Het aftellen naar Pasen en het waarom ik vast

vastenZes jaar geleden ben ik voor het eerst begonnen met vasten en met uitzondering van 2008, heb ik dat ook elk jaar gedaan. De eerste keer ben ik gaan vasten, omdat ik wilde ervaren hoe het is om voor een lange periode op alleen het noodzakelijke te leven. Vasten is ook iets dat in alle religies, in een bepaalde vorm voorkomt en ik was benieuwd of dat ook werkelijk iets met je lichaam en geest doet. En daar kan ik – als ik tenminste voor mezelf spreek – volmondig met Ja op antwoorden. Je valt af – maar dat is niet meer dan logisch – en ik voel me geestelijk veel super en ontzettend fris.

Vasten is in onze huidige maatschappij niet altijd even makkelijk. Als ik op het werk een traktatie oversla, of vraag of een etentje na Pasen verschoven kan worden, krijg ik altijd vreemde blikken en vragen als ik uitleg dat ik aan het vasten ben. “Maar jij eet toch gewoon boterhammen, dat mag toch niet”. Blijkbaar denken de meeste mensen in Nederland direct aan Ramadan als ze het woord vasten horen. Terwijl de Katholieken al eeuwen lang vasten. Dit is tevens de reden waarom we Carnaval vieren in Nederland. Carnaval is het laatste grote feest voor het vasten begint en met Pasen is het vasten weer afgelopen.

Ik moet wel eerlijk bekennen, dat ik het vasten dit jaar zwaarder vond dan de voorgaande keren. Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik niet af en toe dolgraag een patatje met, een frikadel speciaal, een pizza of shoarma schotel had willen eten. Of dat ik op de vrijdag- en zaterdagavond mijn wijntje, biertje of Whiskey niet heb gemist. Maar uiteindelijk heb ik het dit jaar ook weer vol weten te houden.

Enfin nog een paar uur en dan zit het vasten er voor dit jaar weer op. Niet dat ik me direct vol ga proppen of dat ik me direct een delirium ga zuipen. Maar op tweede paasdag ga ik voor een pizza of een shoarma schotel. En met eerste paasdag zal ik extra genieten van mijn eerste alcoholische versnapering na ruim 40 dagen.

Weekoverzicht – Werk, Social Media, en Tai chi

weekoverzicht-e1277049298156Ik probeer op mijn blog niet altijd het achterste van mijn tong te laten zien – dit heeft me in het verleden al eens een berisping van een manager opgeleverd. Maar bij wijze van experiment, waag ik me aan een weekoverzicht. Deze week maakte ik kennis met Keek. Keek is een soort Twitter, waar je als gebruiker videofilmpjes van 30 seconden kunt posten. Ik kreeg de tip van een Amerikaanse houtbewerker, die ideeën en vragen op Keek post. Om eerlijk te zijn zie ik op dit moment de meerwaarde van Keek niet in. In de toekomst wil ik wel video’s schieten van de projecten in mijn werkplaats. Maar vooralsnog denk ik dat YouTube daar een beter platform voor is. Maar voor het zo ver is, moet ik eerst een videocamera op de kop tikken. En een oplossing vinden voor het filmen in mijn donkere en zeer kleine werkplek. To be continued zullen we maar zeggen. Continue reading

De B-mens en het naderende onheil van de zomertijd

sleep_icon1Van jongs af aan, ben ik iemand die twee problemen heeft. Ik heb moeite met op tijd naar bed te gaan en ik heb moeite om vroeg op te staan. Als kind al las ik liever tot 11 uur ‘s avonds een boek dan dat ik ging slapen. En naarmate ik ouder werd ontdekte ik dat mijn hersenen veel actiever worden na 10 uur ‘s avonds. Het is juist tijdens de laatste uurtjes van de avond dat ik de beste ideeën krijg – wat er toe kan leiden dat ik door mijn enthousiasme dan niet voor 2 of 4 uur in slaap val.

