We zijn nu over de helft van de winter, en waar ik de natuurlessen aangaande de herfst in een paar krachtige zinnen kon beschrijven, probeer ik dat ook al een tijdje voor de Winter. Maar op de een of andere manier willen die zinnen niet tot me komen. Ik vind zelf dat ik dat waartoe de Winter ons aanspoort al te lang van jullie heb weggehouden.

Eigenlijk is het niet zo heel moeilijk, de Winter spoort ons aan tot twee dingen: uitrusten en bezinning. Door de dagen korter te maken – want ik nog steeds een vreemde uitdrukking vind, want 24 uur blijft 24 uur – zegt de natuur kom mensen rust uit en pak eens wat extra slaap. Die slaap hebben we na al het loslaten in de herfst ook echt verdiend, want voor mijn gevoel onderschatten de meeste hoe hard werken dat loslaten is.

De winter was in vroegere tijden ook de periode waarin de mensen na het avond eten – bij de warmte van de open haard of de kachel – allerlei dingen maakten die ze nodig hadden om te kunnen leven. Zo werd er bijvoorbeeld kleding gemaakt of werd er uit hout tal van verschillende gebruiksvoorwerpen gesneden. Iets wat nu niet meer nodig is, want je kunt alles wat je nodig hebt online of in een winkel kopen.

Zelf heb ik in de winter ook altijd de behoefte om vroeg naar bed te gaan, mijn lichaam geeft dat altijd vanzelf aan. En deze winter had ik de behoefte om na het avondeten lekker met mijn handen bezig te zijn. Stel je er niet al te veel van voor, maar de afgelopen weken heb ik ‘s avonds regelmatig aan de eettafel gezeten om boekjes te binden.

Voor mij werkt dat boekbinden heel ontspannend, omdat het doel niet is om zoveel mogelijk boekjes te binden. Nee het doel is om bewust met mijn handen bezig te zijn. Ik vouw papier, stop ze samen en een kaftje en met naald en draad naai ik het papier in een kaftje.

Ik vind het heerlijk om te doen en ik betrap mezelf erop dat ik al weken geen social media meer volg. En als je me nu vraagt wat er in de wereld gebeurd, dan zou ik je dat niet kunnen zeggen, want ook het nieuws laat ik al weken links liggen – wat ik een ieder aan kan bevelen.

Tijdens het bezig zijn met mijn handen is er ook ruimte voor zelfreflectie en bezinning. Dat is niet iets dat ik dan bewust doet het ontstaat vanzelf. En dat geeft ook veel helderheid. Zo had ik het nog niet echt door, maar ik realiseerde me opeens hoeveel ik Spiritueel gegroeid ben afgelopen jaar.

Niet dat groei voor mij een doel is – verre van Zelfs – maar ik vind het nog steeds een mooie en wonderbaarlijke reis die ik mag maken. En waar er artikelen al langere tijd klaar staan over specifieke onderwerpen van mijn persoonlijke groei, merk ik dat mijn innerlijk zich verzet tegen het publiceren ervan.

Ik kon het eerst niet zo goed plaatsen waarom die weerstand er was. Maar deze week kwam het antwoord van Zelf. Ik realiseerde me dat ik geen erkenning van andere nodig heb om de groei in mezelf te zien, ik hoef die groei alleen maar waar te nemen.

Wanneer ik erkenning van andere zoek voor mijn persoonlijke groei dan betekent dat voor mij dat mijn Ego op de loer ligt. En wanneer mijn Ego mijn groei als prijzen in een prijzenkast gaat plaatsen, dan is de groei eigenlijk weer te niet gedaan.

Dat inzicht vond ik zo mooi dat ik hem met jullie wil delen. Nu moet je inzichten en groei niet met elkaar verwarren. Want dit inzicht krijgt geen plaatsje in een prijzenkast, ik plaats het alleen op mijn blog omdat het anderen misschien ook helpt.

Tijdens het schrijven van dit artikel kreeg ik inspiratie om een artikel over Groei te schrijven, de kans is groot dat je dat artikel binnenkort hier kan verwachten. Voor nu ga ik weer verder met rusten en bezinning. Al zou ik het eigenlijk meer bezinken willen noemen 🙂

Warme groet