hoe laat je een vriendschap het beste verwateren

Het is überhaupt de vraag of er nog mensen zijn die mijn blog in de gaten houden. En laat ik eerlijk zijn, waarom zou je? Zo een hele trouwe schrijver ben ik niet meer. Maar toen ik van de week in mijn mailbox keek, zag ik een mailtje van mijn host waarin stond dat mijn blog automatisch geupdate was. Dat mailtje herinnerde mij eraan, dat ik ergens in de krochten van het internet nog een blog heb staan.

Uit nieuwsgierigheid bekeek ik de site stats. Ondanks het feit dat enige vorm van activiteit hier ver te zoeken is, weet een beperkt gezelschap mijn blog te vinden. Als je dan toch al op de site stats bent, dan kun je ook maar meteen even de zoektermen bekijken waarmee mensen op je blog komen. Gisteren zijn twee bezoekers via zoektermen op mijn website gekomen. De eerste was een onbekende zoekterm. Een fenomeen dat mij altijd weer bevreemd. Als je weet dat een bezoeker via een zoekterm binnenkomt, dan kun je toch ook die zoekterm achterhalen?

De tweede zoekterm kwam best hard binnen. Iemand vond mijn blog via de zoekterm “hoe laat je een vriendschap het beste verwateren“. Toen ik dat ik las schoten er twee dingen door me heen. Continue reading

De rekbaarheid van een vriendschap

Vriendschap Vriendschappen komen en gaan, zoals duiven een duiventil in- en uit vliegen. Sommige vriendschappen duren kort, andere langer, maar de beste vriendschappen zijn blijvend – het aantal vrienden is in die volgorde overigens, meestal aflopend. Van sommige vriendschappen vraag je je wel eens af hoe ze ooit tot stand zijn gekomen en van andere waarom ze ooit zijn beëindigd.

Soms doet het beëindigen van een vriendschap pijn. Pijn vanwege het feit dat die er niet meer is of om de manier waarop die vriendschap werd beëindigd. Maar elke vriendschap is een dierbare herinnering, een wijze les of een vanzelfsprekende zekerheid. Die vanzelfsprekende zekerheid is overigens vaak rekbaar. Zolang je elkaar zo af en toe, maar laat merken dat je beide die vriendschap erg waardeert. Want hoe rekbaar die vriendschap ook is, je wilt niet dat ze breekt.

 

Gehackt deel 2

Begin juni blogde ik over de zus van een vriendin wiens MSN-account gehackt was. Nadat die hacker 179 euro van die vriendin had afgetroggeld, deed die vriendin aangifte bij de politie. Of althans dat wilde ze doen, maar de politie kon niks voor haar doen want het was niet bekend wie het geld had afgetroggeld en dus was er volgens de politie ook geen misdaad gepleegd. Vervolgens namen ze contact op met hun bank om achter de adresgegevens van de hacker te komen. Nu  mag een bank dat niet zomaar doen, maar ze zouden contact opnemen met rekeninghouder waar het geld naar toe is gegaan. Pas als die rekeninghouder na een aantal weken niet reageert, mag een bank het adres geven.

Zo ver is het gelukkig allemaal niet gekomen. Het geld is na bemiddeling van de bank, op de rekening van mijn vrienden teruggestort. Dus mocht je ooit via een website opgelicht worden, dan loont het in elk geval om contact met de bank op te nemen en wie weet krijg je dan net als mijn vrienden je geld gewoon weer terug.

Vakantieleed

Vrienden van mij gingen met de auto op vakantie naar Engeland. En terwijl ze daar onbezorgd genoten van hun welverdiende vakantie, kregen ze een auto-ongeluk. Nu zou je denken dat je je dan met een leaseauto geen zorgen hoeft te maken, maar daarover later meer. Afgezien van wat materiële schade – auto lijkt total loss te zijn – was het gezin verder gelukkig gezond.

Dat ongeluk kregen ze vier dagen voor ze weer zouden terugkeren en ze namen contact op met de leasemaatschappij. Aangezien het ongeluk in het buitenland heeft plaats gevonden, besteedde de leasemaatschappij het uit aan de ANWB. Op zich niks mee aan de hand zou je zo op het eerste gezicht denken. Ware het niet, dat de ANWB geen eigen mensen heeft rijden in Engeland, dus die besteedde het weer uit aan de AA (de Engelse ANWB).

