En zo af en toe…

…realiseer ik me, dat er ergens in de krochten van het internet mijn blog in sluimerstand aanwezig is. En minder vaak bekruipt me – zoals bijvoorbeeld op dit moment – de behoefte om gewoon eens wat te schrijven. Ik moet wel eerlijk zijn, wat er verder nog gaat voortvloeien uit deze opwelling weet ik niet, maar het is geen hernieuwde poging om dit blog weer wat leven in te blazen.

Want al zou ik dat willen, dat is niet echt aan mij besteed heb ik ontdekt. Wat overigens een prima brug is, om de spaarzame lezer die hier zo nu en dan, mogelijk, nog eens komt bij te praten over hoe het mij zoal vergaan is in het afgelopen half jaar. Ik kan niet anders zeggen dat uitstekend. Voor die lezers die zich liever laven aan andermans leed, ik moet u helaas teleurstellen. Wellicht is er een causaal verband met mijn innerlijk gevoel van vreugde en mijn lange periode van afwezigheid hier.

Ik herinner me nog heel goed het moment, het was ergens in de lente van 2014, dat ik me vanuit mijn diepste bewust realiseerde dat ik mijn eigen fysieke klachten en mentale toestand zelf in stand hield. Wonderbaarlijk eigenlijk, hoe ik er altijd blind op vertrouwde dat iemand anders mij van mijn rugklachten af zou kunnen helpen. Het was – als ik het mij goed herinner – aan het begin van mijn jaarlijkse vastenperiode, dat ik me voornam om nooit meer naar een fysiotherapeut te gaan. Dat was eigenlijk niet nodig. Als ik gewoon zou beginnen te leven en me niet meer druk zou maken over wat dat mogelijk voor mijn rugklachten zou kunnen betekenen. Dan had ik ook de sleutel naar mijn genezing in mijn eigen handen. Ik realiseer me, dat dit wellicht niet voor iedereen even begrijpbaar is, ik zal deze realisatie in een wat rustiger tempo aan u openbaren.

Na de realisatie, dat ik me altijd van andere afhankelijk had gemaakt als ik weer eens door mijn rug ging. Realiseerde ik me ook, dat de rugpijn wel eens ten dele uit mijn hoofd zou kunnen komen. Wellicht kunt u denken dat het psychisch is. Hoewel u daar niet ver vandaan zit, was het geen psychische klacht waarvoor iemand naar de psychiater zou gaan. Enfin. Ik besloot om mijn lichaam extra aandacht te geven en om gewoon te gaan hardlopen. Iets wat ik al jaren niet gedaan had vanwege mijn fysiek gestel.

De eerste paar keer kreeg ik behoorlijk veel last van mijn lichaam, maar in plaats van dat ik daar het bewijs in zag dat er iets mis met mijn rug was. Belde ik niet de fysio maar trad in dialoog met mijn lichaam. Niet op de manier waarop ik het nu zou doen, want ik gaf mijn lichaam letterlijk het bevel om te doen wat ik het vertelde – wellicht niet de subtielste manier. Maar wonderbaarlijk genoeg was dat genoeg voor een prachtige ervaring.

Ik raakte in een staat van volkomen geluk, waarin ik een diepe compassie voelde voor en diepe verbondenheid met al wat leeft. Die staat heeft lang aangehouden. Die dagen ging ik gewoon naar mijn werk, maar eigenlijk zat ik alleen maar met een grote grijns en het fantastisch gevoel van innerlijk vrede en vreugde achter mijn beeldscherm. Pas later werd me duidelijk dat dit een intens diepe spirituele ervaring is. En ik mag ook rustig zeggen dat ik enorm verlicht was.

Ik durfde ook mijn gevoel te volgen en mijn gevoel gaf me in, dat ik de Reiki I inwijding wilde gaan doen. Misschien dat ik over dit alles afzonderlijke blogs ga schrijven, maar voor nu wil ik het vooral op de hoofdlijnen houden. De Reiki inwijding volgde kort op de eerste spirituele ervaring en ik stortte – mede dankzij de Reiki – in een volgende periode van verlichting. Tijdens de Reiki cursus heb ik mensen leren kennen, die de Reiki cursus volgde als voorbereiding op een therapeutenopleiding. Destijds besteedde ik daar eigenlijk geen aandacht aan, maar ik onderhield het contact met hen.

