Logeerpartij

Gisteravond lag er weer eens een vrouw in mijn bed, sterker nog twee zelfs. Alleen waren die al weer verdwenen voor ik er zelf in kroop. Voor wat buren en vrienden M. en S. hield ik mijn verjaardag en M. en S. namen hun kinderen mee. De jongste ging in een campingbed en de twee oudste sliepen dus in de mijne. Nu ging dat slapen bij die twee niet echt vanzelf. Want als je 4 1/2 en 2 1/2 bent dan is liggen in zo’n groot bed (2m bij 2,2m) een feest op zich.

Ik bescheurde het toen ik die twee over de babyfoon hoorde die bij ons beneden stond. Ze hadden het touwtje van de schakelaar van mijn slaapkamer lamp ontdekt. De jongste wilde het licht aan en de oudste wilde het licht uit. Dat ging dus een tijdje aan en uit, aan en uit. M. ging al een paar keer naar boven om te zeggen dat ze echt moesten gaan slapen. Maar als hij net weer zat ging het licht weer aan en uit, aan en uit.

Op den duur was de oudste dat beu en die zei tegen haar zusje. “Als je het licht nog 1 keer aandoet pak ik je speen af”. En daarna was het stil boven.

Nationale gedichtendag?

Goed hoe gaan we deze eens beginnen. Een woensdag zoals de meeste de laatste tijd, niet mijn dag althans zo leek het. De laatste tijd merk ik dat ik me toch erg snel aan dingen irriteer, maar dat even ter zijde. Ik kwam thuis na een dag werken en er lag een enveloppe op de mat met een handschrift die ik niet ken. Ik opende hem zag twee kantjes vol en de naam van de afzender, ene M.

Goed, ik ben een tijdlang op een online community actief geweest en daar leerde ik mensen kennen, zo ook M. M. was een jonge jongen van 13 die worstelde met het begrip puber zijn. Hij had regelmatig ruzie met zijn ouders en werd op school gepest. Daar leden zijn schoolresultaten ook weer onder en daar kwamen nog meer ruzies met zijn moeder mee, zijn vader was namelijk nooit thuis. Eigenlijk had hij niemand bij wie hij zijn verhaal kwijt kon in real-life en hij kon ook niet tegen zijn ouders zeggen dat hij elke dag in elkaar geslagen werd op school. Dat er elke dag jongens hem op stonden te wachten.

Kijk zoiets grijpt mij gewoon aan, want zo’n jongen moet gewoon kunnen genieten van het nog onbevangen leven en zijn jeugd. Op den duur werden zijn berichten die ik en ook W. via een forum of op de MSN ontvingen steeds vreemder en hij zinspeelde op zelfmoord. W. en ik hebben veel op die jongen ingepraat om vooral die gedachte maar uit zijn hoofd te halen. En eigenlijk was het enige dat ik deed gewoon naar die jongen luisteren. Vaak zei ik tegen hem “M. luister, jij ziet het nu somber in, maar geloof me als je straks ouder bent wordt alles beter. Het leven heeft nog zoveel moois voor jou in petto.” En dat gaf hem soms wat houvast en op andere keren twijfelde hij daar aan.

Nu vermoed ik dat hij in het kader van de nationale gedichtendag een gedicht heeft geschreven. M. is inmiddels 15 of 16 en het gaat helemaal goed met hem. Ik kreeg van hem vandaag een gedicht van twee kantjes en dat gedicht eindigde met:

Hierbij eindig ik mijn gedicht
Jullie hebben altijd mij even het pad laten voelen.
En nu kan ik verder, verder met mijn levenslicht.
Ik weet nu wat jullie met ‘in petto’ bedoelen.

Bedankt! M.

Ik mag dan misschien nooit rijk worden. En ik zal ook wel niet het maximale uit mijn carrière halen. Maar weet je, als iemand je zo dankbaar is, omdat je er gewoon voor de persoon bent als er niemand anders is, dan voel ik me dus echt ontzettend rijk. En sentimenteel als ik ben, pink ik tijdens het typen een traantje weg. Mijn ‘zoon’ heeft het gehaald en dat op eigen kracht.

Vooruitblikken: een posi-blog

fireworkDe afgelopen dagen heb ik heel wat blogjes gelezen waar mensen even terugblikken op 2008. Sommige waren emotioneel wat beladen en op andere was veel vreugde te lezen. Bij het lezen deze blogjes werd ik altijd ontroerd, soms vanuit een gevoel van sympathie en bij andere vanwege de blijdschap voor hoe mooi het leven soms kan zijn. In mijn eigen terugblik heb ik vooral de accenten gelegd op de wat mindere gebeurtenissen. En toen ik mijn eigen terugblik nog eens herlas, toen wist ik dat ik ook vooruit wil gaan blikken. Zo kan ik aan het einde van 2009 even kijken hoeveel van die doelstellingen ik heb gehaald.

