2008 a year to remember

Tegen het einde van elk jaar als ik met een oog al in het nieuwe kijk, kijk ik met het andere altijd even terug op het bijna afgelopen jaar. Gevoelens van verdriet, geluk, haat en liefde vermengen zich als ik het jaar in mijn gedachten laat afspelen alsof ik mijn eigen soap regiseer. Nu ben ik iemand die er van houd om lijstjes te maken. Een lijst met meest mooie momenten en een lijst met de meest nare momenten. Maar als je met dat doel in je gedachten een jaar evalueert, dan ben je alleen maar bezig met het samenstellen van lijsten, terwijl je eigenlijk het gevoel van die mooie momenten nog even wilde oproepen.

Dat leerde ik van een schrijfster wiens naam ik echt niet (meer) zou weten. Ze had haar dochtertje verloren toen dat meisje een jaar of drie, vier was. Op de vraag van de interviewer hoe ze hier mee om ging zei ze: “De kunst van het leven is dat je het gevoel van geluk opslaat bij de mooie herinneringen, zodat je dat gevoel op kunt roepen als het even wat minder gaat”.

Hoe verliep 2008 in vogelvlucht?

Bruiloften: geen. Eigenlijk voor het eerst sinds tijden.

Gezinsuitbreidingen: Drie van mijn vrienden kregen er 1 bij. 1 zoon en twee dochters.

Collega’s erbij: plus minus 60 want ik ben bij een ander bedrijf gaan werken.

Collega’s verloren: Van een hoop afscheid genomen en twee echt verloren (daarover later meer)

Mooiste aankoop: Eigenlijk zijn dat er drie. Ten eerste de PS-3. Toen kwam er een Epiphone Custom Les Paul en de meest recente een Nespresso automaat.

Mooiste CD: eigenlijk niet eentje uit dit jaar, maar dit was het jaar dat ik “American Idiot” van “Green day” kocht.

Mooiste single: “This Sex is on Fire” van Kings of Leon.

Dates: twee en een half (lijkt wel of het aantal elk jaar afneemt.)

Meest ongelukkige moment: Het vertellen tegen  een van die dates dat ik niet verder wilde, met name wat er daarna gebeurde.

Mooiste film 2008: Voor het eerst in jaren weinig films uit dit jaar gezien.

Slechtste film 2008: Indiana JonesThe Crystal Skull hier had ik toch echt veel meer van verwacht.

Held van het jaar: Een collega en vriend, omdat hij bewees dat je geluk af kunt dwingen al moet je daarvoor naar de andere kant van de oceaan. (Petje veel geluk jongen).

Mannelijke persoonlijkheid van het jaar: Mijn geliefde oud-projectleider Coert (later meer).

Vrouwelijke persoonlijkheid van het jaar: Sabine ze verschafte mij een schuilplaats toen ik op de vlucht was voor één van die dates.

Concerten bezocht: 0 (ook voor het eerst in jaren).

Mooi weekend: Weekendje Allicante, het 10 jarige jubileum van het bedrijf waar ik werk.

Mooie uitspraak: Mijn jongste neefje kreeg op school te horen dat de goedheilig man niet bestaat: “Oh maar dit wist ik al 2 jaar, dat had ik al op internet gelezen.”

Mooie momenten:

  • Het bouwen van de nieuwe schuur met paps en mams
  • De fijne avonden met mijn buren
  • De momenten met familie en vrienden

Digitale (her)ontdekkingen: Last FM, Twitter en TinyURL (ja ja ik kende ze al, maar ik ben geen early adapter).

Overhyped: hyves, maar daar blog ik al genoeg over.

En dan de momenten die me het meest bij gebleven zijn.

