Scent of a woman

Het mooie aan ons kikkerlandje is dat het de ene dag zomer kan zijn en de dag erna een bewolkte najaarsdag. En dat terwijl allebei die dagen toch gewoon in de lente zijn. Ik ben de lente eigenlijk best dankbaar dat ze me die bewolkte dag gaf. Ik weet het dat het een egoïstische gedachte is, maar op het programma stond een dag tuinieren gepland en als het dan 23 graden zou zijn geweest, dan denk ik dat het zweet uit elke porie zou hebben gestroomd.

In de vroegte van de zaterdagmorgen stak ik de spa voor het eerst in de grond. En terwijl ik lekker ontspannen bezig was rook ik een onbekende geur. Het was lastig om die geur te plaatsen en ook de herkomst kon ik niet zo heel gauw traceren. Het had iets zoetigs, niet kauwgomballen zoet, maar gewoon zoet. Maar ik meende er ook de geur in te herkennen van een mij onbekende bloem. Omdat ik in de gauwigheid niet kon ontdekken waar die geur vandaan kwam, ging ik weer verder aan het werk.

Tegen het middaguur was ik lekker opgeschoten met mijn werkzaamheden en ik begon stilaan honger te krijgen. “Zo, je bent hard aan het werk”, klonk een vrouwenstem vanaf de andere kant van de schutting. Nog voor ik kon kijken wie dit tegen mij zei, drong diezelfde zoetige geur mijn neusgaten binnen. Het was de geur van haar parfum, de geur van een parfum die ik aan het begin van de morgen ook al had geroken.

Dit weekend waren mijn buren een weekendje weg. De jongste zus van de buurvrouw paste op het huis en de kinderen. En terwijl ik die mooie, jonge, vrijgezelle vrouw over de schutting zag staan leunen, besefte ik het. Ik besefte dat de schutting symboliek stond voor de onmogelijkheid van een liefde tussen haar en mij. Hoewel alle christelijke stromingen uit dezelfde oorsprong komen, verbiedt haar kerk de omgang met andere stromingen. Laat staan met mensen die er hun eigen geloof op na houden.

Eenzaamheid

Daar zaten we dan  in één van de vele lunchrooms die het Gooi rijk is. Ze zat aan de andere kant van de tafel, terwijl ze het schuim van haar cappuccino lepelde. Dat er een beetje schuim op het puntje van haar neus zat durfde ik haar niet te zeggen, dat had best iets liefs. Diep in haar ogen kon ik zien dat ze niet lekker in haar vel zat, want daarin zag ik een verwilderd blik. De spanning tussen ons was te snijden en terwijl we elkaar zoveel wilden vertellen bleef het voornamelijk stil. Zij rookte de ene na de andere sigaret, in een poging haar zenuwen onder bedwang te houden. En ik nam voor de zoveelste keer een slok van mijn koffie, terwijl ik de laatste druppel al een paar minuten geleden naar binnen had geslurpt.

We kende elkaar al enige tijd via het internet. Geen van ons twee heeft dat ooit tegen vrienden of bekenden durven zeggen, want voor de buitenwereld geneerden we ons er een beetje voor. Gedurende al die  maanden deelden we lief en leed via MSN. Het was zelfs net alsof we bijna samenwoonden. Na thuiskomst, van ons werk, eerst even de dag met elkaar doornemen voor we gingen koken. Zij in haar appartement en ik in de mijne. Het was MSN dat ons aan elkaar verbond zonder dat we eigenlijk beide goed wisten hoe de ander er nou precies uitzag.

Na het eten praatten we verder over de dingen van het leven. Over de plannen die we hadden, over de doelen die we wilden verwezenlijken en soms waren er toespelingen over hoeveel kinderen we zouden willen hebben. In het begin maakten we vooral grappen over hoe het zou zijn als we zouden gaan samenwonen, zonder het uit te spreken zagen we dat allebei als een serieuze optie. En hoe meer we er over praatten dat we elkaar wilden zien, hoe meer we het uitstelden. Alsof we allebei bang waren dat een van ons twee de andere zou afkeuren. Want we pasten zo goed bij elkaar, tenminste dat vonden wij zelf. In al die maanden hadden we een privé universum gecreëerd waarin niemand ons iets kon doen.