Nadat ze enkele dagen niets hoorden, besloten mijn vrienden om maar eens contact op te nemen met achtereenvolgens de leasemaatschappij, de ANWB en de AA. En het bleek dat het allemaal toch wat complexer was dan je zelf zou denken – dat werd duidelijk nadat ze toe hadden gegeven dat ze mijn vrienden compleet vergeten waren. Blijkbaar mag je niet met een Engelse huurauto naar het vasteland en andersom mag ook niet. Het was inmiddels al zaterdag en de ANWB kon verder niets meer regelen, ze zouden een vlucht boeken en mijn vrienden laten weten wanneer ze naar Nederland konden vertrekken. Er werd nog wel verteld dat ze alleen de nodige bagage mee konden nemen, de rest moesten ze achterlaten in de auto.

Zondag geen nieuws, maandag ook geen nieuws. Op dinsdag besloten mijn vrienden om maar weer eens contact op te nemen met de ANWB. Een medewerkster van de ANWB wist mijn vrienden te vertellen dat de vlucht geregeld was en dat ze over 6 uur zouden vertrekken, “maar daar over hebben wij u bericht” voegde ze er nog aan toe. Inmiddels – enkele weken later – zijn mijn vrienden weer veilig thuis en komt de auto, met de vuile was aan boord, binnenkort ook weer naar Nederland, het SMSje met de vluchtgegevens hebben ze overigens nog steeds niet ontvangen. Wat ik mij dan zo afvraag, heeft u wel eens last gehad van vakantieleed?

Beyond reality

Gisteravond was het een weerzien met vrienden en oude bekenden. Het begon allemaal met de aankomst van goede vriend en oud-collega Jochem en zijn vriendin J. – normaal schrijf ik de namen van de mensen om mij heen nooit voluit, maar ik vind dat Jochem deze keer de eer toe komt (maar daarover later meer). Samen met hen en vriend M. ging ik naar de CD presentatie van het “Beyong reality”, de nieuwe CD van Mangrove. Voor wie de heren van Mangrove niet kent een korte introductie. Mangrove is Apeldoorns trots die haar steentje bijdraagt op het gebied van progressive rock.Vier technisch, zeer begaafde muzikanten besteden het grootste gedeelte van hun vrije tijd aan het maken van prachtige  muziek.

Bij aankomst was het optreden al in volle gang, maar gelukkig waren de heren van Mangrove nog niet begonnen met het spelen van het nieuwe materiaal. Ze speelde enkele van hun klassiekers en ik weet niet wie er het meeste genoot, het publiek of de band. Na de pauze werd het nieuw materiaal gepresenteerd. Het heeft even op zich laten wachten, omdat er van alles tegen zat, maar het wachten was de moeite waard. Op de CD “Beyond Reality” staan zes schitterende juweeltjes die in lengte varieren van 4 minuut 15 tot 18 en een halve minuut.  Het optreden zelf was weer als van ouds een kei sterke ritme sectie (Joost Hagemeijer op de drums en Pieter Drost op de bas) ondersteunt het briljante keyboard spel van Chris Jonker en de zang en het magische gitaarspel van Roland van der Horst. De energie spetterde weer van het podium af en met het uitbrengen van de nieuwe CD laten de heren horen hoe ze muzikaal volwassen geworden zijn.

Op het eerste  nummer van de cd, “Daydreamer’s nightmare”, is iets meer distortion te horen is dan op het oude werk – iets dat ik persoonlijk niet erg vind, een vleugje distortion geeft nu eenmaal wat extra dimensie aan elk muzieknummer. Chris heeft wat speciale geluiden op zijn keyboard weten te vinden voor het intro van “Time will tell” een nummer waarin ik wat funk invloeden meen te horen. Het eerste deel van het nummer “Love and beyond” zou zeker niet mistaan op een CD van Johan, maar misschien komt dat ook doordat ik vind dat de stemmen van beide zangers soms erg veel op elkaar lijken. De overige drie nummers klinken ook bijzonder goed, ik heb alleen nog niet de tijd gehad om die wat grondiger te analyseren.

Na de presentatie was er de mogelijkheid om de CD te kopen, ik was behoorlijk benieuwd naar de vormgeving die Jochem voor deze CD deed. Niet alleen de band heeft een superprestatie geleverd met de release van de CD, maar ook de vormgeving van Jochem mag er zijn. Voor deze uitvoering heeft hij alle teksten in het spiegelbeeld gezet (dat was gisteravond lastig lezen na de biertjes die ik tijdens het concert had gedronken). Al met al een top weekend en ik weet nog steeds niet wat ik het leukste vond, het optreden van Mangrove of de ontmoeting met J. de vriendin van Jochem.

Hieronder een sfeerimpressie gemaakt door M. met zijn mobiele telefoon.