Voor een project dat ik deed voor de justitiële jeugdinrichtingen had ik een hele fijne projectleider. Hij was niet alleen uiterst bekwaam, maar een pracht mens, een people manager die begreep dat je je successen moet vieren. Als het hele team keihard gewerkt had om een oplevering te doen dan mochten we op vrijdag of eerder naar huis, of we gingen met zijn allen naar een café voor een gezellig samenzijn. Die projectleider kon niet helemaal aarden bij het bedrijf waar ik toen werkte en hij besloot vorig jaar al om een andere werkgever te zoeken. En net nadat hij in de zomer van 2007 zijn baan op had gezegd kreeg hij te horen dat hij kanker had. Het was een redelijk agressieve vorm want het had zich in zijn gehele lichaam verspreid. Toen hij dit aan ons kwam vertellen was het hele team verslagen.

Ik hield contact met hem. Eerst via de telefoon en later via e-mail omdat het praten niet meer ging. Zo vlak voor de lente van 2008 kreeg ik een e-mail waarin hij me vertelde dat als ik hem nog een keer wilde zien dat ik dan snel langs moest komen. Nu zit het leven vol paradoxen, want op die vrijdagmorgen dat ik langs zou gaan belde een goed vriend me met de mededeling dat hij die nacht een zoon had gekregen. Een afspraak voor de volgende dag was snel gemaakt, want ik was toch heel benieuwd naar die nieuwe telg.

‘s Middags ging ik bij mijn oude projectleider op visite. De Coert die ik tot dan toe kende was een echte levensgenieter en dat kon je aan hem zien. Hij was altijd redellijk corpulent. Daar was niks meer van te zien. Hij was echt afgevallen en zelfs een wandeling naar de wc kostte hem zichtbaar moeite. Inmiddels had hij een gezwel ter grootte van een sinasappel in één van zijn longen. Het praten verliep met zijn dochter, want ook dat was te vermoeiend. Zijn dochter liet me foto’s zien van de schilderijen die Coert in de afgelopen drie maanden had gemaakt. Werkelijk ongeloofelijk hoe creatief en productief hij in die laatste maanden is geweest. De dag erop ging ik langs bij die vrienden waar de kleine was geboren. En terwijl je dan zo’n kleine wurm in je handen hebt wordt je overrompelt met een gevoel van geluk.

Nog geen twee weken later werd ik gebeld door mijn toenmalige werkgever met de mededeling dat Coert overleden was. Ik heb die hele middag zitten janken, want hoewel ik een fantastische vader heb was Coert voor het hele team als een tweede vader. De crematie was werkelijk bijzonder, er konden 300 man in de zaal en die was bijna helemaal gevuld. Alle leden van zijn gezin vertelde allemaal iets over hun relatie met Coert. Nu is Coert in het verleden een keer gescheiden en uit dat huwelijk had hij twee kinderen. Zijn nieuwe vrouw had ook twee kleine kinderen toen ze Coert leerde kennen en al gauw werd het één groot gezin. Ik had de gezinsleden al eens ontmoet tijdens een barbeque die Coert thuis hield en ik heb me zelden ergens zo welkom gevoeld als bij Coert en zijn gezin.

Als laatste spreker op die crematie vertelde zijn vrouw over hoe ze Coert had leren kennen en ervaren. Toen kwam het moment dat ze vertelde dat Coert drie weken voor hij stierf een roos op stam had besteld, want hoe ziek hij ook was, hij wist dat ze elkaar 12 en een half jaar kende. Precies op die dag gaf hij haar die roos op stam met de woorden “Plant deze in de achtertuin, dan krijg je zo nog elk jaar rozen van mij”. Niemand in de zaal hield het droog. En iedere keer als ik dit vertelde aan mensen die ik sprak kreeg ik weer koude rillingen en had ik moeite om mijn tranen te bedwingen.