Ik hoorde van hen, dat er vrij snel na de eerste training een Reiki II cursus gepland stond en dat zij die – ook ter voorbereiding op de opleiding – gingen volgen. Ik hoefde daar niet over na te denken en volgde hen blind. Ook die inwijding bracht mij weer een enorm mooie spirituele ervaring en ik kwam weer in een zeer intense staat van verlichting. Onze clubje mensen werd iets uitgebreid met nog iemand die de therapeutenopleiding ging volgen en mijn innerlijke stem gaf mij in, dat ik die opleiding ook moest gaan volgen.

Niet wetende wat die keuze of die opleiding inhield, volgde een jaar waarin ik zeer intens met mezelf aan de slag ging. Ik leerde me om mijn gedachten bewust te onderzoeken – wat in het begin erg lastig was, het na effect van de spirituele ervaringen was dat ik vrijwel geen gedachten had. Daarna leerde ik hoe mijn ervaringen uit mijn jeugd mijn gedrag in het nu enorm bepalen. En leerde ik hoe ik in contact kon komen met de pijn die ik sinds mijn jeugd met mij meedraag. Nu hoeft u zich geen zorgen om mij te maken lieve lezer. Wij dragen allemaal dit soort pijn, het pijn uit onze jeugd, in ons.

Naast dit alles leerde ik nog veel meer mooie technieken en na een jaar opleiding was ik op eens een gediplomeerd (zij het basis) zijnsgerichte en energetische therapeut. De diepe innerlijke vreugde is ook nu – ruim anderhalf jaar later – nog steeds aanwezig. Soms is het er licht sluimerend en soms is het er heel intens. Dankzij mijn opleiding sta ik heel goed in contact met mijn gevoelens en weet wanneer ik mezelf moet helpen als die innerlijke vreugde in gevaar komt. Soms gaat het vanzelf en soms is het hard werken. Maar het is het allemaal waard. Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik ben veranderd. Wat ten dele ook waar is. Maar ik ben niet veranderd, ik was al die jaren een ander, en nu ben ik mezelf.

Wellicht dat u zich afvraagt hoe het met mijn fysieke gestel is. Ook dat is prima. Er zijn momenten waarop mijn rug wat extra aandacht vraagt. Dan geef ik mijn rug – zoals een vader dat naar zijn kinderen doet – de volle liefde volle aandacht. En de klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Uiteraard is er een verband met mijn gemoedstoestand en mijn rugklachten. Ik ben er achter gekomen dat stress,  en gedachten die emoties oproepen eigenlijk altijd de basis zijn voor fysieke klachten. Maar ik weet ook hoe ik mijn eigen therapeut moet zijn en ik geloof dat ik in het afgelopen anderhalf jaar slechts twee keer bij de fysio ben geweest. Een keer aan het begin en bijna een jaar geleden, omdat mijn fysiotherapeut zich zorgen maakte omdat hij mij nooit meer zag 😉

Zalig Pasen

gele_tulpenEigenlijk komt deze blog een dag te laat, maar zoals ze zeggen: Beter laat dan nooit. Ik wens een ieder een zalig Pasen.

Terwijl ik afgelopen zaterdag in mijn auto zat, op weg naar mijn familie. Had ik een spotify lijst aanstaan met een verzameling klassieke muziek. Nadat ik wat nummer had overgeslagen – klassieke muziek is niet altijd mijn keuze om naar te luisteren – hoorde ik de eerste noten van het Hallelujah van Handel. Op dat moment werd ik overmand door een heel blij gevoel en vloeiden de tranen over me wangen. Ik kreeg weer een heel mooi inzicht in mezelf en de ware betekenis van Pasen.

Sommige inzichten moet je niet – of nog niet – met andere delen, maar het mooiste Paaslied allertijden deel ik graag met jullie.

Dan nog even de eindstand na het vasten – al heb ik me de eerste 2 weken niet gewogen en kan het een kilo meer of minder zijn. Na vijf en een halve week vasten, ben ik 7 kilo afgevallen. Ik voel me fitter dan de afgelopen 10 jaar en ben van overtuigd dat ik de gezonde levensstijl ga voortzetten.