Mangrove1

Mangrove10

Vriendschap is onvoorwaardelijk, maar niet vanzelfsprekend

Het lijkt wel of de mensen massaal hun kinderwens in vervulling proberen te brengen als de zomer ten einde loop. Hiermee doel ik op de vele verjaardagen die ik altijd in juni en juli heb. Tel daar nog werk en wat andere sociale bezigheden bij op en u krijgt een goed beeld van hoe mijn agenda er dezer dagen uit ziet. Met andere woorden, Theo uw gastheer op deze blog, is momenteel druk. Zo druk dat ik weinig tijd heb voor mezelf en ik weet van mezelf dat ik dan op de rem moet gaan trappen, weer even terug naar de basis.
Normaal kan ik altijd bij goede vrienden langs om even wat bij te komen, een bakkie te doen, samen een film te kijken of om gewoon even mijn verhaal kwijt te kunnen. De vrienden waar ik specifiek op doel, wonen op nog geen 10 minuten fietsen en ik ben er altijd welkom. Eigenlijk hoef ik niet eens te bellen als ik langs wil komen, al doe ik dat uit fatsoen altijd wel.
Wat ik me de afgelopen weken ben gaan realiseren, is dat deze – en ook al mijn andere vriendschappen – geheel onvoorwaardelijk zijn. Als er iets is hoef ik ze maar te bellen en ze staan voor me klaar, andersom geldt dat natuurlijk ook. En eigenlijk ben ik de vriendschappen die ik heb, in de loop der jaren als vanzelfsprekend gaan beschouwen. Nu zijn deze specifieke vrienden een maand op vakantie en naar mate de weken verstrijken, merk ik pas hoe veel ik die vanzelfsprekendheid mis. Gelukkig zijn ze over een paar dagen weer terug.

Vriendschap

Vriendschappen komen en gaan, als duiven die een duiventil in en uit vliegen. Sommige vriendschappen duren kort, andere langer en de beste zijn blijvend – het aantal vrienden is in die volgorde aflopend. Van sommige vriendschappen vraag je je wel eens af hoe ze ooit tot stand zijn gekomen en van andere waarom ze ooit zijn beëindigd.

Soms doet het beëindigen van een vriendschap pijn, vanwege het feit dat die er niet meer is of om de manier waarop die vriendschap werd beëindigd. Maar elke vriendschap is een dierbare herinnering, een wijze les of een vanzelfsprekende zekerheid. Die vanzelfsprekende zekerheid is overigens vaak erg rekbaar, zolang je elkaar zo af en toe, maar laat merken dat je beide die vriendschap erg waardeert.

Voorjaar, die winter laten we achter ons

Vandaag ben ik lekker met twee buurmannen aan het shoppen geslagen. En waar wil je als man dan graag heen? Er zijn eigenlijk twee opties, je kunt naar de mediamarkt of naar een bouwmarkt. Nu de temperaturen weer lekker aangenaam zijn, heb je meer behoefte aan klus materiaal dan aan elektronica, dus met zijn drieën gingen we deze middag op pad naar de Gamma.

Daar deed ik wat inkopen voor het klussen in de tuin. Ik was de tuinverlichting beu, dus kocht ik nieuwe. Ik zag een accu-boormachine en ook die aanbieding kon ik niet laten liggen. Daarnaast sloeg ik wat tuinhout in zodat ik dit weekend weer lekker mijn verzameling gereedschap kan testen. Het voordeel van winkelen met mannen, is dat ieder zijn eigen weg gaat. Als je het beu bent zoek je elkaar weer op en dan kan je gewoon weer naar huis.

Op de terugweg naar huis, besloten we dat het tijd was om de barbecue weer uit onze schuren te halen. We reden direct van de Gamma naar de buurtsuper en sloegen daar de benodigdheden in. Helaas was de supermarkt niet helemaal voorbereid op het mooie weer waar we nu zo van mogen genieten, de standaard barbecue pakketten liggen nog niet in de schappen. Dus moesten we moesten wat improviseren.

En op de avond van 10 april, gaven wij de vrouwen en kinderen het mooiste cadeau van het jaar (tot nu toe). Geheel onverwachts voor alles en iedereen, hebben we op 10 april de eerst barbecue gehouden van dit jaar. En terwijl ik dit blogje, vanaf mijn eigen terras type, ben ik gewoon heel blij. Ik ben blij dat de winter nu definitief voorbij is. Ik ben blij dat ik buren heb waarmee ik gezellig een barbecue kan houden. Buren van wie ik weet dat ze altijd voor mij klaar staan. Iets wat van zelfsprekend zou moeten zij, maar wat helaas niet overal in Nederland zo is.

Eenzaamheid

Daar zaten we dan  in één van de vele lunchrooms die het Gooi rijk is. Ze zat aan de andere kant van de tafel, terwijl ze het schuim van haar cappuccino lepelde. Dat er een beetje schuim op het puntje van haar neus zat durfde ik haar niet te zeggen, dat had best iets liefs. Diep in haar ogen kon ik zien dat ze niet lekker in haar vel zat, want daarin zag ik een verwilderd blik. De spanning tussen ons was te snijden en terwijl we elkaar zoveel wilden vertellen bleef het voornamelijk stil. Zij rookte de ene na de andere sigaret, in een poging haar zenuwen onder bedwang te houden. En ik nam voor de zoveelste keer een slok van mijn koffie, terwijl ik de laatste druppel al een paar minuten geleden naar binnen had geslurpt.