Gedurende de terugreis van drie kwartier heb ik eigenlijk maar één nummer non-stop op repeat gehad. Dat was Green day met holiday, niet in de laatste plaats omdat hij een fantastsisch nummer is, maar vooral om de tekst:

Hear the sound of the falling rain
Coming down like an Armageddon flame
The shame
The ones who died without a name

Hear the dogs howling out of key
To a hymn called “Faith and Misery”
And bleed, the company lost the war today

Tot dan toe had ik nog nooit een collega hoeven te cremeren of begraven. Ik werkte nog maar krap twee maanden bij mijn huidige werkgever toen, op een maandagmiddag, we allemaal bij elkaar werden geroepen. Het gedrag van degene die ons bij elkaar riep verraadde al dat er iets mis was en eigenlijk voelde ik al aan wat er verteld zou worden, want het was een flash back naar een paar maanden eerder. Toen we met alle collega’s, die aanwezig waren, bij elkaar zaten kwam de mededeling die in sloeg als een bom. Toen Coert stierf was hij net over de 50 veel te jong natuurlijk, maar toen ons verteld werd dat Ronaldo overleed wilde niemand het geloven. Ronaldo was rond de 35, mijn eigen leeftijd. Werkelijk iedereen was verslagen en we kregen de ruimte om het nieuws op onze eigen manier te verwerken. Sommigen gingen door met werken, met anderen ben ik eerst een rondje gaan lopen om daarna naar huis te gaan.

Nu wil ik eerst wat over Ronaldo vertellen. Die had een zeer scherpe humor en verstond de kunst om die op de juiste momenten tentoon te stellen. Als het stressen werd om deadlines te halen dan kwam er altijd een opmerking van hem waardoor iedereen moest lachen en de sfeer weer minder gestressed werd. Ik kende hem slechts twee maanden, maar had het gevoel alsof ik hem al jaren kende. Het geen waar ik de meeste koude rillingen van kreeg was dat zijn vrouw eindelijk zwanger was, drie maanden.

De dag na zijn overlijden werd er een herdenking gehouden waar echt iedereen kwam. En toen wist ik waarom ik voor mijn huidige werkgever gekozen heb. Niet alleen omdat het er erg gezellig is, maar vooral op de menselijke manier waarop er met elkaar om gegaan wordt.

Was het dit jaar dan alleen maar kommer en kwel? Nee in tegendeel er waren voornamelijk mooie momenten. Die momenten van geluk die je dus vast wilt houden en waarvan je het gevoel op wilt kunnen roepen als het even wat tegenzit. Dat zijn de momenten die ik voor mezelf houd, omdat ik me voorgenomen heb om weinig tot niets over privé zaken te bloggen. Al met al een zeer bewogen jaar, het jaar waarin the USA op zijn kop ging. Een eerste gekleurde president. Het jaar waarin de materiële wereld instortte, omdat er hypotheekverstrekkers in Amerika waren die iets te gretig hypotheken verstrekten en met dat geld wat dubieuze investeringen deden. Maar vooral ook het jaar waarin ik voor het eerst in mijn eigen huis woon en het jaar waarin ik leerde hoe fijn het is dat je als buren voor elkaar klaar staat.

Ik had me op voorhand voorgenomen om het kort te houden, hiervoor sorry. Maar goed er is ook zoveel gebeurd dit jaar. Ik zou nog wel twee keer zoveel kunnen schrijven.

Brrrrrr….

Vogels helpenVanochtend werd ik vrij vroeg wakker, tenminste voor een vakantie dan. Het was 9 uur toen ik op het weerstation keek dat ik van de goed-heilig-man had gekregen en het was 10 graden onder nul. Met de slaap nog half in mijn lichaam was het eerste dat ik me bedacht: wat ben ik blij dat ik niet hoef te werken, want dan moet je eerst 15 minuten de ramen van de auto krabben.

Ik ben geen vogelaar, maar toen ik vorige week hoorde dat het streng zou gaan vriezen, kocht ik wat van die vetbolletjes om vogels bij te voeden. Ik had er zondag al 1 opgehangen aan de schutting en toen ik tijdens de koffie in de tuin keek, zag ik dat de vogels me dankbaar zijn. Ze genieten van die vetbollen. En hoe egoïstisch het misschien dan ook is, het geeft me een goed gevoel dat ik die beestjes een beetje help.