Ontwaken

ontwakenMisschien komt het doordat de natuur nu – tijdens de lente – weer ontwaakt. De vogels die je ‘s ochtends toezingen, de bomen en planten die hun prachtige groene kleuren langzaam aan weer vertonen en de geboorte van jonge dieren. Misschien komt het ook door het vasten – of komt het door beide. Waar het door komt, het maakt eigenlijk niet zo heel veel uit. Het feit is dat ik de laatste tijd het gevoel heb dat ik aan het ontwaken ben. Ik ben me opeens ontzettend bewust van het nu en van mezelf.

Ik ontwaak op het gebied van goed voor mezelf willen zorgen. Ik vraag mezelf voortdurend af waarom ik de trend van het vasten niet door ga zetten. Nu heb ik dit gevoel in al die jaren dat ik al vast altijd wel een beetje gehad. Maar dit jaar is het geen gevoel, maar meer een wetenschap dat ik het ook echt moet gaan doen. Ik blijf gezond eten, groente die nog puur zijn en het eten van vlees beperken tot een minimum. Ik zal blijven genieten van dat wat ik eet. Zorgen dat ik voldoende nachtrust pak. Vet en alcohol uit mijn leven bannen of in elk geval beperken tot het minimale. En ik blijf me met regelmaat fysiek inspannen, omdat ik merk dat, dat zo goed voor mijn lichaam is.

Ik voel me ook  spiritueel ontwaken. Dat is iets dat ik al eens eerder mee heb gemaakt tijdens mijn studententijd. Alleen toen ik ging werken, vond ik het lastig om beide werelden te verenigen en op de een of andere manier kreeg de aandacht voor mijn werk de overhand. Op sommige punten zelfs zo erg, dat ik mezelf wel eens kwijtraakte – dit leidde tot een bijna burn-out. Ik denk dat ik die ervaring nodig had om me er bewust van te worden dat het leven uit zoveel meer bestaat dan uit werk. Niet dat ik werken niet leuk vind, in tegendeel zelfs, maar werk en het normale leven moeten met elkaar in balans zijn.

Ik verkrijg de laatste tijd inzichten in mezelf die in een continue stroom tot me komen. Wat soms energie geeft en soms vermoeiend is. Maar het is er nu eenmaal en dat zal vast zijn doel wel hebben. Maar door dit alles, het kunnen genieten van het eten dat ons door de natuur wordt gegeven, het tot rust komen door Tai Chi en meditaties, het me bewust zijn van wie ik ben. Door die dingen voel ik me alleen maar mooier worden als mens. Ik krijg opeens weer zin om mijn mooiste kleding en schoenen aan te trekken. En niet om dat ik dat voor een ander wil, nee puur voor mezelf. Alsof ik de buitenwereld wil laten zien dat ik in balans ben en hoe mooi ik als mens ben. Het maakt me helemaal niets meer uit wat andere mensen misschien wel niet van me zouden kunnen vinden. Ik ben!

De afgelopen week merkte ik dat het niet alleen mezelf opvalt dat ik me goed voel in mijn lichaam. Zo hier een paar dingen die me de afgelopen tijd zijn overkomen:

  •   Mensen om me heen komen zonder reden langs en het lijkt wel alsof ze zich alleen maar willen laven en de energie die ik heb – nu begrijp ik eindelijk waar Bliss van Muse over gaat.
  • Mensen krijgen spontaan de neiging om me een vriendschappelijk schouderklop te geven, op de een of andere manier willen ze me gewoon aanraken.
  • Collega’s die tijdens de lunch nooit wandelen,  komen nu speciaal naar me toe met de vraag of ze me mogen wandelen.
  • Een jonge dame in de supermarkt bleef me zaterdag maar aanstaren en aanstaren, tot ze me bijna uit het zicht verloor en me nog even snel goedemorgen wenste. Het was een Nabokov moment.

Aan de ene kant beangstigt me dat wel een beetje – ik ben dit allemaal niet gewend. Of toch wel, maar ik heb me hiervoor ook jaren afgesloten. Ik had genoeg van de onbekende mensen die opeens spontaan hun levensverhaal gingen vertellen.

