Het verlorene herontdekt

Een kan groene thee, brandende staafjes lavendel wierook – liefst de goud serie van The Mother’s Golden Fragances en de cd Tai Chi van Oliver Shanti & Friends op de achtergrond. Dat als decor voor een thuis sessie Tai Chi – hoe kan het ook anders met de titel van de cd. Ik weet nog goed hoe ik er voor het eerst mee in aanraking kwam. Destijds was ik – na een auto ongeluk – aan het trainen bij een praktijk voor fysiotherapeuten die daarnaast een fitness centrum hadden. Mijn toenmalige trainer vroeg of het niet iets voor mij was, en om eerlijk te zijn had ik er zo mijn twijfels over, maar baat het niet dan niet schaadt – of hoe luidt dat gezegde ook al weer.

Toen mijn eerste Tai Chi les net begonnen was, overwoog ik heel even of ik niet per direct weg zou gaan. We moesten een ontspannende ademhalingsoefening doen. Tussen het in- en uitademen moesten we tegelijkertijd onze anusspier aanspannen en met het puntje van de tong tegen onze gehemelte drukken. Ik vond dat op zijn minst gezegd een beetje apart. Het doel ervan is dat je meer speeksel in je mond krijgt en als je dat inslikt dan schijnt dat goed te zijn voor je spijsvertering.

Het gevoel dat ik na die eerste les had was eigenlijk niet te beschrijven. Het was alsof ik volkomen gelukkig was en dat er om me heen helemaal niets was – een soort van absolute staat van geluk. Ik besloot om nog maar eens een lesje te proberen en nog een en nog een. Ik hield het ruim een jaar vol, totdat de Tai Chi lessen bij die sportschool van het programma verdwenen. Inmiddels had ik al een huis in een andere stad gekocht en ik zou daar wel opzoek gaan naar een andere Tai Chi school.

Dat opzoek gaan stelde ik uit en ik stelde het nog eens uit en nog eens en nog eens. Op de een of andere manier voelde ik de laatste tijd toch de behoefte om Tai Chi weer eens te gaan beoefenen. Alleen tussen het voelen van die behoefte en het uiteindelijk doen, daar ging wel een tijdje over heen. Een week of wat geleden – dat weekend dat ik geen afspraken had – kocht ik nieuwe wierook, groene thee en in de toko kocht ik nieuwe Kung Fu schoenen. Beetje bij beetje bouwde ik het weer op en ik merk nu na een week al dat de balans zich weer wat hersteld. Heeft u dat ook wel eens, dat u van die dingen herontdekt die u eigenlijk erg miste zonder dat u er erg in had?

Balanslijnen

Even een intermezzo tussen al dat Sonisphere geweld. Morgen het laatste deel, maar nu eerst even iets anders. Ik heb zo een theorie in mijn hoofd die volgens mij op veel gebieden van toepassing is. Om het idee iets makkelijker te beschrijven het volgende kunstwerkje – niet letterlijk opvatten, paint was het enige dat ik zo gauw voor handen had.

balanslijnen

De theorie is als volgt. Er zijn twee lijnen, het zijn de scheidslijnen tussen te druk en te rustig. Als je binnen die lijnen zit dan ben je gelukkig, vandaar ook de groene smiley. Zit je boven de druk-zijn-lijn of onder de rustig-zijn-lijn, dan ben je even wat minder vrolijk – vandaar ook de rode niet lachende smiley – al is niet lachen en een smiley wel een tegenstrijdigheid.

Normaal gesproken balanceer je tussen beide lijnen en zo heel soms piek je even buiten het vrolijk-zijn-gebied. Zolang dat laatste maar van korte duur is, is er niets aan de hand. Deze theorie gaat dus ook op voor je werk. Als je een hele tijd achter aan elkaar te druk bent, dan heb je kans op een burn-out en een tijdje geleden las ik over een bore-out. Die krijg je als je je ontzettend verveelt.

