To twitter or not to twitter

Het was eind december 2008, dat ik Twitter een  kans gaf en tot op heden ben ik er nog bijna dagelijks op te vinden. Maar ik twijfel er de laatste tijd aan of ik het nog wel blijf doen. Begrijp me niet verkeerd ik vind het nog steeds leuk om te twitteren met vrienden, medebloggers en collega’s, maar daar houdt het zo’n beetje op. De reden waarom ik steeds meer begin te twijfelen is een beweging die zich in manifesteert in mensen als ene Rob Koster.

De beste man is een vakbondsman, niet dat ik daar wat tegen heb, want vakbonden doen goed werk. Nee het is zijn behoefte om zoveel mogelijk volgers te krijgen. Echt twitteren doet hij niet,  het zijn voornamelijk retweets – het is eigenlijk een soort linkdumper, maar dan op twitter. Aan het aantal tweets te zien vermoed ik dat hij twitter nog maar kort heeft ontdekt en dat hij het ziet als HET middel om zieltjes te werven voor zijn vakbondsidealen, kijk en daar ga je dan bij mij een grens over.

Nu heb ik al een tijdje een slotje op mijn tweets. Voor de niet twitteraars onder ons, dit betekent dat niemand mijn tweets kan lezen zonder dat ik de persoon in kwestie toestemming geef. Maar Rob dacht blijkbaar dat ik dat slotje heb om aandacht te trekken. Nadat ik hem geweigerd heb als mijn volger, vroeg hij nogmaals om toestemming en die weigerde ik weer. Vervolgens klopt er een ander FNV twitter account aan mijn deur. Die weigerde ik niet alleen, maar die blokkeerde ik ook per direct. En wat denkt u, nog geen uur later klopt Rob Koster weer aan mijn twitter-deur, u raadt het al dat werd geen weigering maar ook een blok.

En van dit soort mensen zijn er op twitter de laatste tijd zoveel. Zo heeft ook de pornoindustrie twitter ontdekt en die klopt ook om de haverklap aan op de deuren van, soms zeer jonge, twitteraars. Mensen als Rob Koster en al die andere die twitter niet gebruiken als een sociaal medium,  zijn voor mij een reden om me eens goed af te vragen of ik nog wel onderdeel uit wil blijven maken van de twitter-wereld.

Dus mijnheer Koster, mocht u bij toeval op mijn blog terecht komen, dan wil ik u meegeven dat uw agressieve manier van leden werven op twitter voor sommige twitteraars een reden kan zijn om er mee te stoppen. Er zijn nu eenmaal twitteraars die twitter gebruiken als een platform om te communiceren met andere mensen. Deze groep twitteraars zit niet te wachten op bedrijven of vakbonden die reclame willen maken. Daarnaast vind ik dat u het vakbondsgeld, in tijden van economische tegenspoed, wel beter zou kunnen besteden.

To have and not to have, that is the fact!

Na weken van voorpret kwam hij dan vandaag eindelijk, mijn nieuwe iPhone. De levering was al een paar keer uitgesteld, omdat ik vorige week geen tijd had om hem van de koerier in ontvangst te nemen. Twee dagenlang had ik een seminar en die onderbreken voor een iPhone ging me ietwat te ver. Daarnaast wilden ze op vrijdag geen afspraak maken, omdat ik dan halve dagen werk en ze niet van te voren kunnen bepalen welk dagdeel de koerier langs zou komen.

Vol moed wachtte ik vrijdag op het beslissende telefoontje voor de afspraak op zaterdag. En dat telefoontje kwam aan het einde van de dag, terwijl ik nota bene die middag mijn huidig mobieltje naast me op de massagetafel bij mijn fysiotherapeut had gelegd.

“Ik verwacht een belangrijk telefoontje” – had ik tegen mijn peut gezegd.

Die keek me vreemd aan.

“Ja nog een telefoontje dan is het weekend” – voegde ik er maar aan toe.

De telefoniste van het koeriersbedrijf vertelde mij dat ze die zaterdag vol zaten en terwijl ik protesteerde dat ze mijn afspraak al anderhalve week terug had ontvangen, bleek er geen mogelijkheid te zijn. En dat terwijl ik die vrijdag speciaal voor die koerier een huisnummer op mijn muur had gemonteerd. Je zou toch niet willen dat je je nieuwe gadget niet krijgt, omdat de beste man je huis niet kan vinden.

Goed maandag was voor mij geen optie, dus dan maar vandaag. “Tussen 8:30 en 11:22 komt de koerier bij u langs” was het Sms’je dat ik gisteren ontving. En ik moest lachen om de nauwkeurigheid van die eindtijd.

Goed de beste man kwam, gaf mij het pakketje en ik was er trots op dat ik me kon beheersen. Het enige dat ik deed was controleren of de accu vol was, als dat niet het geval was dan zou ik hem aan de oplader hangen zodat ik deze avond eens lekker kon spelen met de nieuwe gadget.

Tijdens de middag pauze stopte ik mijn huidige SIM-card erin. Speciaal voor de iPhone nam ik afscheid van Vodafone en nam ik een abonnement bij T-Mobile. Hmmmm ongeldige SIM, terwijl mijn collega’s een week voor mij hetzelfde toestel bestelden en die bleek SIM-lock vrij te zijn. En ik had eigenlijk ook wel beter moeten weten, want ik kreeg hem voor niks en die collega’s moesten bijbetalen.

Na een uur aan de telefoon te hangen kreeg ik eindelijk een medewerker van de betreffende webwinkel aan de telefoon. “Mijnheer we mogen geen SIM-lock vrije iPhone’s meer verkopen van Apple”. De rest van het gesprek zal ik u maar besparen.

Nu heb ik dan eindelijk iets wat ik al lang wilde hebben, maar kan ik er compleet niks mee. Het toestel ligt te pronken op de tafel en ik moet een maand wachten alvorens ik hem kan gebruiken. Daar gaat een maand van mijn 12 maanden durende garantie. Daar gaat mijn afspraak met Ex-Collega’s om te gaan Geo-Cachen. Frapant is dat, soms krijg je iets dat je al lang wilt hebben, maar eigenlijk blijkt dan dat je nog niks hebt.

En ondertussen zoek ik maar weer naar handige programma’s die ik straks op mijn iPhone kan installeren. Ik heb al een twitter-client gevonden, een applicatie waarmee ik een blog kan schrijven op mijn iPhone en nog tal van dat soort leuke “nuttige” dingen.

Okay I surrender

Dat hyven lijkt me dus nog steeds helemaal niks, maar ik heb net Twitter ontdekt. Even voor degene onder ons die dat niet kennen. Het is een mini-blog. Je kunt in een bericht van maximaal 140 karakters aan anderen laten weten wat je aan het doen bent. Anderen kunnen daar op reageren en jij kunt reageren op berichten van anderen.

Een aantal collega’s doen dit al een tijdje en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Net even wat gegoogled en ik zag dat er ook een plugin voor mijn blogje was. Dus kun je hier nu ook mijn Twitter bijdrage volgen, het zal niet altijd begrijpelijk overkomen, want ik heb nog niet ontdekt hoe je je reacties op anderen kunt verbergen. Dus soms zal het wat vaag overkomen, maar dat maakt het dan ook wel weer leuk.

Goed na Last.fm dus nu ook Twitter, what’s next. Hoewel ik me er stevig tegen verzet denk ik dat dat hyven ook niet lang meer op zich laat wachten. Dat heet nu eenmaal zelfkennis.