Hoe vriendelijkheid wordt beloond

Ik had een afspraak midden in het centrum. Terwijl ik uit mijn auto stapte, zag ik een vrouw van voor in de veertig de boodschappen uit haar auto laden. Ik zag dat ze naar me keek en wenste haar een goede morgen. Ik kon nog net haar wederwens horen voor ik het gebouw naar binnen liep waar ik moest zijn. Mooi toch nog net op tijd voor mijn afspraak, bedacht ik me toen ik de deur binnen stapte. Ik had mijn jas net opgehangen en zat al in de wachtkamer te wachten, toen ik de deur op hoorde gaan.

“Is die jongeman met die zwarte lederen jas hier net naar binnen gekomen?”, klinkt een vrouwenstem.

“Ja”, zegt mijn afspraak.

“Dan mag hij snel naar buiten gaan voor de politie hem een parkeerboete geeft, het is hier namelijk een parkeerzone”, hoorde ik haar zeggen.

Ik bedacht me geen seconden en trok mijn jas aan om die te kijken of ik die boete nog kon voorkomen en bedankte de vrouw hartelijk op mijn weg naar buiten. Na een goed gesprek met de dienstdoende politieagenten, kreeg ik geen boete en wezen ze me zelfs op een plaats waar ik gratis kon parkeren.

Nadat ik mijn auto opnieuwe had geparkeerd, liep ik terug naar mijn afspraak en vroeg ik me af of de vrouw mij geholpen heeft omdat ik haar vriendelijk begroet had, of omdat ze van nature zo lief is. Een ding is zeker, de volgende keer dat ik daar in de buurt ben bel ik bij haar aan met een bos bloemen om haar te bedanken. Dat is toch het minste dat ik kan doen voor het feit dat ze me 65 euro heeft bespaart.

Herfst, de periode van het loslaten

Vanuit het Taoïsme staat het element metaal ook voor het seizoen herfst en voor het loslaten. In eerste instantie begreep ik niet zo goed wat metaal en herst met loslaten te maken hebben, totdat iemand het mij uitlegde. Een metalen zwaard kan dingen in tweeën klieven – deel een laat deel twee los – en in de herfst laten de bomen al hun blaadjes los.

Met dit gegeven maakte ik, met mijn camera in de aanslag, een wandeling door een nabij gelegen bos. De bomen liet stilaan hun bladeren los.

Bomen---klein

Het mooie aan het, in de herfst, wandelen door het bos is dat je die wonderbaarlijke planten – of eigenlijk zijn het schimmels – tegenkomt die we ook wel paddenstoelen noemen. Deze waren zo futuristisch, dat het bijna lijkt alsof ik ze flink gephotoshopped heb.

Mushroom-3

Lopende door het bos kom je nog meer merkwaardige dingen tegen. Zo bijvoorbeeld ook het volgende, het leek wel buitenaards.

Mushroom-2

Vanaf de zijkant lijkt het helemaal net alsof de paddenstoel zich als een UFO in de boom heeft gedrukt.

Mushroom-1

Do(e)len

“Je hebt last van je keel”, zegt mijn Chi Kung leraar tegen me.

“Hoe weet jij dat?”, vraag ik hem terwijl we een oefening doen waarbij we elkaar energie geven.

“Dat voel ik aan mijn keel als je mij energie geeft”, zegt hij.

Dat was een opmerkelijk gebeuren tijdens de laatste workshop Chi Kung, en niet in de laatste plaats omdat ik deze morgen opstond met een snotterende neus en een geïrriteerde keel, een aandenken aan het winter klaarmaken van mijn tuin wat ik gisteren in de motregen deed.

