Een weekend geleden, was het jaarlijks personeelsfeest van het bedrijf waar ik werk. Op zich had ik daar een dubbel gevoel over, want op vrijdagavond was ik uitgenodigd  voor de bruiloft van een collega, op zaterdag dat personeelsfeest en op zondag de cursus Chi Kung en daarna nog een verjaardag. Dat vond ik een beetje te veel van het goede.

Normaal gesproken zou ik het allemaal bezocht hebben, maar op de een of andere manier geeft Chi Kung me ook de kracht – is niet echt het juiste woord, maar bij gebrek aan beter laat ik het gewoon lekker staan – om de mensen van de verjaardag te bellen en ze uit te leggen dat ik er eigenlijk geen sjoege in had. Die mensen begrepen het volkomen en we maakte meteen een afspraak voor een ander weekend.

Maar goed dat personeelsfeest was dus echt super gezellig. In kleine groepjes moesten we in een sloep – dat is een soort roeibootje maar in dit geval met buitenboord motor – over een meer een puzzeltocht doen. Nu was het die zaterdag echt super mooi weer en dan knallen die kleuren zo mooi als je foto’s maakt.

Van dat varen op het water ontspande ik echt helemaal en ik vergat zelfs even de tijd, toen ik met de vriendin van een collega in gesprek raakte. Voor ik het me besefte was de boottocht ten einde en waren we al op weg om aan te meren in de haven.

De dag erop vroeg ik aan mijn Chi Kun leraar of water in zijn algemeenheid een kalmerende werking op mensen heeft. Het antwoord was niet verrassend, het element water staat ook voor de winter en de winter is een seizoen voor ontspanning. Eigenlijk gewoon best fascinerend die vijf elementen die de Chinezen ontdekt hebben, maar daarover later ongetwijfeld meer.

Iemand vroeg me of ik wat foto’s wilde laten zien. Nu vind ik dat best lastig, want aan de ene kant zit ik in zijn algemeenheid niet te wachten op kritiek, maar zoals mijn fotografie leraar ons duidelijk vertelde, je maakt een foto deels, omdat je hoopt dat een ander hem mooi vind, maar vooral omdat je hem zelf mooi vindt. Hier een aantal foto’s die ik schoot tijdens de praktijkdag van mijn fotografie cursus. Met 10 cursisten werden we in Deventer gedropt en daar moesten we het geleerde in praktijk brengen. Ook op deze dag had ik het geluk dat het zonnig was en dat de kleuren zo mooi knalde, scheelde me in elk geval tijd met het niet hoeven te bewerken.

In deze foto heb ik bewust een klein detail van de molen gefotografeerd, uiteindelijk weet iedereen dat het een molen is, en vind ik de lijnen heel mooi naar voren komen.

Hier heb ik wat met lijnen gespeld, eigenlijk word je stiekem van linksonder naar het centrum van de foto geleid.

Dankzij de cursus leerde ik hoe je kunt fotograferen zonder flitser. Deze foto heb ik binnen in de molen gemaakt en ook hier kon ik zonder flitser een mooie foto maken. Ik vond het bordje met verboden toegang bijzonder grappig, zeker als je weet dat het die dag een open molen dag was.

Een beetje spelen met de sluitertijd en zo’n – anders zo dooie steeg – komt tot leven door de fietser die wat vervaagt door de foto fietst.

Vrijdag praatte ik even bij met I., mijn sportbegeleider. Onlangs vertelde hij me dat zijn vriendin zwanger was en dat hij zijn vakantie had doorgebracht in de toekomstige babykamer. Die moest immers nog voorbereid worden op de komst van de nieuwe telg. I. vertelde me dat winkels als Prenetal veel geld verdienen aan baby’s. Hij zelf vond dat er een hoop onzin te koop is. Er is een extra gordel om de maxi-cosi steviger te kunnen verankeren en daar vragen ze dan weer 50 euro voor. En zo noemde hij nog een lijst met dingen die hij onzin vindt, maar het probleem is dat zijn vriendin dat niet vindt. Ik gaf hem op veel punten gelijk, ik zei tegen hem dat ik op marktplaats zou kijken voor een kinderwagen, ik bedoel zo’n kleine ligt daar amper een jaar in, dus waarom zou je een dure kopen. Dat had hij ook geopperd bij zijn vriendin, maar die kijkt daar toch iets anders tegen aan.

Ik probeerde hem uit de tent te lokken door te vragen welke kleuren de babykamer krijgt, niet dat hij iets losliet, maar het gesprek nam een wending die ik wel vaker meemaak met aanstaande vaders. “Ik ben niet zo van de jongens en meisje kleuren”, verzekerde hij me. Waar had ik dat ook al weer eerder gehoord? Toen het dochtertje van mijn broer geboren werd, was het eerste dat mijn broer zei “Ze gaat geen roze dragen, ik wil geen zuurstok als dochter.”. Lang heeft dat bij mijn broer niet standgehouden, en om eerlijk te zijn mijn nichtje D. ziet er altijd schattig uit in haar roze kleertjes. Dat heb ik I. nog maar niet verteld, ik ben benieuwd hoelang hij het vol blijft houden dat zijn dochter geen roze zuurstok wordt – voorop gesteld dat hij een dochter krijgt, want dat is nog niet bekend.