De theorie gaat ook op voor je sociaal leven. Op dat vlak was het de laatste maanden erg druk, vanaf begin mei heb ik nauwelijks een rustig weekend gehad. En natuurlijk was alles echt te gek, daar hoor je me niet over klagen. De CD-presentatie was super, Sonisphere helemaal te gek, en ook de verjaardagen en bezoekjes aan familie en vrienden waren allemaal heel erg leuk. Maar ik zweef, qua sociaal leven, de laatste tijd redelijk rond de druk-zijn-lijn. Ik merk dat aan veel dingen, mijn lichaam protesteert en in mijn hoofd zitten allerlei verhalen opgesloten die er om schreeuwen om geschreven te worden.

Het goede nieuws is dat ik komend weekend een niet-afspraak-weekend heb. Wat ik me dan zo afvraag is het volgende. Ben ik de enige die, zo af en toe, echt kan genieten van een weekend zonder afspraken? Ik ben benieuwd naar uw mening, ik ga komend weekend mijn lichaam wat rust geven en ervoor zorgen dat de ideeen voor de verhalen ergens op papier komen, zodat ook in mijn hoofd de rust weer terugkeert.

Wat overkomt mij nu

Mocht u zich de komende paar dagen afvragen waarom u niks hoort van uw gastheer op deze blog, ik ben even druk met het last minute regelen van een aantal zaken, om daarna hopelijk een bliksem bezoek van een dag aan (of is het naar?) Sonisphere  Barcelona af te leggen. Tot gauw, veel liefs en een warme groet – zoals mijn Tai Chi leraar altijd zegt.

(ik snap dat dit voor u een beetje vaag overkomt, maar het is allemaal zo snel gegaan, dat ik het zelf amper nog kan beseffen. Maar weest gerust, ik zal het u binnenkort tot in den treuren uitleggen. Soms openbaren zich kansen die geen enkel mens laat schieten, alhoewel er door omstandigheden voor sommige mensen wel een reden is om dit voorbij te laten gaan. Dit soort kansen zijn het product van een goede neus voor kansen en een gezonde dosis geluk – of heeft het laatste dan toch iets te maken met het uitspreken van: een wens is de basis van de mooiste gebeurtenissen in je leven, mits je maar goed luistert naar je hart en het nu!)

Nostradamus

Nostradamus, latijns voor Michel de Nostredame, was een Fransman die op 14 december 1503 werd geboren. Deze Fransman is ruim 500 jaar na zijn geboorte bekend vanwege zijn werk Les Propheties, dat in 1555 voor het eerst werd gepubliceerd. Hierin beschrijft hij een aantal voorspellingen waarvan er een aantal zijn uitgekomen. Zo voorspelde hij de 1ste en de 2de Wereldoorlog, Napoleon, Hitler, het communisme en ook het terrorisme in Europa – enkele honderden jaren alvorens de voorspellingen uitkwamen.

De eerste keer dat ik iets over deze gnosticus hoorde was in het liedje Nostradamus van Hans Teeuwen. Op zijn eigenwijze bezingt Hans Teeuwen in dit nummer de voorspellingen van Nostradamus, met een knipoog zingt Hans in het reffrein: Nostradamus met zijn strakke groene broek, die stond hem goed. Later hoorde ik van een kennis wat Nostradamus zoal voorspeld heeft.  Zo is Chiren zijn belangrijkste voorspelling, deze Chiren zou algemene wereldvrede brengen.Maar voor die algemene wereldvrede er komt, voorspelt Nostradamus dat er een aggressor in Europa opstaat. Deze aggressor heeft opvallend wit haar en komt vermoedelijk uit Zwitserland of Oostenrijk.

Terwijl ik vanavond Geert Wilders op de televisie zag, moest ik weer denken aan het moment waarop ik Geert voor het eerst zag. Ik kan me niet exact herinneren wanneer dat zo ongeveer was, maar het zal zo’n 5 jaar geleden zijn. Toen ik Geert voor het eerst zag, toen moest ik aan Nostradamus denken. Nu voel ik al aan dat u denkt, Geert is niet in Zwitserland of Oostenrijk geboren, maar de interpretaties van het werk van Nostradamus zijn niet altijd even helder. Zo kan opvallend wit haar kan ook gelezen worden als opvallend met wit haar. Als er iemand is in Europa, die opvallend is en wit haar heeft ,die als een grote aggressor haat zaait in Europa, dan heeft Geert Wilders – wat dat aangaat – zichzelf vanavond kandidaat gesteld.