Tot een aantal jaren geleden, werd mij altijd verteld dat het iets psychisch is. Ook mijn toenmalige huisarts had er geen verklaring voor, maar hij weigerde slaappillen uit te schrijven. Ik legde me er maar bij neer en op de avonden voor een werkdag nam ik, een uur voor het slapen gaan, ontspanningsthee. En deed er alles aan om vooral vlak voor het slapen gaan mijn hersenen niet te veel voer te geven. Tot ik een aantal jaren geleden hoorde over een studie waarbij mensen tot A- en B-mensen te verdelen zijn – er is zelfs een hele site aan gewijd. Ik was enorm blij dat er eindelijk erkenning was voor wat men vroeger de nachtmens noemde. Eindelijk een andere verklaring dan iets psychisch. Continue reading

Lente kriebels en help hoe verberg ik mijn kliko’s

Klikokot in aanbouwDeze week hebben we eindelijk een beetje lente weer. Om eerlijk te zijn ben ik – en met mij mijn gehele omgeving – echt toe aan de lente. Zodra het kwik weer richting de 15 graden gaat, breekt voor mij de tijd aan voor leuke buitenprojecten. Voor dit jaar heb ik er al een paar in mijn hoofd. Maar tot die tijd, hier een project uit de oude doos.

Toen ik mijn huis vijf jaar geleden kocht, moest er veel gebeuren – zowel binnen als buiten. Met name de tuin, was niet een tuin waar ik me echt in thuis voelde. Zo stonden er ook grote struiken, waarachter de kliko’s verborgen waren. Ik ben geen fan van grote planten in een kleine tuin, dus die struiken heb ik in de eerste zomer al weggehaald. Sindsdien keek ik dus tegen mijn kliko’s aan, het geen nou niet echt een fijn gezicht is.

Lang was ik op zoek naar een oplossing voor het verbergen van mijn kliko’s, tot ik uiteindelijk besloot dat ik ze achter hout moest stoppen. Ik maakte een pergola waar tussen mijn kliko’s passen en begon de onderkant ervan met planken te bekleden. Ik heb er bewust voor gekozen om ruimte tussen de planken te laten. Dat maakt het geheel wat transparanter, waardoor het niet als een lomp bouwwerk over komt. Continue reading

Mijn plaat/jouw plaat

Mijn plaatTerwijl ik door een aantal blogs struinde, kwam ik het volgende initiatief tegen Mijn Plaat/jouw plaat. Dit initiatief klonk als muziek in mijn oren en het duurde niet lang eer ik mijn lijstje samengesteld had. De kanttekening die ik er bij wil plaatsen, is dat bij mij dergelijke lijstjes vaak een moment opname zijn. Ze kunnen van uur tot uur wisselen.

1. Je favoriete liedje
Let yourself go van Green Day – Vanaf de eerste keer dat ik de eerste klanken van het intro van  Basket Case van Green day hoorde, was ik fan van deze band. Let yourself go vind ik het beste nummer van de drieluik Un, Dos Tres dat Green day vorig jaar uitbracht.

2. Een liedje waar je blij van wordt
Hello van Martin Solveg. Dit liedje was de anthem van 3FM Serious Request 2010. Van alle Serious Request anthems vind ik deze nog steeds de beste. Continue reading

Terugblikken deel xx

Sunset Ik kan me geen meer toepasselijke foto bedenken, dan de foto hiernaast. Deze nam ik tijdens een carpool rit met een collega, op een terugreis van Amsterdam naar huis. Rond de tijd dat ik stopte met bloggen, had ik een opdracht bij een klant in Amsterdam. De opdracht was geweldig, net als de mensen. Wat me uiteindelijk wel op is gaan breken is de reisafstand. Een enkele reis duurde minimaal een uur en een kwartier, maar meestal duurde het wel een half uur langer. Je kunt zo’n reisafstand best lang volhouden, maar er komt een moment dat het steeds meer moeite kost om dit op te kunnen brengen. En hoe leuk de opdracht ook is, en hoe leuk de mensen ook zijn, drie tot vier uur reizen naast een werkdag van 8 uur is gewoon te veel. Continue reading

Hoe pak je de draad weer op, en moet je dat nog wel doen?

draadoppakkenHoe pak je de draad na bijna drie jaar weer op? De vraag is eigenlijk moet je de draad nog wel oppakken? En als je hem weer oppakt, moet je dan nog wel op dezelfde voet verder gaan? De vragen komen sneller in mij op dan de antwoorden. Het feit is dat bloggen nooit meer zal worden wat het vroeger was – toen ik begon was het al bijna over zijn hoogtepunt heen. Een hoop bloggers stopten met bloggen vanwege enerzijds tijdgebrek en anderzijds hadden ze andere invullingen voor hun leven gevonden.