De cursus Chi Kung was echt geweldig, en hoewel ik aanvankelijk dacht dat ik het tijdig opstaan op de zondagmorgen niet leuk zou vinden, ik blogde er hier al eens over, moet ik toegeven dat het slechts zoeken was naar een excuus om me niet voor de cursus in te schrijven. Dankzij die cursus voel ik me een heel ander mens, ik kan natuurlijk niet schrijven dat ik een ander mens ben, want ik heb nog steeds hetzelfde lichaam en dezelfde geest, maar mijn instelling en kijk op de dagelijkse dingen is wel degelijk veranderd. Ik ben veel opgewekter, slaap veel beter, heb mijn oprechte interesse in andere mensen weer terug en ik bekijk alles door een veel positiever bril. Bij deze wil ik mijn leraar M. van harte bedanken, al denk ik niet dat hij dit ooit hier zal lezen.

Een tijd geleden vroeg iemand mij, wat de doelen zijn die ik zou willen behalen. Op het moment dat het mij gevraagd werd, was ik niet echt met het stellen van doelen bezig – ik was een beetje weggezakt in zelfmedelijden. Maar nu ik zo eens rustig zit te genieten van het zwakke zonnetje, dat door mijn achterraam gluurt, kom ik er achter dat het stellen van doelen helemaal nog niet zo verkeerd is, niet dat het halen van die doelen het doel is, maar meer om te kijken wat ik graag zou willen bereiken, zodat ik er naar toe kan werken. Hier, in geheel willekeurige volgorde, een vijftal doelen.

  1. Nog meer plezier halen uit mijn werk – op zich niet zo’n vreemd doel, want werken is een belangrijk deel van mijn dagelijkse bezigheden.
  2. Mij verder bekwamen in Tai Chi, zodat ik ver genoeg ben om een lang gekoesterde droom, het leren hanteren van de Katana,  te vervullen – niet dat ik zo’n agressief mannetje ben, ik vind de krijgskunst van het zwaardvechten erg mooi om te mogen aanschouwen.
  3. Bestaande vriendschappen intensiever onderhouden en nieuwe vriendschappen sluiten.
  4. Het lijstje met vakantiebestemmingen afwerken: op bezoek bij vrienden G. en A. in Chicago, een reis naar Samoa en Nieuw-Zeeland, een trektocht door Peru, een bezoek aan de Taj Mahal en het rode fort, een reis naar Dengfeng China.
  5. Veel nieuwe dingen leren op het gebied van mijn werk, maar bovenal ook in de privésfeer.

Ik betrap mijzelf erop dat ze niet allemaal even concreet zijn en dat sommige nooit te behalen zijn, omdat er nou eenmaal aan gewerkt moet worden totdat ik voor de laatste keer mijn adem uitblaas. Maar nu ik ze aan de virtuele wereld toevertrouw, liggen ze vast en kan een ieder mij op elk willekeurig moment vragen hoe het staat met het behalen van de genoemde doelen.

Hoeveel ben jij waard?

De zaterdagmorgen begon met het inladen van een aanhanger samen met M. Nadat we een half uur gezwoegd hadden, gingen we opweg naar de gemeentelijke stortplaats. Onderweg vroegen M. en ik ons af hoeveel kilo we in de aanhanger hadden geladen, maar een echte gok durfden we niet te wagen.

Het uitladen van de aanhanger ging aanzienlijk sneller dan het inladen en na ruim 10 minuten sloten we aan in de rij voor de weegbrug. Het leek wel of de hele omgeving juist die zaterdag gepland hadden om hun afval naar de stort te rijden, want die rij was best groot.

Toen we eindelijk aan de beurt waren, had M. wat ruzie met de stortpas. Of eigenlijk met het laten lezen van de stortpas. De auto’s achter ons lieten hun ongeduld blijken en ik besloot om maar eens aan het personeel van de stort te vragen wat er niet goed ging. Die wisten mij te vertellen dat M. het pasje langer voor de lezer moesten houden.

