De leugen is de moeder van al het geweld

mahatma-gandhiDit is een bekende uitspraak van deze man Mahatma Ghandi. Ghandi was een voorstander van het actieve geweldloosheid als middel voor een revolutie. Geboren op 2 oktober 1869 te Porbander heeft hij zijn leven lang geweldloos gestreden tegen de Engelse overheersing van India.

Nadat deze strijd in 1947 was gestreden en India onafhankelijk werd van Engeland, zette Ghandi zich verder in voor de verzoening tussen de Hindoes en de Moslims in India. Dit heeft hij moeten bekopen met zijn dood op 30 januari 1948 te New Delhi. Zijn geweldloosheid als wapen tegen onderdrukking was een inspiratie voor de strijd die Martin Luther King later zou voeren. En het was op voorspraak van de heer King dat we vol trots mogen verkondigen dat de heer Mohandas Karamchand Ghandi de nieuwe  inwoner is van het land der neo-positivisten.

Wij roemen de heer Ghandi om zijn uitspraken waarvan we er hieronder een aantal hebben verzameld.

  • De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.
  • Als we alles oog om oog vergelden, dan is de hele wereld straks blind.
  • Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen.
  • Het bekennen van fouten is als een bezem die het vuil wegveegt en het oppervlakte schoner achterlaat. Ik voel me sterker door het te bekennen.
  • Angst heeft zijn nut,  een lafaard zijn heeft dat niet.
  • Je kan geen hand schudden met een gebalde vuist.

Tijdens zijn strijd tegen de Britse overheersers drong het tot de Britten langzaam door dat Mahatma Ghandi iemand was om rekening me te houden. En toen de Britten voor het eerst met Ghandi in gesprek waren vond onder andere de volgende dialoog plaats.

– Kinnoch: “Met alle respect, meneer Gandhi, zonder Brits bestuur wordt dit land tot chaos gereduceerd.”
– Gandhi: “Meneer Kinnoch, ik vraag u te accepteren dat er geen volk op aarde is dat niet zijn eigen slechte regering prefereert boven een goede regering van een buitenlandse macht”

[slider title=”Van de redactie”]De data van de historische gegevens komen van Wikipedia.[/slider]

When hope is almost gone

Als een opeenstapeling van kleine tegenslagen en onvoorziene zaken je steeds dichter naar de rand van de afgrond duwt. Als je door al die dingen niet meer de puf hebt om je er tegen te verzetten. Als je op het punt staat om de vrije val in die bodemloze put zonder slag of stoot te aanvaarden, een vrije val in een ruimte waarin alle zekerheden vervagen tot schimmige onzekerheden, tot schaduwen van objecten waarvan je de contouren niet meer kunt zien. Een ruimte waarin alleen de echo te horen is van geluiden die tot voor kort geleden nog als bekend klonken. Dan is de verwondering alleen maar groot, als je ontdekt dat de hand die je bij de afgrond vandaan trekt, afkomstig is van de persoon waarvan je op voorhand verwachtte dat die persoon je de laatste duw zou geven.

Misschien is het altijd wel zo, dat je eerst extreem aan dingen moet gaan twijfelen, om daarna tot de conclusie te komen dat die twijfel geheel ongegrond is en voornamelijk door jezelf is ingezet. En misschien heb je die periode van twijfel ook wel nodig om tot de ontdekking te komen dat je gewoon simpelweg tevreden moet zijn met hoe het is, tevreden met wie je bent, wat je kunt, waar je staat en waar je naar toe op weg bent. En ook al lijkt de reis soms eenzaam, omdat er een moment is waarop je zo gefocused bent op de negatieve kant van dingen: Er is altijd wel een metgezel die je voor korte of langere tijd vergezelt. En er is ook altijd wel ergens een helpende hand die je er voor behoed om in die bodemloze put te vallen, je moet die hulp alleen wel willen zien.

Uiteindelijk kom je tot de ontdekking dat je er altijd weer sterker uitkomt. Dat je elke ervaring meeneemt in je bepakking. En door elke ervaring op juistheid in te schatten, verlichten juist de nare ervaringen de zware bepakking die je, tot voor die nare ervaring zich manifesteerde, met je meedroeg.

Herboren

Inspiratie stromend uit een eeuwenoude,
onuitputtelijke bron van creativiteit,
vult mijn lichaam tot in elke cel.

Prikkelt mijn hersens
en tovert onsamenhangende letters om,
tot woorden die samenkomen in een gedachte.

Een onuitputtelijke energie, van
onvoorwaardelijke en oneindige liefde,
vloeit door mijn hele lichaam,
prikkelt mijn geest en vult mijn hart.

Ik lig op de grond naakt en gewichtloos,
puur en zonder gêne of schaamte
en voel hoe mijn geest zich bevrijdt
en zich ontdoet van zijn verleden.

De wetmatigheid van het lopen op water

Vandaag zocht ik even wat op in een boek. Ja mensen ik ben blijkbaar nog een van de weinige aardkloten die boeken leest. In dat boek beschreef de auteur de wetmatigheid van het lopen op water: zolang het bevroren is, is het goed te doen. Ik vind hem schitterend en taal-freak als ik ben, zocht ik op de Van Dale naar wetmatig.

wet·ma·tig bn, bw volgens de natuurlijke regels

Als ik die wetmatigheid zo eens goed bekijk is het een prima voorbeeld van de wet van behoud op ellende. Waarom zou je uberhaupt op water willen lopen? Als het ijs te dun is zak je er doorheen, als je te snel over ijs loopt dan glijd je  uit en als er geen ijs op het water is dan kom je geen stap verder? Maar ondanks mijn persoonlijke bezwaren vind ik hem zo mooi dat ik hem graag met iedereen wil delen.