En toen zagen we elkaar voor het eerst daar in een van de vele lunchrooms die het Gooi rijk is. Op voorhand hadden we het er al vaak over gehad. We zouden  elkaar in de armen vliegen, als we elkaar eindelijk zouden zien. Maar dat was niet het geval, het had gewoon iets vreemds. We kenden elkaar door en door, maar het voelde alsof ze een volkomen onbekende was. Misschien had ik teveel over haar gefantaseerd en moest mijn geest nog even wennen aan haar verschijning. Misschien moest ik ook wennen aan de klank van haar stem. Niet dat ze een lelijke stem had, maar de stem klonk anders dan de stem die ik haar, in mijn fantasie, had toe gedicht.

“Hoe gaat het nu echt met je?” – vroeg ik, terwijl ik het gesprek op gang wilde brengen.

“De deurbel van de buren klinkt me bekender in mijn oren dan mijn eigen stem” – klonk het vanaf de andere kant van de tafel.

Ik wist niet wat ik daar op moest antwoorden. Ik herinnerde me dat ze ooit eens gezegd had dat ze die ene regel uit Feel van Robbie Williams zo mooi vond: “I don’t want to die, but I’m not keen on living either”. En ineens was de hele fatamorgana verdwenen, alsof er een atoombom op ons privé universum was gevallen. Ik wilde niets liever dan weggaan. Er was werkelijk niets aan haar dat mij deed herinneren aan het beeld van de vrouw die ik in al die maanden in mijn fantasie gecreëerd had.

Logeerpartij

Gisteravond lag er weer eens een vrouw in mijn bed, sterker nog twee zelfs. Alleen waren die al weer verdwenen voor ik er zelf in kroop. Voor wat buren en vrienden M. en S. hield ik mijn verjaardag en M. en S. namen hun kinderen mee. De jongste ging in een campingbed en de twee oudste sliepen dus in de mijne. Nu ging dat slapen bij die twee niet echt vanzelf. Want als je 4 1/2 en 2 1/2 bent dan is liggen in zo’n groot bed (2m bij 2,2m) een feest op zich.

Ik bescheurde het toen ik die twee over de babyfoon hoorde die bij ons beneden stond. Ze hadden het touwtje van de schakelaar van mijn slaapkamer lamp ontdekt. De jongste wilde het licht aan en de oudste wilde het licht uit. Dat ging dus een tijdje aan en uit, aan en uit. M. ging al een paar keer naar boven om te zeggen dat ze echt moesten gaan slapen. Maar als hij net weer zat ging het licht weer aan en uit, aan en uit.

Op den duur was de oudste dat beu en die zei tegen haar zusje. “Als je het licht nog 1 keer aandoet pak ik je speen af”. En daarna was het stil boven.

Vooruitblikken: een posi-blog

fireworkDe afgelopen dagen heb ik heel wat blogjes gelezen waar mensen even terugblikken op 2008. Sommige waren emotioneel wat beladen en op andere was veel vreugde te lezen. Bij het lezen deze blogjes werd ik altijd ontroerd, soms vanuit een gevoel van sympathie en bij andere vanwege de blijdschap voor hoe mooi het leven soms kan zijn. In mijn eigen terugblik heb ik vooral de accenten gelegd op de wat mindere gebeurtenissen. En toen ik mijn eigen terugblik nog eens herlas, toen wist ik dat ik ook vooruit wil gaan blikken. Zo kan ik aan het einde van 2009 even kijken hoeveel van die doelstellingen ik heb gehaald.