Met die boodschap ging ik naar buiten en zo waar, het lezen ging goed. Nu wist ik op voorhand al wel dat ik over de 300 kilo gratis storten heen zou gaan en ik ging het gebouwtje bij de weegbrug binnen om af te rekenen. “Mijnheer, wij vinden het al erg vervelend dat u moet betalen, maar zou u nog een keer de pas ervoor wil houden terwijl u zelf ook op weegbrug staat, dan betaalt u uw eigen gewicht niet.

Met dat advies ging ik op nieuw naar buiten en nadat we de weging opnieuw hadden gedaan ging ik wederom naar het gebouwtje bij de weegbrug om het restant bedrag te betalen. Sindsdien weet ik ook precies hoeveel ik waard ben, want het verschil in bedrag met en zonder mijn gewicht op de weegbrug was 12 euro. Uiteindelijk bleek dat we 690 kilo gestort hadden, zoveel hadden M en ik eigenlijk niet durven te gokken.

Dream the dreams of other men, … you’ll be no one’s rival

Ik realiseer me dat dit een beetje een aparte titel is, voor een regel die mij raakt. Maar al vanaf het begin dat ik backspacer, het nieuwe Pearl Jam album, heb gekocht staat het liedje waar deze regel in voorkomt met enige regelmaat op repeat – nu moet ik wel bekennen dat het even duurde voor ik voorbij Just Breathe kwam – het vijfde nummer op de cd -, want dat is ook een juweeltje. De regel die mij raakt komt uit het nummer Unthought Known, het zevende nummer op de cd.

See the path cut by the moon,… For you to walk on,…
See the waves on distant shores,… Awaiting your arrival,…

Dream the dreams of other men,… You’ll be no ones rival,…
Dream the dreams of others then,… You will be no ones rival,…
You will be no ones rival,…

Ik begrijp dat je ‘Dream the dreams of other men’ ook op kunt vatten als een regelrechte uitnodiging om je aan te sluiten bij een of andere fundamentalische beweging, maar dat is juist niet zoals Eddy Vedder het denk ik heeft bedoeld. Met Unthought Known zegt Eddy Vedder eigenlijk dat we wat beter om ons heen moeten kijken, dat we meer het leven moeten voelen en moeten genieten van al het pracht dat het leven ons te bieden heeft. En dat we ook best de dromen van mensen als Martin Luther King, Ghandi, John Lennon en Nelson Mandela (en weet ik veel wie ik nog meer vergeet) mogen dromen. En dat als we die dromen durven te dromen, we er dan achter komen dat we dan geen rivalen zijn, maar juist medestanders van de personen die de dromen oorspronkelijk droomden.

Degene die de laatste tijd veel met mij te maken hebben gehad een beetje tussen de regels van mijn blog heen hebben gelezen zullen wellicht kunnen opmerken dat ik mijn positieve en vrolijke instelling weer een beetje terug heb, het resultaat van een aantal zeer intensieve Chi Kung lessen. Nu ging dat niet geheel van zelf, want door die lessen kwamen er ook een heleboel emoties los. Emoties waarvan ik niet eens wist dat ik ze in mijn lichaam had opgeslagen.

Dat op zich was een hele bijzondere ervaring, er waren momenten waarop ik ontzettend goed nieuws kreeg, terwijl ik gewoon niet vrolijk van dat nieuws werd. Maar gelukkig ondervonden mijn medecursisten dezelfde soort ervaringen en wist een lieve medeblogster mij te vertellen dat het een cadeautje is dat je van Chi Kung kunt krijgen. Helaas was ik zo bot om haar te vragen of ik het cadeautje terug kon geven, waarop ik terecht nog geen antwoord heb gekregen. Nu ik er zo op terug kijk wil ik dat cadeautje toch wel graag houden, het was gewoon even iets waar ik doorheen moest.