En eigenlijk mag ik helemaal niet klagen over de vorst. Het schijnt namelijk dat een weekje vorst er voor zorgt dat er een hoop insecten als muggen, bijen en wespen dood gaan. Nu had ik van de zomer last van een wespennest en ik hoop stiekum dat die wespen deze winter niet overleven.

A working class Hero – 28 jaar later

Ik was nog te jong om te begrijpen wat het betekende. We schrijven 8 december 1980 22:50 uur. Mark David Chapman vermoord John Lennon voor diens appartement. Acda en de Munnik hebben over dit moment al eens een nummer geschreven, en ik wil geen oude koeien uit de stal halen. Op nu.nl las ik dat er een commercial verschijnt met John Lennon er in. En als je die commercial bekijkt is het net alsof John Lennon hem zelf heeft ingesproken en dat 28 jaar na zijn dood.



Winterslaap?

Na heerlijk de luxe van vakantie gewaardeerd te hebben, lekker uitslapen, keek ik even op nu.nl. Het was me al vaker opgevallen dat sommige mensen tijdens de “feestdagen” in beesten veranderen. Even een greep uit de headlines:

En dan heb ik dergelijke artikelen uit het buitenland maar even weggelaten. En het ergste is dat het lijkt of ik er imuun voor begin te worden. Want ik scan die headlines en lees die artikelen niet eens meer. Ik denk dat ik deze week maar een winterslaap ga houden, dan is de kans ook kleiner dat ik als slachtoffer in zo’n artikel eindig. Wat mij betreft mag de lente nu beginnen.

Bedankt voor de 5.637.937 euro!

Dat was de titel van email die ik ontving van Koen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen, de drie dj’s die dit jaar in het glazen huis zaten. Op zich best humor, want tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik dit jaar, voor het eerst in 5 jaar, geen bijdrage aan die opbrengst heb geleverd. Maar goed de totale opbrengst in Europa was ook heel mooi:

Dat maakt de totaal eindstand:
5.637.937 EUR van 3FM Serious Request
3.503.246 EUR van Studio Brussel vanuit Gent
227.778 EUR van P3, vanuit Malmö in Zweden
============
9.368.961 EUR  TOTAALBEDRAG IN EUROPA!

Okay in Zweden hebben ze niet zo heel veel opgehaald, maar het was geloof ik het eerste jaar dat ze aan deze actie meededen. België doet al wat langer mee en die opbrengst is ook heel mooi. Alleen kunnen de Belgen nu niet meer zeggen dat de Hollanders gierig zijn.

Toen ik gisteravond na de familiebezoekjes weer naar mijn eigen stekkie reed, luisterde ik naar Top Serious Request. Een luisteraar van 3Fm had een nummer aangevraagd met als boodschap: “Dat de mooiste dag van 2008 de slechtste mag zijn van 2009.”. Daar gaan we voor!

Rabbit

De kerstdagen zijn bij uitstek de gelegenheid om anekdotes op te halen. Zo zaten we met familie aan het kerstmenu toen het verhaal van Rabbit weer eens boven tafel werd gehaald. Ik was een jaar of 6 toen mijn moeder een kerstdiner had gekookt en vertelde dat we konijn gingen eten. Ik denk dat ik net de film Watership Down had gezien, want ik vond het zielig om konijn te eten. Toen mijn vader zei dat we geen konijn aten, maar Rabbit wilde ik het wel eten. What’s in a name?

Time is on my side

“Time is on my side” is een nummer van The Rolling Stones. In onze huidige maatschappij is het vaak omgekeerd “Time isn’t a friend of mine”. Ik houd van een goede inhoudelijk discussie, dus niet de eeuwige ja-nee discussies. Ik heb altijd een mening en ben niet te beroerd om mijn mening openbaar te maken. Ik ben niet koppig, want als een ander mij kan overtuigen van zijn gelijk dan ben ik de eerste die zijn mening bijstelt.