Het roer moet om, in welke zin? In de zin dat ik wil dat mijn blog voornamelijk over positieve zaken gaat. Ik heb me voor genomen om elke week een posi-blog te gaan schrijven. En waarom een posi-blog? Ik ben van mening dat alles wat we in de media lezen, bijdraagt in hoe we zelf in het leven staan. Als de media dan louter over negatieve zaken schrijft, dan gaan we daar bewust of onbewust ook in mee. Dus die recessie die zal wel meevallen, in 2009 gaan we er allemaal op vooruit en het begrip liefde krijgt een nieuwe impuls. Alle vrijgezellen ontmoeten dit jaar de liefde van hun leven.

Met mijn posi-blogjes wil ik mensen weer het gevoel geven dat geluk bestaat, en dat geluk meestal in  kleine dingen zit die we vaak als futiliteiten bestempelen. En in het kader van “Dare to be original, dare to be yourself.” ga ik ook mijn blog een nieuw jasje geven. En hoewel ik al wat pogingen heb ondernomen die niet succesvol waren, dit jaar gaat het mij lukken. Dit jaar ga ik me ook op het gebied van werk weer verder ontplooien zonder dat ik daarbij de balans tussen werk en privé ga verstoren. Ik ga nu eindelijk eens naar die nieuwe Tai Chi school en ga meer tijd vrij maken voor vrienden en familie. En ik ga werk maken van een date met J. een collegaatje van H, wat ik over haar gehoord heb is ze artistiek en ze lijkt me daarnaast ook een hele lieve vrouw. 2009 wordt het jaar waarin ik zelf de regie in handen ga nemen, “you control your own destiny”.

Persoonlijk wil ik me ook weer een stap verder ontwikkelen. Gezonder gaan leven, minder vaak eten afhalen, iets vaker sporten, meer openstaan voor andere mensen en wat vaker dat luisterend oor geven. De schouder wat vaker aanbieden aan diegene die daar behoefte aan hebben. Mijn deur vaker open zetten voor mensen die verdwaald zijn op het pad der leven en me actiever inzetten als vrijwilliger. En misschien wel belangrijker mezelf meer openen (die muts moet ik afzetten).

Ik ga geen belofte doen over het aantal verhalen dat ik ga publiceren. Het schrijven is een creatief proces en een creatief proces kun je niet dwingen. Inspiratie komt wanneer het er zelf zin in heeft en niet wanneer je het oproept. Wel streef ik naar minimaal 1 blogje per twee dagen. Nu hoop ik dat ik met mijn voornemen ook andere bloggers kan inspireren om zo nu en dan ook een posi-blog te posten, zodat we elkaar kunnen inspireren tot mooie creaties die geboren zijn uit het positivisme.

Kinderen geen bezwaar

Aanvankelijk had ik gedacht dat ik de ware gevonden had, maar voor er echt iets ontstond bleek dat mijn gevoelens voor haar veranderde naar louter vriendschappelijke gevoelens. Vrienden en collega’s volgden deze ontwikkelingen op de voet, want ze zijn allemaal erg met mijn vrijgezellebestaan begaan. Het ene na het andere hyve-adres ontving ik in mijn mail box. En allemaal zouden ze de ware voor me zijn. Ik werd regelmatig aangekeken met vraagtekens in die ogen, alsof ik verteld  had dat water kan branden. “Heb jij geen Hyves?”. Nee ik geloof daar niet in. “Ja maar je MOET een hyve nemen.”. Nu heb ik het maling aan het woord moeten. Een mens moet twee dingen. Ten eerste op tijd ademhalen en ten tweede op tijd naar de WC gaan anders geeft het zo’n rotzooi.