Het mooie is ook, dat ik weer kan genieten van de kleinste dingen in het leven. Zo klaagde een collega er vanochtend over dat hij zijn auto weer moest krabben, terwijl ik juist dankbaar ben voor de 5 minuten gratis work-out die moeder natuur me geeft. Zo komen er spontaan ook de meeste mooie boodschappen in me op. Zo werd ik van de week wakker met het volgende in mijn hoofd: “In onze zoektocht naar perfectie zien we vaak de mooiste dingen over het hoofd”. Als het dromen van andermans dromen mij zoveel moois brengt, dan wil ze best nog wel een tijdje blijven dromen.

Lieve blog (2)

Een weekend geleden, was het jaarlijks personeelsfeest van het bedrijf waar ik werk. Op zich had ik daar een dubbel gevoel over, want op vrijdagavond was ik uitgenodigd  voor de bruiloft van een collega, op zaterdag dat personeelsfeest en op zondag de cursus Chi Kung en daarna nog een verjaardag. Dat vond ik een beetje te veel van het goede.

Normaal gesproken zou ik het allemaal bezocht hebben, maar op de een of andere manier geeft Chi Kung me ook de kracht – is niet echt het juiste woord, maar bij gebrek aan beter laat ik het gewoon lekker staan – om de mensen van de verjaardag te bellen en ze uit te leggen dat ik er eigenlijk geen sjoege in had. Die mensen begrepen het volkomen en we maakte meteen een afspraak voor een ander weekend.

Zeilen

Maar goed dat personeelsfeest was dus echt super gezellig. In kleine groepjes moesten we in een sloep – dat is een soort roeibootje maar in dit geval met buitenboord motor – over een meer een puzzeltocht doen. Nu was het die zaterdag echt super mooi weer en dan knallen die kleuren zo mooi als je foto’s maakt.

Van dat varen op het water ontspande ik echt helemaal en ik vergat zelfs even de tijd, toen ik met de vriendin van een collega in gesprek raakte. Voor ik het me besefte was de boottocht ten einde en waren we al op weg om aan te meren in de haven.

De dag erop vroeg ik aan mijn Chi Kun leraar of water in zijn algemeenheid een kalmerende werking op mensen heeft. Het antwoord was niet verrassend, het element water staat ook voor de winter en de winter is een seizoen voor ontspanning. Eigenlijk gewoon best fascinerend die vijf elementen die de Chinezen ontdekt hebben, maar daarover later ongetwijfeld meer.

Iemand vroeg me of ik wat foto’s wilde laten zien. Nu vind ik dat best lastig, want aan de ene kant zit ik in zijn algemeenheid niet te wachten op kritiek, maar zoals mijn fotografie leraar ons duidelijk vertelde, je maakt een foto deels, omdat je hoopt dat een ander hem mooi vind, maar vooral omdat je hem zelf mooi vindt. Hier een aantal foto’s die ik schoot tijdens de praktijkdag van mijn fotografie cursus. Met 10 cursisten werden we in Deventer gedropt en daar moesten we het geleerde in praktijk brengen. Ook op deze dag had ik het geluk dat het zonnig was en dat de kleuren zo mooi knalde, scheelde me in elk geval tijd met het niet hoeven te bewerken.

Molen
In deze foto heb ik bewust een klein detail van de molen gefotografeerd, uiteindelijk weet iedereen dat het een molen is, en vind ik de lijnen heel mooi naar voren komen.

DSC_0083_563

Hier heb ik wat met lijnen gespeld, eigenlijk word je stiekem van linksonder naar het centrum van de foto geleid.

Opendag?

Dankzij de cursus leerde ik hoe je kunt fotograferen zonder flitser. Deze foto heb ik binnen in de molen gemaakt en ook hier kon ik zonder flitser een mooie foto maken. Ik vond het bordje met verboden toegang bijzonder grappig, zeker als je weet dat het die dag een open molen dag was.

Stil leven

Een beetje spelen met de sluitertijd en zo’n – anders zo dooie steeg – komt tot leven door de fietser die wat vervaagt door de foto fietst.