Nu heb ik een collega die net als ik ook van discussiëren houdt. Vaak raken we om niks in discussie en die discussie eindigt altijd met dat we allebei hetzelfde bedoelen, maar de dingen net iets anders benoemen waardoor een discussie ontstaat. Deze collega kwam terug van een symposium waarin een spreker vertelde dat niemand meer boeken en documenten leest. Dit was in de context van kennis op doen.

Mijn wereld stortte een beetje in door die opmerking. Ik heb nog immer de ambitie om een boek te schrijven. Waarom zou ik een boek schrijven als niemand meer boeken wil lezen? Ik ben iemand die eerst naar een boekenwinkel loopt als ik in een vreemde stad ben. Waarom? Even de geur van boeken op snuiven zodat er iets vertrouwds is.

Die ene zin heb ik tot me door laten dringen. Waarom lezen mensen geen boeken meer? Deze vraag is deels retorisch. Natuurlijk is het medium boeken niet meer van deze tijd. Ik begon de opmerking in zijn context te plaatsen. Het is niet zo zeer dat mensen geen boeken meer willen lezen. Mensen hebben geen tijd meer om boeken te lezen. Er wordt van je verwacht dat je kennis op doet, want alles moet sneller dan snel. Er wordt van je verwacht dat je alle nieuwe ontwikkelingen beheerst en als je je iets nieuws eigenmaakt dan moet je het al toepassen voor je het helemaal doorgrond hebt. Het is dus niet zo zeer dat mensen geen boeken meer willen lezen, we hebben er geen tijd meer voor.

Recalcitrant als ik ben ga ik dus juist meer tijd vrijmaken voor het lezen van boeken. Niet dat ik me af wil zetten of een statement wil maken, maar gewoon omdat het voor mij ontspanning is. Even je momentje pakken. Want laten we eerlijk zijn een film kijken kan ook heel leuk zijn, maar het lezen van een boek is soms nog leuker. Waarom? Omdat een goed boek onze fantasie prikkelt, we bepalen zelf hoe die personages er uitzien. In plaats van dat we er van uit moeten gaan dat een personage er uitziet zoals de regisseur dat bedacht heeft.

“Misheared lyrics”

Wat een geweldige comunity is dat toch, de you tube-ers. Er was natuurlijk altijd al de blog comunity, maar sinds het internet zo ontzettend ingeburgerd is lijkt het wel of mensen alleen nog maar internetten. Deze keer heb ik een aantal video clips verzameld die onder de noemer “Misheared lyrics” vallen. U kent ze zelf vast wel, een liedje waarin een regel voorkomt die u anders verstaat dan wat de zanger werkelijk zing. Op you tube zijn veel video clips te vinden waarin de maker bewust de teksten gewijzigd hebben. Laten we beginnen met O Fortuna geen idee waar het nummer oorspronkelijk vandaan komt, hij is in de jaren negentig al eens in een house-jasje gestoken.

Ik heb deze clips niet geselecteerd om de muziek of de artiesten, want zelfs door mij geliefde artiesten als Pearl Jam ontspringen de dans niet. Deze is echt hilarisch gewoon. Zeker als je de originele tekst kent.

En ook Black ontkomt er niet in. Deze video van Black staat ook in mijn top 10 pagina, omdat Black helaas nooit als singel is uitgebracht. Maar de echte PJ fans zien dit naast Yellow Ledbetter als de mooiste PJ nummers.

Een ander leuke alternatieve is de volgende versie van Supermassive Black Hole van Muse:

Mijn eerste kennismaking met Blur was Beetle bum:

Maar zelfs Britney Spears is nog slechter te verstaan dan Eddie Vedder:

Wat zingt die Justin Timerberlake toch?

Nou vooruit, de teksten van Michael Jackson zijn toch al vrij dubbelzinnig, hier nog twee leuke alternatieve teskten:

En een korte versie van Beat it:

We herinneren ons allemaal Celine Dion nog wel. Juist die van dat irritante nummer uit de film Titanic, maar wat zingt ze nu eigenlijk?

