaal geen stukjes meer geschreven krijg. Soms is er geen inspiratie, soms is die er wel maar dan komen de juiste woorden niet. Soms ontbreekt het aan tijd, dan wil ik wel wat schrijven, maar dan heb ik geen tijd om de andere blogs te lezen. Ik weet niet hoe dat met u zit, maar als mijn mede-bloggers zien dat ik wat gepost heb, dan denk ik dat ze (misschien u dus ook) het vervelend vinden dat ik hun blog niet bij gelezen heb. Een blogje is meestal wel zo geschreven, het bijlezen kost meestal wel wat meer tijd. Maar dit alles even geheel terzijde. Vandaag terug van even weg geweest, de regel die mij raakt.

Titel: Road Trippin’
Band: “The Red Hot Chili Peppers”
Regel: “Road trippin’ with my two favorite allies
Fully loaded we got snacks and supplies
It’s time to leave this town, It’s time to steal away
Let’s go get lost, Anywhere in the U.S.A. “

Dit liedje speelt al een paar dagen in mijn hoofd. Ik denk dat het met name om de eerste regel gaat. Binnenkort ga ik namelijk een lang weekend road trippen door Europa, met twee van mijn ‘favorite allies’. Wat de eindbestemming is houd ik nog even als een verrassing, maar ik kan u verzeker dat die de moeite waard is. Soms zit het leven zo vol verrassingen, dat er dingen op je pad komen, die je altijd voor onmogelijk hebt gehouden. Van die dingen die je pas gelooft als je ze dan echt meemaakt.

Beyond reality

Gisteravond was het een weerzien met vrienden en oude bekenden. Het begon allemaal met de aankomst van goede vriend en oud-collega Jochem en zijn vriendin J. – normaal schrijf ik de namen van de mensen om mij heen nooit voluit, maar ik vind dat Jochem deze keer de eer toe komt (maar daarover later meer). Samen met hen en vriend M. ging ik naar de CD presentatie van het “Beyong reality”, de nieuwe CD van Mangrove. Voor wie de heren van Mangrove niet kent een korte introductie. Mangrove is Apeldoorns trots die haar steentje bijdraagt op het gebied van progressive rock.Vier technisch, zeer begaafde muzikanten besteden het grootste gedeelte van hun vrije tijd aan het maken van prachtige  muziek.

Bij aankomst was het optreden al in volle gang, maar gelukkig waren de heren van Mangrove nog niet begonnen met het spelen van het nieuwe materiaal. Ze speelde enkele van hun klassiekers en ik weet niet wie er het meeste genoot, het publiek of de band. Na de pauze werd het nieuw materiaal gepresenteerd. Het heeft even op zich laten wachten, omdat er van alles tegen zat, maar het wachten was de moeite waard. Op de CD “Beyond Reality” staan zes schitterende juweeltjes die in lengte varieren van 4 minuut 15 tot 18 en een halve minuut.  Het optreden zelf was weer als van ouds een kei sterke ritme sectie (Joost Hagemeijer op de drums en Pieter Drost op de bas) ondersteunt het briljante keyboard spel van Chris Jonker en de zang en het magische gitaarspel van Roland van der Horst. De energie spetterde weer van het podium af en met het uitbrengen van de nieuwe CD laten de heren horen hoe ze muzikaal volwassen geworden zijn.

Op het eerste  nummer van de cd, “Daydreamer’s nightmare”, is iets meer distortion te horen is dan op het oude werk – iets dat ik persoonlijk niet erg vind, een vleugje distortion geeft nu eenmaal wat extra dimensie aan elk muzieknummer. Chris heeft wat speciale geluiden op zijn keyboard weten te vinden voor het intro van “Time will tell” een nummer waarin ik wat funk invloeden meen te horen. Het eerste deel van het nummer “Love and beyond” zou zeker niet mistaan op een CD van Johan, maar misschien komt dat ook doordat ik vind dat de stemmen van beide zangers soms erg veel op elkaar lijken. De overige drie nummers klinken ook bijzonder goed, ik heb alleen nog niet de tijd gehad om die wat grondiger te analyseren.

Na de presentatie was er de mogelijkheid om de CD te kopen, ik was behoorlijk benieuwd naar de vormgeving die Jochem voor deze CD deed. Niet alleen de band heeft een superprestatie geleverd met de release van de CD, maar ook de vormgeving van Jochem mag er zijn. Voor deze uitvoering heeft hij alle teksten in het spiegelbeeld gezet (dat was gisteravond lastig lezen na de biertjes die ik tijdens het concert had gedronken). Al met al een top weekend en ik weet nog steeds niet wat ik het leukste vond, het optreden van Mangrove of de ontmoeting met J. de vriendin van Jochem.

Hieronder een sfeerimpressie gemaakt door M. met zijn mobiele telefoon.

Mangrove1

Mangrove10

Rockmuziek in zijn oorspronkelijke vorm…

Collega J. speelt in de rockformatie Blaas Of Glory. Het concept van Blaas Of Glory is zeer eenvoudig, maar het resultaat is briljant. Ze laten horen hoe de oorspronkelijke versie van wereldberoemde rocknummers klinken – ze doen dit dan ook louter met de oorspronkelijke instrumenten. Zo spelen zij bijvoorbeeld de oorspronkelijke versie van “November rain” van Guns and Roses. Aan het einde van het nummer is te horen hoe Slash geïnspireerd werd om van een Sirtaki een geweldige gitaarsolo te maken.

Om u een beeld te geven van hoe deze band klinkt hier het volgende fragment.

[audio:Blaas of Glory – The final countdown.mp3] – The final countdown – Blaas Of Glory.

Ik schreef al eens over Blaas Of Glory, in een blogje over hoe mensen die je kent je altijd weer kunnen verrassen. Collega J. en zijn muzikanten blijven mij nog regelmatig verbazen. Om de haverklap komt J. na het weekend met de meest fantastische verhalen. Zo speelden ze op “De vrienden van Amstel”, waar enkele bekende Nederlanders zo gecharmeerd zijn van Blaas Of Glory dat ze de band zelfs uit willen nodigen om op hun bruiloft te spelen.

Een paar weken geleden ontving ik weer een mp3tje nummer in mijn mailbox, waarin de heren van Blaas of Glory te horen zijn met het nummer Enter Venus, zowel Shocking Blue als Metallica gebruikten dit nummer voor hun hits Venus en Enter sandman. Blaas Of Glory moet u niet alleen luisteren maar vooral ook beleven. Vandaar ook het volgende filmpje.

Afgelopen weekend stond Blaas Of Glory tussen de jankende gitaren van bands als Metallica en Slipknot op Sonisphere – mevrouw Mantis schreef over Sonispere al een blogje. De organisatie van Sonisphere was zo ontzettend onder de indruk van Blaas Of Glory dat ze willen dat deze formatie ook gaat spelen op andere sonisphere festivals in Europa. En dan te bedenken dat de bandleden het allemaal in hun vrije tijd naast hun werk doen. Blaas Of Glory is een groep van  muzikanten, die hobbymatig zeer professionele hercompilaties maken van bekende rockklassiekers.

Het nieuws van Nederland

Even snel een blogje tijdens de lunch. Dit keer geen inhoudelijk blog, maar eentje puur uit solidariteit met Soes mede op initiatief van About:blank. Mocht u niet weten waar dit over gaat, dan raad ik u aan om het artikel op about:blank te lezen. Het mag toch niet zo zijn, dat wij als bloggers onze titels moeten aanpassen, omdat iemand vindt dat door die titel je blog te hoog op Google komt.