Het roer moet om, in welke zin? In de zin dat ik wil dat mijn blog voornamelijk over positieve zaken gaat. Ik heb me voor genomen om elke week een posi-blog te gaan schrijven. En waarom een posi-blog? Ik ben van mening dat alles wat we in de media lezen, bijdraagt in hoe we zelf in het leven staan. Als de media dan louter over negatieve zaken schrijft, dan gaan we daar bewust of onbewust ook in mee. Dus die recessie die zal wel meevallen, in 2009 gaan we er allemaal op vooruit en het begrip liefde krijgt een nieuwe impuls. Alle vrijgezellen ontmoeten dit jaar de liefde van hun leven.

Met mijn posi-blogjes wil ik mensen weer het gevoel geven dat geluk bestaat, en dat geluk meestal in  kleine dingen zit die we vaak als futiliteiten bestempelen. En in het kader van “Dare to be original, dare to be yourself.” ga ik ook mijn blog een nieuw jasje geven. En hoewel ik al wat pogingen heb ondernomen die niet succesvol waren, dit jaar gaat het mij lukken. Dit jaar ga ik me ook op het gebied van werk weer verder ontplooien zonder dat ik daarbij de balans tussen werk en privé ga verstoren. Ik ga nu eindelijk eens naar die nieuwe Tai Chi school en ga meer tijd vrij maken voor vrienden en familie. En ik ga werk maken van een date met J. een collegaatje van H, wat ik over haar gehoord heb is ze artistiek en ze lijkt me daarnaast ook een hele lieve vrouw. 2009 wordt het jaar waarin ik zelf de regie in handen ga nemen, “you control your own destiny”.

Persoonlijk wil ik me ook weer een stap verder ontwikkelen. Gezonder gaan leven, minder vaak eten afhalen, iets vaker sporten, meer openstaan voor andere mensen en wat vaker dat luisterend oor geven. De schouder wat vaker aanbieden aan diegene die daar behoefte aan hebben. Mijn deur vaker open zetten voor mensen die verdwaald zijn op het pad der leven en me actiever inzetten als vrijwilliger. En misschien wel belangrijker mezelf meer openen (die muts moet ik afzetten).

Ik ga geen belofte doen over het aantal verhalen dat ik ga publiceren. Het schrijven is een creatief proces en een creatief proces kun je niet dwingen. Inspiratie komt wanneer het er zelf zin in heeft en niet wanneer je het oproept. Wel streef ik naar minimaal 1 blogje per twee dagen. Nu hoop ik dat ik met mijn voornemen ook andere bloggers kan inspireren om zo nu en dan ook een posi-blog te posten, zodat we elkaar kunnen inspireren tot mooie creaties die geboren zijn uit het positivisme.

Kerstkaarten

Elk jaar weer sturen we zoveel mogelijk kerstkaarten met als enig doel er zoveel mogelijk terug te krijgen, zodat we daarmee onze buren de ogen uit kunnen steken, want hoe meer kerstkaarten je krijgt, hoe geliefder je schijnbaar bent. Elk jaar neem ik me weer voor om de ontvangen kerstkaarten op te sparen en dan alleen diegene waar “Gelukkig ….” op staat weg te gooien. Op die puntjes staat het nummer van het komend jaar, u kent ze vast wel. En dat gewoon puur om de buren het volgende jaar te choqueren. Maar iedere keer bedenk ik me dan weer dat dat net zo triest is als je zelf een kerstkaart sturen.

Toen het idee voor deze blog begon te borrelen legde ik het idee aan mijn collega’s voor. Een van de collega’s herinnerde zich dat er op zijn middelbare school meisjes waren die, gewapend met een stapel kerstkaarten, de school rond gingen en ze lukraak uitdeelden en passerende medescholieren. Met als enig doel om er dan zoveel mogelijk terug te krijgen, want wat is not done met het kerstkaarten idee? Juist, er geen terugsturen naar iemand waarvan je er zelf wel een kreeg. Maar wat is de waarde van zo’n kerstkaart die een wildvreemde aan je geeft met het oog er zoveel mogelijk terug te krijgen? Toen die kaart geschreven werd was het nimmer de intentie dat jij hem zou krijgen. Ik zie dat net zo’n beetje als hyves. Hoe meer “vrienden” je hebt hoe beter het is voor je ego, want dan kan iedereen zien hoe populair je bent. Eigenlijk is een hyves-vriendschap net zo oppervlakkig als een kerstkaarten vriendschap die je al jaren in stand houdt. Je wil zoveel mogelijk kaarten krijgen, dus stuur je er elk jaar maar weer 1 naar die ene kennis die je al in geen 10 jaar gezien hebt. En die kennis stuurt er uit beleefdheid ook altijd weer een terug.

Ik geloof dat mijn moeder zo’n kerstkaarten vriendschap al meer dan 30 jaar in standhoudt. In het begin was dat nog leuk. Want om om het jaar kwam er dan weer een naam bij en zo wist ze dat haar oude schoolvriendin weer een kind had gekregen. Met dit alles in gedachten en de naderende kerst heb ik mezelf weer eens afgevraagd wat kerst voor mij inhoud. Voor mij is kerst het gezellig samen zijn met vrienden of familie. En juist daarom heb ik die vage kennissen met wie ik al jaren een kerstkaarten vriendschap heb uit mijn adressenbestand gegooid. En voor de kerstkaarten vriendschappen waar ik nog hoop op had schreef ik een persoonlijke boodschap met “Wanneer pakken we de agenda’s weer eens”.