Ik stopte ermee, omdat ik een technische storing op mijn blog had – ik kwam er gewoon niet meer op. Eigenlijk kwam me dat ook prima uit, want ik had er geen behoefte meer aan. Dacht ik dan in al die jaren niet meer aan mijn blog? Het merendeel van de tijd niet, maar er waren momenten dat ik het echt zonde vond dat alles wat ik op mijn blog geproduceerd had verdwenen zou zijn. Continue reading

Awakening

Langzaam begin ik te ontwaken uit mijn winterslaap. Zangvogels zingen er vrolijk op los, alsof ze als herauten het begin van de lente aankondigen. En terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf ontdek ik, nadat ik datum op mijn horloge zie, dat het Chinese nieuwe jaar al is begonnen, het jaar van de tijger. Laat dat nu net mijn chinees sterrenbeeld zijn. Dit kan geen toeval zijn, dit wordt mijn jaar.

Langzaam sta ik op en maak ik mijn spieren los, die hebben te lijden gehad van deze lange winterslaap. Nu ik er zo over begin, ik kan me niet meer herinneren wanneer we voor het laatst zo’n lange winter hebben gehad. Enigszins nog wat versuft loop ik naar de badkamer en zet – nog op de volle automaat – de radio aan. De melodie van Caro Emeralds, ‘On a night like this’ en haar stem stemmen mij vrolijk.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Ik aanschouw mezelf in de spiegel en zie een gezicht dat ik niet herken. Zelfs als ik na een scheerbeurt een vertrouwd glad geschoren gezicht heb herken ik mezelf nog steeds niet in het gezicht dat ik zie in de spiegel. Ik zie een man die uitgerust is, ogen die me vol zelfvertrouwen en vastberadend aankijken. Even denk ik dat ik een jongere versie van mezelf zie, want die vastberadenheid was ik kwijt geraakt en het zelfvertrouwen heeft in de loop der tijd een aantal deuken opgelopen.

Zonder verder ook maar enige aandacht te besteden aan het onbekende gezicht dat ik in de spiegel zag, neem ik een douche. Door de luidspreker van de radio klinken de eerste noten van Halfway gone van Lifehouse. Stil aan begin ik me te beseffen dat de wereld niet heeft stil gestaan gedurende mijn winterslaap. Nieuwsgierig Benieuwd naar wat er nog meer gebeurd is kan ik haast niet wachten om weer achter mijn laptop te kruipen.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Nadat ik me eenmaal met een kop koffie achter mijn laptop heb geplaatst, hoor ik het geluid van ganzen die weer naar het zuiden trekken – de winter is nu echt ten einde. Vreemd genoeg heb ik niet echt de behoefte om mijn laptop aan te zetten. Ik voel me heerlijk en van dat gevoel wil eigenlijk nog even wat langer genieten. Nog heel even, nog heel even dichtbij mezelf zijn, voordat ik me weer in het feestgedruis stort dat we leven noemen.

Lang kan ik het niet meer uitstellen, want ik ben toch eigenlijk best benieuwd hoe het met mijn mede bloggers gaat. In gedachte ga ik alle blogjes die ik volg langs en bij elke blog sta ik even stil. Gewoon benieuwd naar hoe het hen is vergaan en voor elke blogger komt er een vraag in me op die ik hem/haar zou willen stellen. Nog voor ik ze allemaal in mijn hoofd ben langsgegaan, zie ik het aantal ongelezen berichten in mijn feed-lezer.

Ik denk dat ik nog heel even geniet van het ontwaken uit de winterslaap. Even wennen aan die herwonnen zelfvertrouwen en vastberadenheid. En binnenkort, echt heel binnenkort, ga ik al die ongelezen RSS-feeds bekijken. Tot die tijd wil nog even genieten en moet ik nog even wennen aan de vernieuwde Theo.