De leugen is de moeder van al het geweld

mahatma-gandhiDit is een bekende uitspraak van deze man Mahatma Ghandi. Ghandi was een voorstander van het actieve geweldloosheid als middel voor een revolutie. Geboren op 2 oktober 1869 te Porbander heeft hij zijn leven lang geweldloos gestreden tegen de Engelse overheersing van India.

Nadat deze strijd in 1947 was gestreden en India onafhankelijk werd van Engeland, zette Ghandi zich verder in voor de verzoening tussen de Hindoes en de Moslims in India. Dit heeft hij moeten bekopen met zijn dood op 30 januari 1948 te New Delhi. Zijn geweldloosheid als wapen tegen onderdrukking was een inspiratie voor de strijd die Martin Luther King later zou voeren. En het was op voorspraak van de heer King dat we vol trots mogen verkondigen dat de heer Mohandas Karamchand Ghandi de nieuwe  inwoner is van het land der neo-positivisten.

Wij roemen de heer Ghandi om zijn uitspraken waarvan we er hieronder een aantal hebben verzameld.

  • De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.
  • Als we alles oog om oog vergelden, dan is de hele wereld straks blind.
  • Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen.
  • Het bekennen van fouten is als een bezem die het vuil wegveegt en het oppervlakte schoner achterlaat. Ik voel me sterker door het te bekennen.
  • Angst heeft zijn nut,  een lafaard zijn heeft dat niet.
  • Je kan geen hand schudden met een gebalde vuist.

Tijdens zijn strijd tegen de Britse overheersers drong het tot de Britten langzaam door dat Mahatma Ghandi iemand was om rekening me te houden. En toen de Britten voor het eerst met Ghandi in gesprek waren vond onder andere de volgende dialoog plaats.

– Kinnoch: “Met alle respect, meneer Gandhi, zonder Brits bestuur wordt dit land tot chaos gereduceerd.”
– Gandhi: “Meneer Kinnoch, ik vraag u te accepteren dat er geen volk op aarde is dat niet zijn eigen slechte regering prefereert boven een goede regering van een buitenlandse macht”

[slider title=”Van de redactie”]De data van de historische gegevens komen van Wikipedia.[/slider]

Op reis

Begin januari hadden we de jaarlijkse veroordelingsgesprekken weer, je kent ze vast wel. Het is een lateraal gesprek, want je krijgt te horen wat je goed doet en wat je minder goed doet. Dat eerste is te weinig en te laat, want wat vaker een schouderklopje krijgen is ook wel eens prettig. En dat laatste daar kan ik gewoon helemaal niks mee. Als je mij vertelt dat ik een half jaar geleden of een jaar geleden iets niet goed deed dan is dat te laat. Zeg het me gewoon direct nadat je het constateert. En het meest ergerlijke vind ik dat je je manager of je projectleider nooit terug mag beoordelen.

Maar goed. Jaarlijks terugkerend item is dat ik mensen niet het gevoel geeft dat ik luister en dat klopt. Ik sluit me er bewust voor af, want als ik dat niet doe dan word ik daar soms gek van. Het openbaar vervoer ontwijk ik bijvoorbeeld ook. En waarom? Ik ben blijkbaar benaderbaar, dat bedacht ik me onlangs. Het overkomt mij namelijk erg vaak, dat als ik ergens sta te wachten bij een bushalte of in de supermarkt. Een volslagen onbekende spreekt mij dan aan en vertelt tussen neus en lippen door zijn of haar levensverhaal. En om eerlijk te zijn zit ik daar niet altijd op te wachten, want soms heb ik genoeg aan mijn eigen sores.

Zo is het me al eens overkomen, dat een vrouw van rond de 65 naast me stond bij een bushalte. Ik was aan de vroege kant, of aan de late want misschien had ik de vorige gemist. En ze vertelde mij dat haar man pas overleden was en dat ze nu geen rekeningen kon betalen, omdat de bankrekeningen waren geblokkeerd. Haar familie liet haar in de steek want die aasden op de erfenis die haar man achter had gelaten.