Lieve blog

Het is eigenlijk al weer veel te lang geleden dat ik je iets toevertrouwde. Niet dat ik je vergeten was, want ik had je al min of meer laten weten dat ik wat tijd voor mezelf wilde hebben. Nu weet ik dat als zoiets gezegd wordt, dat het dan lijkt alsof degene die dat zegt de relatie wil beëindigen, maar zo bedoelde ik het toen niet en ook nu ben ik dat niet van plan. Om wat Nederlandstalige artiesten aan te halen, het was een beetje koud in mijn hart en ik ben wat langer weggebleven, maar ik gebruikte al die tijd om: na te kunnen denken, uit te zoeken, bij te tanken en om te ontdekken of ik je missen zou.

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd, dat ik eigenlijk niet zo goed weet waar ik moet beginnen – om heel eerlijk te zijn weet ik niet zo goed wat ik je wel en niet toe wil vertrouwen. En hoewel het toch echt maar een paar weken zijn geweest lijkt het alsof ik je al maanden niet gesproken heb. Zo volgde ik een cursus digitale fotografie en leerde ik hoe ik mijn camera van de automatische stand af kan halen. Niet dat ik nu ineens een top fotograaf ben, maar ik weet nu tenminste hoe ik mijn camera kan gebruiken om bepaalde foto’s te maken. Al voor de cursus was ik in de ban van de fotografie en ik ben de eerste die toegeeft dat die liefde alleen maar groter is geworden.

Daarnaast leerde ik dat heel vaak het antwoord op een vraag al gegeven wordt nog voor ik hem stel, alleen moet ik me daar wat meer voor openstellen, dan zie ik het allemaal wat eerder. Sommige antwoorden lijken in het begin niet zo heel fijn, maar als ik me dan realiseer wat de vraag op het antwoord was, dan blijkt het toch uiteindelijk best goed uit te pakken. En even onder ons – ik vertrouw er op dat je het ook voor jezelf houdt – ik weet zeker dat het me alleen maar sterker maakt. Zo leerde ik ook dat als ik andere bij sta met raad en advies, dat ik het advies dat ik aan die ander geef ook zelf best op zou mogen volgen.

Ja ik weet dat je me nu gaat vertellen dat je me niet helemaal volgt, ik zal dat laatste dan ook wat duidelijker maker. Iemand die ik goed ken is zichzelf een beetje uit het oog verloren, omdat hij zichzelf zo vaak wegcijfert dat hij andere altijd voor hem zelf plaatst. Ik vertelde hem dat het heel belangrijk is om jezelf altijd op de eerste plaats te stellen, want pas als je volledig van jezelf houdt, pas dan kan je ook oprecht van anderen houden. Je moet feitelijk eerst een beetje egoïstischer worden om anderen te kunnen helpen. Kijk dat was ik zelf ook weer een beetje vergeten.

Maar ik leerde de laatste tijd ook dat je niet altijd alleen maar moet loslaten. Ik leer tijdens mijn lessen Chi Kung, dat iets vasthouden ook heel goed kan zijn. Over die lessen Chi Kung gesproken, ik weet nou nog niet zo goed wat ik daar mee aan moet. Ik weet dat het heel goed voor me is, maar aan de andere kant beangstigd het me ook wel een beetje – en dat na de eerste les. Tijdens de eerste les liepen bij een vrouw opeens de tranen over haar wangen. Mijn leraar vond dat iets heel moois want de oefening zorgde ervoor dat ze dingen die ze al te lang had vastgehouden losliet – daar heb je dat loslaten weer.

Ook bij mezelf merkte ik subtiele veranderingen. Zo had ik de laatste tijd niet echt behoefte om gezellig te zijn en om me echt open te stellen voor andere mensen, maar al direct na die eerste les voelde ik mezelf veranderen. Nu moet je geen gekke dingen gaan denken he, ik was niet depressief of wat dan ook, ik was gewoon toe aan rust. Maar na die eerste les merkte ik al direct dat ik meer fut heb en dat ik nu opeens spontaan ga zingen als ik mijn eten kook. En dit voelt eigenlijk allemaal best fijn en dat gevoel wil ik gewoon lekker vasthouden. Dat ik weer wat meer van me laat horen, dat wil ik ook vasthouden.