Waarschijnlijk ben je als lezer allang afgehaakt, omdat je dit alles niet zo helemaal kunt plaatsen. Ik denk dat dit blogje vooral ook voor mezelf was. Om gewoon even het gevoel van de laatste tijd op te kunnen schrijven, zodat ik dit gevoel weer terug kan krijgen door dit te lezen in tijden dat het misschien weer eens iets minder gaat. Nu ik dit zo lees is dit denk ik de eerste keer dat ik me zo bloot geef op mijn eigen blog. De komende tijd staan er heel veel mooie dingen op het programma, waarvan ik hier op deze blog verslag zal doen.

 

Het aftellen naar Pasen en het waarom ik vast

vastenZes jaar geleden ben ik voor het eerst begonnen met vasten en met uitzondering van 2008, heb ik dat ook elk jaar gedaan. De eerste keer ben ik gaan vasten, omdat ik wilde ervaren hoe het is om voor een lange periode op alleen het noodzakelijke te leven. Vasten is ook iets dat in alle religies, in een bepaalde vorm voorkomt en ik was benieuwd of dat ook werkelijk iets met je lichaam en geest doet. En daar kan ik – als ik tenminste voor mezelf spreek – volmondig met Ja op antwoorden. Je valt af – maar dat is niet meer dan logisch – en ik voel me geestelijk veel super en ontzettend fris.

Vasten is in onze huidige maatschappij niet altijd even makkelijk. Als ik op het werk een traktatie oversla, of vraag of een etentje na Pasen verschoven kan worden, krijg ik altijd vreemde blikken en vragen als ik uitleg dat ik aan het vasten ben. “Maar jij eet toch gewoon boterhammen, dat mag toch niet”. Blijkbaar denken de meeste mensen in Nederland direct aan Ramadan als ze het woord vasten horen. Terwijl de Katholieken al eeuwen lang vasten. Dit is tevens de reden waarom we Carnaval vieren in Nederland. Carnaval is het laatste grote feest voor het vasten begint en met Pasen is het vasten weer afgelopen.

Ik moet wel eerlijk bekennen, dat ik het vasten dit jaar zwaarder vond dan de voorgaande keren. Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik niet af en toe dolgraag een patatje met, een frikadel speciaal, een pizza of shoarma schotel had willen eten. Of dat ik op de vrijdag- en zaterdagavond mijn wijntje, biertje of Whiskey niet heb gemist. Maar uiteindelijk heb ik het dit jaar ook weer vol weten te houden.

Enfin nog een paar uur en dan zit het vasten er voor dit jaar weer op. Niet dat ik me direct vol ga proppen of dat ik me direct een delirium ga zuipen. Maar op tweede paasdag ga ik voor een pizza of een shoarma schotel. En met eerste paasdag zal ik extra genieten van mijn eerste alcoholische versnapering na ruim 40 dagen.

Eeuwige leerling

Toegang tot kennis is geen exclusief recht, kennis is een universeel bezit dat voor een ieder toegankelijk moet zijn.
Wie kennis als exclusief eigendom beschouwt, leeft altijd in angst dat iemand anders dezelfde kennis zal verwerven, of dat die kennis gedateerd raakt.
Kunde en vaardigheden daarentegen kunnen alleen door discipline en veel oefening verworven worden. Hierbij dient de kanttekening gemaakt te worden, dat kunde en vaardigheden door leraren overgedragen moeten worden.
Hij die veel kennis heeft is een wijs mens. Hij die kundig en vaardig is, is een vaardig mens. Hij die kennis deelt of zijn vaardigheden onderwijst is een waardig mens. Maar een leerling die gedisciplineert is en open staat voor het opdoen van nieuwe kennis of vaardigheden is een gelukkig mens.
Wees daar waar kan een waardig mens, en streef er naar om altijd een gelukkig mens te zien. Want een leraar die beseft dat hij ook een leerling is, leeft nimmer in angst, maar altijd in de wetenschap dat er elke dag weer iets nieuws is om te leren.

Dream the dreams of other men, … you’ll be no one’s rival

Ik realiseer me dat dit een beetje een aparte titel is, voor een regel die mij raakt. Maar al vanaf het begin dat ik backspacer, het nieuwe Pearl Jam album, heb gekocht staat het liedje waar deze regel in voorkomt met enige regelmaat op repeat – nu moet ik wel bekennen dat het even duurde voor ik voorbij Just Breathe kwam – het vijfde nummer op de cd -, want dat is ook een juweeltje. De regel die mij raakt komt uit het nummer Unthought Known, het zevende nummer op de cd.