Een andere keer zat ik in de trein en tegenover me zat een meisje. Ik denk dat zij destijds mijn leeftijd had, dus laten we zeggen 21 jaar. Ik had haar nog nooit gesproken en twee minuten nadat ze me aansprak, vertelde ze mij dat ze vroeger misbruikt is. En ik leefde echt met haar mee, maar wat kan ik met die informatie? Ze liet me verbouwereerd achter toen zij bij het volgend station uit de trein stapte. Sindsdien heb ik altijd oordopjes in als ik in de bus of trein zit, en meestal staat mijn i-pod dan niet eens aan.

Goed nu met al dat positivisme en dat ambassadeurschap, heb ik maar eens besloten dat ik me er maar niet langer voor af moet sluiten. Misschien is het wel een van mijn doelen in het leven. Misschien moet ik openstaan voor anderen zodat ze hun verhaal kwijt kunnen en dat dat dan misschien wel een stukje van hun herstelproces is. Zoals Raaphorts zo mooi zei. Het gaat niet om het doel, maar om het pad er naar toe. Ik stap symbolisch weer op de trein en vervolg mijn reis.

Herboren

Inspiratie stromend uit een eeuwenoude,
onuitputtelijke bron van creativiteit,
vult mijn lichaam tot in elke cel.

Prikkelt mijn hersens
en tovert onsamenhangende letters om,
tot woorden die samenkomen in een gedachte.

Een onuitputtelijke energie, van
onvoorwaardelijke en oneindige liefde,
vloeit door mijn hele lichaam,
prikkelt mijn geest en vult mijn hart.

Ik lig op de grond naakt en gewichtloos,
puur en zonder gêne of schaamte
en voel hoe mijn geest zich bevrijdt
en zich ontdoet van zijn verleden.

What’s my line?

Zo heel af en toe bekruipt me het gevoel dat ik een understudy ben in een toneelstuk dat we met zijn allen opvoeren. Zo’n toneelstuk dat opgevoerd wordt door een vaste cast en waarvan je als understudy altijd denkt dat je niet aan de bak komt, omdat de vaste acteur toch nooit ziek wordt. En als je dan plots moet invallen, dan ben je je tekst vergeten of heb je het script nog nooit ingezien. En terwijl de rest precies schijnt te weten wat ze moeten zeggen, ben je zelf alleen maar aan het hakkelen en tussendoor probeer je te bedenken wat je tekst ook al weer is.

En als dat gevoel me dan bekruipt dan bedenk ik me altijd dat ik eigenlijk blij ben dat ik bijna nooit een rol hoeft te spelen. En denk ik dat het beter is dat je soms onverwachts mag invallen, dan dat je alleen mag invallen tijdens de pauze. Ik heb sowieso niet veel met scripts, ik doe veel liever aan vrije improvisatie. En ik heb in elk geval de mogelijkheid om origineel te zijn en om mijn eigen leven te regisseren.

Het leven waarin ik mag zijn wie ik ben zonder dat er een script is waar in iemand geschreven heeft hoe hij of zij vindt dat ik moet zijn. Waarin ik zelf mag bepalen hoe ik over zaken denk, zonder dat ook dat beschreven staat in een script. En als het gordijn de volgende keer weer open gaat, als ik weer eens in mag vallen, dan schreeuw ik: “Het was niet de buurman die mevrouw A heeft vermoord, het was de zoon van mevrouw A. Nu jullie weten wat het plot is, kan ik weer naar huis om me weer met mijn eigen toneelstuk bezig te houden.”.

Brief aan mevrouw Agnes Kant

Geachte mevrouw Agnes Kant,

Hierbij meld ik mij aan als lid van uw Socialistische partij. Het socialistische idee dat door uw prominenten wordt uitgedragen spreekt mij behoorlijk aan. Graag zou ik samen aan de zijde van de heer Harry van Bommel populistische kreten willen roepen als “Intifada, Intifada, Palestina vrij”. En ook zou ik dan graag zwijgen als andere mensen gaan roepen “Hamas, hamas, Joden aan het gas.”.