Maar goed nu weet ik zelfs wat Bon Jovi eigenlijk zingt:

De keerzijde van succes

De hele voorraad van verwijten, die ze al zo vaak naar zijn hoofd geslingerd had, werden er weer bij gehaald. Hoe had hij het in zijn hoofd kunnen halen, om voor te stellen dat ze met eerste kerst naar zijn ouders zouden gaan. Soms wist hij werkelijk niet meer wat hij überhaupt nog goed kon doen. En waarom moest ze dit ze “en plain publiek” doen. Het gaat niemand iets aan, het is iets tussen hem en haar.

De dag begon zo mooi voor het eerst sinds tijden waren ze met zijn drieën weer eens bij elkaar, als een echt gezin. Zijn drukke baan zorgde ervoor dat hij zijn dochter nauwelijks zag. Hij zat al in de auto als zijn dochter wakker werd. En hij kwam pas thuis als dat lieve meisje al een tijdje op bed lag. In het begin toen ze net geboren was vond hij het verschrikkelijk dat hij haar zo weinig zag, maar hij was er aan gewend.

Op zich was hij geen voorbeeld vader, want hij was er nooit, maar toch probeerde hij elk weekend met haar iets leuks te doen. Zo ging hij regelmatig met zijn dochter, op zondag, naar het zwembad. Eens in de zoveel tijd ging hij op zaterdagmiddag met haar naar de dierentuin en elke week gaf hij haar wel een cadeau. Hij snapte best wel dat het niet normaal was dat hij zo weinig hij thuis was, en hij kon het ook begrijpen dat zijn vrouw dat niet leuk vond, maar het was nu eenmaal niet anders. Na zijn studie, waar hij zijn vrouw had leren kennen, ging zijn carrière als een speer. Steeds hoger klom hij op de maatschappelijke ladder, maar voor zijn vader niet hoog genoeg.

En nu liep hij met zijn dochter alleen door de stad. Na het gebeuren bij de paskamer was hij even met zijn dochter naar de speelgoedafdeling gegaan. Hij haatte het wanneer ze ruzie hadden waar zijn dochter bij was, en hij ging maar weer doen wat hij altijd deed: de kleine verwennen. Toen ze iets gevonden hadden en terugkwamen bij de paskamer was zijn vrouw verdwenen. Ruim een kwartier stonden ze te wachten, maar ze kwam niet. In eerste instantie maakte hij zich zorgen, waar kon ze heen gegaan zijn of is er iets gebeurd.

Hij zocht de sneltoets naar haar mobieltje op zijn mobiele telefoon. De telefoon ging even over. Ze vroeg waar hij was en hij vertelde haar dat hij even naar de speelgoedafdeling was, er kwam weer een scheld tirade. Ze was kortaf en vertelde dat ze op weg was naar het centraal station. En net toen hij wilde zeggen dat hij haar daar wel zou zien, begon de kleine meid te huilen. Ze spraken af op een plein op de route naar het centraal station.

Hij en zijn dochter waren bijna op de afgesproken plaats toen hij een bushalte passeerde. Ongemerkt had zijn dochter zijn vrouw gezien, en de kleine rende naar haar moeder. Het ontging hem, want hij zag een jongeman in een veel te duur maatpak. De jongeman was druk in de weer met zijn mobiele telefoon. Blijkbaar was het een interessant zakengesprek, want hij herkende de euforie in de ogen van de jongen. De euforie die hijzelf, in het begin van zijn carrière, ook vaak had. Inmiddels was hij al zo gewend aan het succes dat het hem niets meer deed als hij weer een super deal had gesloten. En toch deed die jongeman hem aan hemzelf denken.

Terwijl hij zag dat zijn dochter zijn vrouw al gevonden had, werd hij vertederd toen hij zag hoe zijn vrouw zijn dochter geruststelde. Hij nam zichzelf voor dat hij na het kerstdiner bij zijn ouders een reis zou boeken naar een tropisch oord. Hij zou proberen om de laatste week van het jaar vrij te nemen om samen te zijn met zijn vrouw en kind.