Gehackt deel 2

Begin juni blogde ik over de zus van een vriendin wiens MSN-account gehackt was. Nadat die hacker 179 euro van die vriendin had afgetroggeld, deed die vriendin aangifte bij de politie. Of althans dat wilde ze doen, maar de politie kon niks voor haar doen want het was niet bekend wie het geld had afgetroggeld en dus was er volgens de politie ook geen misdaad gepleegd. Vervolgens namen ze contact op met hun bank om achter de adresgegevens van de hacker te komen. Nu  mag een bank dat niet zomaar doen, maar ze zouden contact opnemen met rekeninghouder waar het geld naar toe is gegaan. Pas als die rekeninghouder na een aantal weken niet reageert, mag een bank het adres geven.

Zo ver is het gelukkig allemaal niet gekomen. Het geld is na bemiddeling van de bank, op de rekening van mijn vrienden teruggestort. Dus mocht je ooit via een website opgelicht worden, dan loont het in elk geval om contact met de bank op te nemen en wie weet krijg je dan net als mijn vrienden je geld gewoon weer terug.

Zo af en toe

vakantie… moet je er eens lekker tussen uit. Persoonlijk plan ik mijn vakantie het liefste net buiten de schoolvakanties om. Zo ook nu en hoewel ik het liefste zou genieten van een exotisch oord – zoals op deze foto -, ga ik deze vakantie thuis besteden. Dus mocht je je afvragen waarom het hier iets rustiger is, dan komt dat omdat ik vooral bezig ben met lekker lui een boekje lezen of gewoon heel ontspannen klussen.

Een roze zuurstok

Vrijdag praatte ik even bij met I., mijn sportbegeleider. Onlangs vertelde hij me dat zijn vriendin zwanger was en dat hij zijn vakantie had doorgebracht in de toekomstige babykamer. Die moest immers nog voorbereid worden op de komst van de nieuwe telg. I. vertelde me dat winkels als Prenetal veel geld verdienen aan baby’s. Hij zelf vond dat er een hoop onzin te koop is. Er is een extra gordel om de maxi-cosi steviger te kunnen verankeren en daar vragen ze dan weer 50 euro voor. En zo noemde hij nog een lijst met dingen die hij onzin vindt, maar het probleem is dat zijn vriendin dat niet vindt. Ik gaf hem op veel punten gelijk, ik zei tegen hem dat ik op marktplaats zou kijken voor een kinderwagen, ik bedoel zo’n kleine ligt daar amper een jaar in, dus waarom zou je een dure kopen. Dat had hij ook geopperd bij zijn vriendin, maar die kijkt daar toch iets anders tegen aan.

Ik probeerde hem uit de tent te lokken door te vragen welke kleuren de babykamer krijgt, niet dat hij iets losliet, maar het gesprek nam een wending die ik wel vaker meemaak met aanstaande vaders. “Ik ben niet zo van de jongens en meisje kleuren”, verzekerde hij me. Waar had ik dat ook al weer eerder gehoord? Toen het dochtertje van mijn broer geboren werd, was het eerste dat mijn broer zei “Ze gaat geen roze dragen, ik wil geen zuurstok als dochter.”. Lang heeft dat bij mijn broer niet standgehouden, en om eerlijk te zijn mijn nichtje D. ziet er altijd schattig uit in haar roze kleertjes. Dat heb ik I. nog maar niet verteld, ik ben benieuwd hoelang hij het vol blijft houden dat zijn dochter geen roze zuurstok wordt – voorop gesteld dat hij een dochter krijgt, want dat is nog niet bekend.