We kende elkaar al enige tijd via het internet. Geen van ons twee heeft dat ooit tegen vrienden of bekenden durven zeggen, want voor de buitenwereld geneerden we ons er een beetje voor. Gedurende al die  maanden deelden we lief en leed via MSN. Het was zelfs net alsof we bijna samenwoonden. Na thuiskomst, van ons werk, eerst even de dag met elkaar doornemen voor we gingen koken. Zij in haar appartement en ik in de mijne. Het was MSN dat ons aan elkaar verbond zonder dat we eigenlijk beide goed wisten hoe de ander er nou precies uitzag.

Na het eten praatten we verder over de dingen van het leven. Over de plannen die we hadden, over de doelen die we wilden verwezenlijken en soms waren er toespelingen over hoeveel kinderen we zouden willen hebben. In het begin maakten we vooral grappen over hoe het zou zijn als we zouden gaan samenwonen, zonder het uit te spreken zagen we dat allebei als een serieuze optie. En hoe meer we er over praatten dat we elkaar wilden zien, hoe meer we het uitstelden. Alsof we allebei bang waren dat een van ons twee de andere zou afkeuren. Want we pasten zo goed bij elkaar, tenminste dat vonden wij zelf. In al die maanden hadden we een privé universum gecreëerd waarin niemand ons iets kon doen.

En toen zagen we elkaar voor het eerst daar in een van de vele lunchrooms die het Gooi rijk is. Op voorhand hadden we het er al vaak over gehad. We zouden  elkaar in de armen vliegen, als we elkaar eindelijk zouden zien. Maar dat was niet het geval, het had gewoon iets vreemds. We kenden elkaar door en door, maar het voelde alsof ze een volkomen onbekende was. Misschien had ik teveel over haar gefantaseerd en moest mijn geest nog even wennen aan haar verschijning. Misschien moest ik ook wennen aan de klank van haar stem. Niet dat ze een lelijke stem had, maar de stem klonk anders dan de stem die ik haar, in mijn fantasie, had toe gedicht.

“Hoe gaat het nu echt met je?” – vroeg ik, terwijl ik het gesprek op gang wilde brengen.

“De deurbel van de buren klinkt me bekender in mijn oren dan mijn eigen stem” – klonk het vanaf de andere kant van de tafel.

Ik wist niet wat ik daar op moest antwoorden. Ik herinnerde me dat ze ooit eens gezegd had dat ze die ene regel uit Feel van Robbie Williams zo mooi vond: “I don’t want to die, but I’m not keen on living either”. En ineens was de hele fatamorgana verdwenen, alsof er een atoombom op ons privé universum was gevallen. Ik wilde niets liever dan weggaan. Er was werkelijk niets aan haar dat mij deed herinneren aan het beeld van de vrouw die ik in al die maanden in mijn fantasie gecreëerd had.

Pessimist

Ik zat tijdens mijn studententijd met studievriend H. op de trappen naast de V&D in Enschede. H. is een imposante verschijning, ruim over de 1.90, rossig haar met slag erin en vrij stevig. In die tijd had hij het hele dorp waarin hij woonde in rep en roer gezet, hij had namelijk een relatie met een meisje die 6 jaar jonger was dan hij. Wat is nu zes jaar zou je kunnen denken, op zich niet veel maar hij was 21 en de bewoners uit de plaats waar zijn ouders woonden keurden het allemaal af. Hij zat daar behoorlijk mee, want niet alleen zijn plaatsgenoten, maar ook de ouders van dat meisje keurden deze liefde af.

Maar goed, we zaten daar zo op een middag in het voorjaar op de trap, met boven ons donkere wolken. En ik vroeg aan H. hoe het met zijn relatie ging.
– “Het gaat zo regenen” – zei hij.
– “Pessimist” – antwoordde ik.

Het gesprek ging verder over andere zaken die ons bezig hielden. De boeken die we lazen, de verhalen die ik schreef en de muziek waar we graag naar luisterden. Ik geloof dat we toen allebei helemaal into Oasis waren, maar dat terzijde. Ik zelf had in die tijd een oogje op een mooie dame uit de omgeving waar mijn ouders woonden, maar die relatie kwam maar niet echt van de grond.

– “Hoe gaat het met Manuela?” – vroeg hij.
– “Het gaat zo regenen” – zei ik
– “Pessimist” – was zijn antwoord.