Daarnaast spreekt de openheid van uw prominenten mij ook zeer aan. Onlangs heb ik aan mevrouw Anja Meulenbelt mijn mening op haar blog kenbaar gemaakt en zij heeft mijn commentaar bijna per direct verwijderd, een schitterend staaltje van hoe stop ik dingen in de doofpot. Ik vind het namelijk heel verhelderend hoe mevrouw Meulenbelt uitlegt hoe de situatie in Ghaza zich in de afgelopen 40 jaar heeft ontwikkeld. En daarbij vind ik ook dat we de geschiedenis van al die honderden jaren die er aan voorafgaan vooral moeten negeren. En ook vind ik dat mevrouw Meulenbelt geen plagiaat pleegt door de woorden van iemand gewoon onbeschaamd te laten vertalen.

En natuurlijk maak ik als belastingbetaler geen bezwaar tegen het feit dat mensen die een voorbeeldrol hebben als Kamerleden, zich zo openlijk uitspreken. Ik vind het totaal niet erg dat mensen, wiens loon ik voor een deel betaal, woorden roepen die complete volksgroepen kwetsen. En ik vind het ook geweldig dat deze mensen het canaille zo lekker kunnen opzwepen. Dit alles doet mij erg denken aan de periode voor het ontstaan van het huidige Israël, de periode vlak voor de geschiedenis die mevrouw Meulenbelt beschrijft, de naam van uw partij heeft zelfs een gelijkenis.

Ik hoop dat u begrijpt dat dit alles cynisch bedoeld is, en dat ik eigenlijk alleen mijn ongenoegen wil uiten. Hopelijk wordt er als lid van uw partij wel naar mij geluisterd, want naar het electoraat wordt door uw prominenten alleen geluisterd als deze vooral hetzelfde zeggen als dat uw prominenten preken. Ik vind het ronduit beschamend dat mensen die een politieke zetel bevuilen zich schuldig maken aan struisvogelpolitiek. Want als deze twee mensen altijd zo kort door de bocht gaan, dan vraag ik mij af of ze werkelijk gekwalificeerd zijn voor het bedrijven van politiek.

Laat ik dan eerst even terug gaan naar het jaar 0, het jaar waarin Jezus Christus (ook een Israëliër) werd geboren. Toen al werden de Israëliërs onderdrukt door de Romeinen die hun land bezet hielden. Het Romeinse Rijk ging over in het Byzantijnse Rijk dat later omver werd geworpen door de Ottomanen die ook Israël veroverden. En al die tijd werden de oorspronkelijke bewoners van Israël onderdrukt. Tijdelijk werd het Heilig land bezet gehouden door de Europeanen die met hun enige geslaagde kruistocht Jeruzalem wilden bevrijden van de bezetting door de Ottomanen, maar die veldslag is nimmer gevoerd om de Israëliërs te ontzetten. Het Israëlische volk vluchtte deels en verspreiden zich onder andere door Europa. En overal waar ze woonden werden ze voortdurend vervolgd en gekleineerd. Dus om nu te zeggen dat het gehele Israëlische volk uitsluitend als agressor bestempeld moet worden, dat gaat mij iets te ver.

Hopelijk bent u wel instaat om mevrouw Meulenbelt dit stukje van de geschiedenis bij te brengen, want naar mij wil ze niet luisteren. Als ze er mee instemt dan neem ik mevrouw Meulenbelt op mijn kosten mee naar een plaatsje in Polen genaamd Auschwitz . Daar mag ze samen met mij de kamers bezoeken waar het haar ligt opgeslagen van alle mensen die eerst kaalgeschoren zijn en later vergast . Ik zal haar dan persoonlijk dat stukje geschiedenis bijbrengen. Als mijnheer van Bommel er ook prijs op stelt dan mag ook hij op mijn kosten mee.

Ik heb ik altijd geleerd dat men kwaad niet met kwaad moet vergelden. En het oproepen tot een Intifda gaat daar compleet tegen in. Ik ga er vanuit dat een wijs man als mijnheer van Bommel weet wat een Intifada inhoudt en wat ook de werkelijke achtergrond daar van is. Ergens diep in mijn hart kan ik met beide prominenten alleen maar mededogen hebben, ik ga er vanuit dat mijnheer van Bommel zich liet opslepen door de ambiance van de protestmars. En ik ga er vanuit dat mevrouw Meulenbelt het stuk heeft laten plaatsen zonder dat ze precies wist wat er gepubliceerd werd. Want als uw prominenten werkelijk de gedachten verwoorden van uw kiezers, dan hoop ik werkelijk dat uw partij niet het percentage van het Nederlandse volk vertegenwoordigd dat op uw partij gestemd heeft.