Maar mijn nieuwsgierigheid was wel gewekt en avond aan avond speurde ik op de toegestuurde hyve-adressen. Allemaal stuk voor stuk mooie dames met een hele lieve uitstraling, alleen. Wat mij op valt, is dat de meeste vrijgezelle vrouwen van net over de dertig 1 of meerdere katten hebben. En hoe meer mensen ik vraag of ze vrijgezelle vrouwen in die leeftijdsgroep kennen, hoe meer dit beaamd wordt. Ik vind het fascinerend bijna op het geobsedeerde af. Nu denk ik dat vrouwen katten sowieso leuker vinden dan dat mannen dan dat doen. Ik denk dat een man veel liever een hond heeft. Die dan lekker naast hem op de bank ligt als de man met een biertje voor de buis hangt. Dit doen katten natuurlijk ook, wat is dan het verschil? Ik zelf ben gewoon geen katten liefhebber. Begrijp me niet verkeerd. Ik houd van een poes (flauwe opmerking en gewoon te makkelijk), maar katten nee. Als je bij een kattenbaas op visite bent, dan moet zo’n mormel ook altijd op mijn schoot zitten. Als je hem wegstuurt vinden ze dat raar. Nee je moet hem aaien. Dan aai je zo’n mormel en dan gaan ze “spinnen”. Dat alleen al vind ik geen prettig geluid. En als dank voor het aaien zetten ze dan ook steevast hun nagels in je bovenbeen. Ik wil niet lullig doen, maar dat is gewoon niet lekker. Om nog maar te zwijgen over die haren die je later weer van je kleding af moet halen.

Wat moet je dan als vrijgezelle man in Nederland als je niet van katten houdt. De vraag is nu eigenlijk. In hoeverre laat je een kat je ervan weerhouden om een duurzame relatie aan te gaan? Als je een vrouw echt leuk vindt dan neem je die kat er als een ware kater maar bij. Even heb ik nog getwijfeld om een contact advertentie te plaatsen puur uit wetenschappelijk oogpunt. Om te kijken hoeveel reacties er zouden komen. Het zou zoiets zijn als:

Romantische, sportieve, jonge man van 34
Zoekt een lieve zorgzame vrouw tussen de 30 en 38.
Houdt van:

  • een romantische strandwandeling
  • een gezellige avond met kaarslicht, een glas rode wijn en een goed gesprek
  • reizen naar verre exotische oorden
  • italiaans eten

geen kat(ten), kinderen geen bezwaar

Ik heb de verleiding kunnen weerstaan. Voor alsnog ga ik er van uit dat vrouwen van nature houden van het verzorgen en liefkozen. Ik denk dat ze een kat puur nemen als (tijdelijke) vervanging van een man. Alsof ze ermee willen zeggen. Ik ben vrijgezel en accepteer dat. Ik adviseer alle katten hatende, vrijgezelle mannen om te veinzen alsof ze katteliefhebber zijn, onze revanche op the fake orgasm. Of misschien nog wel beter. We starten een tegenbeweging. We nemen allemaal een hond. Liefst een grote. Een duitse herder, een rotwieller of een Bouvier. Alhoewel, misschien geeft dat niet de juiste uitstraling. Misschien kunnen we beter een golden retriever nemen, zoals Tom Hanks in Sleepless in Seatle. Ik denk dat de meeste vrouwen, tijdens het kijken van die film, voor hem vielen vanwege die hond. Hierbij roep ik alle vrijgezelle hetro mannen in Nederland op om een golden retriever te nemen. Als je dan een kattenhoudster aan de haak slaat en je besluit om te gaan samenwonen dan heb je een wapen tegen die kat. Uiteindelijk stel je dan maar, met tranen in je ogen, voor om beide dieren weg te doen, want een kat en een hond in 1 huis dat gaat meestal niet goed.

Nu heb ik een klein beetje een commercieel gevoel. Dit weekend heb ik besloten om golden retrievers te gaan fokken. Ik stop met mijn onderzoek en stort me 100% op het fokken van honden. Als jullie vrijgezelle katen hatende hetro mannen mijn advies ter harte nemen, denk dan aan mij en koop je anti-kattenwapen bij mij. Ik ben degene geweest die je de oplossing heeft gegeven tegen die kattenbeweging.