Als je, net als ik, ‘s ochtends rond dezelfde tijd van je huis naar je werk vertrekt, dan ontwikkelen er zich bepaalde patronen. Een buurtbewoner die je steevast begroet,als hij of zij de auto instapt op weg naar het werk. Een bewoner van het bejaardentehuis op de hoek, die achter de rollator op weg is naar de supermarkt. Die ene dag in de week waar je op steevast op dezelfde plaats en het zelfde tijdstip de vuilniswagen tegenkomt. Of die jonge moeder die op weg naar huis is, nadat ze haar kroost naar de basisschool heeft gebracht.
Zo kan ik er ook de klok op gelijk zitten dat ik, elke doordeweekse morgen, een jonge blanke man tegenkom. Met zijn lange rastavlechten, is hij een opvallende vertoning in het dorp waarin ik leef. Deze week verliet ik mijn huis iets eerder, omdat er een gedwongen, maar ook zeer welkome work-out op het programma stond – de ramen van mijn auto waren bevroren. Terwijl de vrieskou de lome warmte van de nachtelijke rust verdreef, zorgde de work-out ervoor dat de laatste slaap, die zich nog in mijn spieren verzameld had, uit mijn lichaam verdween.
Het was goed dat ik rekening gehouden had met de extra tijd dat het met kostte om de ramen van mijn auto te krabben, want ik kon precies op de gebruikelijke tijd vertrekken. Exact op het normale tijdstip en plaats waarop ik de witte rastaman doorgaans tegenkom, kreeg ik hem in het vizier. Wat me deze keer opviel, was dat hij in een t-shirt met korte mouwen liep, alsof de kou hem helemaal niks deed. En terwijl ik een blik wierp op het instrumentenpaneel van mijn auto, zag ik dat het buiten-3 graden Celcius was.
… moet je er eens lekker tussen uit. Persoonlijk plan ik mijn vakantie het liefste net buiten de schoolvakanties om. Zo ook nu en hoewel ik het liefste zou genieten van een exotisch oord – zoals op deze foto -, ga ik deze vakantie thuis besteden. Dus mocht je je afvragen waarom het hier iets rustiger is, dan komt dat omdat ik vooral bezig ben met lekker lui een boekje lezen of gewoon heel ontspannen klussen.
Het is eigenlijk gewoon zo gegroeid, misschien is in gesleten wel een betere woordkeuze. Elke maandagavond gaan we met zijn allen naar de sportschool. De ene komt juist op maandag, omdat dan manlief op de kinderen past. Weer een andere, omdat de maandagavond gewoon het beste in de agenda past. Maar de meeste komen gewoon voor de gezelligheid.
Als de zomervakanties ten einde lopen – het grensvlak waarop die ene vakantieliefde in de vergetelheid dreigt te raken en de middelbare-school-verliefdheid weer in zicht komt – verlang ik nog wel eens terug naar de tijd dat ik nog op de middelbare school zat.