Ik zelf weiger kant te kiezen en keur het geweld van zowel Israëlische kant als van Palestijnse kant af. In deze hele kwestie heeft niemand gelijk en aan de andere kant heeft iedereen gelijk. Deze kwestie kan nooit tot een oplossing komen als beide partijen de wapens blijven kiezen. Deze kwestie kan alleen opgelost worden als beide partijen met elkaar in gesprek komen. En in plaats van dat uw prominenten olie blijven gooien op een gloeiende plaat zou ik liever zien dat ze hun energie steken in het proberen om deze partijen nader tot elkaar te brengen. En om dan vooral te zeggen dat men de geschiedenis de geschiedenis moet laten en uitsluitend nog moet kijken naar de toekomst.

Op die manier bespaart u het geld dat u straks kwijt bent aan weer een VN-missie, waar ons kleine landje toch groot in wil zijn. En als dan blijkt dat beide partijen niet tot rede gebracht kunnen worden, verklaar dan heel Israël tot niemandsland en zetel in Jeruzalem een soort van Verenigde Naties van Religies. Waar vertegenwoordigers van alle  geloven die hun oorsprong in Israël hebben, met elkaar in gesprek zijn over hoe zij de kern van hun geloof kunnen overbrengen op hun volgelingen. Die kern waarin we allen onze naasten liefhebben.

Verder wil ik u nog meegeven dat het niet de gehele Israëlische bevolking is die dit geweld gebruikt en goedkeurt, maar slechts een klein deel. Een deel dat aangevoerd wordt door mensen die, net als uw prominenten, het volk vertegenwoordigen. En ik ben er ook van overtuigd dat niet de gehele Palestijnse bevolking uit is op een oorlog.

Als uw partij dan werkelijk zo begaan is met onderdrukte volkeren, waarom hoor ik uw prominenten dan niet over de Tibetaanse kwestie? Dit jaar komt de Dalai Lama naar Nederland. Een man wiens land al jaren door de Chinezen bezet wordt gehouden. Een man die altijd strijd heeft gevoerd zonder ook maar een keer een wapen ter handen te nemen. Een politieke en religieuze leider die zijn bevolking nooit heeft opgeroepen tot gewapend verzet, sterker nog dit altijd heeft afgekeurd. Een toonbeeld voor ieder mens op aarde. En omdat China alle landen ter wereld heeft opgeroepen om niet met de Dalai Lama te praten, wordt deze staatsman in ballingschap niet ontvangen met alle egards waarmee een staatsman normaal wordt ontvangen. Ik hoor uw prominenten hier niet over.

Hierbij zeg ik mijn kortstondig lidmaatschap van uw partij per direct weer op. Ik wil u bedanken voor de tijd die u nam voor het lezen van mijn brief. Mocht u nog vragen hebben dan ben ik altijd bereid om met u in gesprek te gaan en ik ben zelfs bereid om de onkosten daarvan op mijn rekening te nemen. Ik betaal liever de kosten voor een goed gesprek dan belasting dat uitgegeven wordt aan het loon van mensen die zo ontzettend kortzichtig zijn.

Is getekend,

Een bezorgde wereldbewoner

p.s.  Met deze brief wil ik geen politieke kleur bekennen, want het beoefenen van politiek is aan mij niet besteed. Ik voel mij geen Nederlander en ik voel mij geen Europeaan. Ik voel me een bewoner van deze prachtige planeet die wij Aarde noemen. In plaats van mijn tijd te steken in het instandhouden van geografische grenzen geniet ik liever van mijn leven en probeer ik mijn naasten lief te hebben. Daarnaast vind ik dat uw prominenten hun excuses zouden moeten aanbieden aan Kaat, een kleine moeite maar o zo groot gebaar.

[slider title=”van de redactie” nstyle=”display:none;”]Mensen vragen mij of ik vind dat parlementariers hun mening niet mogen geven, want daar worden ze voor betaald. Natuurlijk mogen ze dat, maar dan mis je de hele boodschap van deze post. Al die mensen die zich nu op een verkeerde manier druk maken om Gaza raad ik aan om deze tekst eens goed te beluisteren.[/slider]