See the path cut by the moon,… For you to walk on,…
See the waves on distant shores,… Awaiting your arrival,…

Dream the dreams of other men,… You’ll be no ones rival,…
Dream the dreams of others then,… You will be no ones rival,…
You will be no ones rival,…

Ik begrijp dat je ‘Dream the dreams of other men’ ook op kunt vatten als een regelrechte uitnodiging om je aan te sluiten bij een of andere fundamentalische beweging, maar dat is juist niet zoals Eddy Vedder het denk ik heeft bedoeld. Met Unthought Known zegt Eddy Vedder eigenlijk dat we wat beter om ons heen moeten kijken, dat we meer het leven moeten voelen en moeten genieten van al het pracht dat het leven ons te bieden heeft. En dat we ook best de dromen van mensen als Martin Luther King, Ghandi, John Lennon en Nelson Mandela (en weet ik veel wie ik nog meer vergeet) mogen dromen. En dat als we die dromen durven te dromen, we er dan achter komen dat we dan geen rivalen zijn, maar juist medestanders van de personen die de dromen oorspronkelijk droomden.

Degene die de laatste tijd veel met mij te maken hebben gehad een beetje tussen de regels van mijn blog heen hebben gelezen zullen wellicht kunnen opmerken dat ik mijn positieve en vrolijke instelling weer een beetje terug heb, het resultaat van een aantal zeer intensieve Chi Kung lessen. Nu ging dat niet geheel van zelf, want door die lessen kwamen er ook een heleboel emoties los. Emoties waarvan ik niet eens wist dat ik ze in mijn lichaam had opgeslagen.

Dat op zich was een hele bijzondere ervaring, er waren momenten waarop ik ontzettend goed nieuws kreeg, terwijl ik gewoon niet vrolijk van dat nieuws werd. Maar gelukkig ondervonden mijn medecursisten dezelfde soort ervaringen en wist een lieve medeblogster mij te vertellen dat het een cadeautje is dat je van Chi Kung kunt krijgen. Helaas was ik zo bot om haar te vragen of ik het cadeautje terug kon geven, waarop ik terecht nog geen antwoord heb gekregen. Nu ik er zo op terug kijk wil ik dat cadeautje toch wel graag houden, het was gewoon even iets waar ik doorheen moest.

Het mooie is ook, dat ik weer kan genieten van de kleinste dingen in het leven. Zo klaagde een collega er vanochtend over dat hij zijn auto weer moest krabben, terwijl ik juist dankbaar ben voor de 5 minuten gratis work-out die moeder natuur me geeft. Zo komen er spontaan ook de meeste mooie boodschappen in me op. Zo werd ik van de week wakker met het volgende in mijn hoofd: “In onze zoektocht naar perfectie zien we vaak de mooiste dingen over het hoofd”. Als het dromen van andermans dromen mij zoveel moois brengt, dan wil ze best nog wel een tijdje blijven dromen.

Lieve blog

Het is eigenlijk al weer veel te lang geleden dat ik je iets toevertrouwde. Niet dat ik je vergeten was, want ik had je al min of meer laten weten dat ik wat tijd voor mezelf wilde hebben. Nu weet ik dat als zoiets gezegd wordt, dat het dan lijkt alsof degene die dat zegt de relatie wil beëindigen, maar zo bedoelde ik het toen niet en ook nu ben ik dat niet van plan. Om wat Nederlandstalige artiesten aan te halen, het was een beetje koud in mijn hart en ik ben wat langer weggebleven, maar ik gebruikte al die tijd om: na te kunnen denken, uit te zoeken, bij te tanken en om te ontdekken of ik je missen zou.

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd, dat ik eigenlijk niet zo goed weet waar ik moet beginnen – om heel eerlijk te zijn weet ik niet zo goed wat ik je wel en niet toe wil vertrouwen. En hoewel het toch echt maar een paar weken zijn geweest lijkt het alsof ik je al maanden niet gesproken heb. Zo volgde ik een cursus digitale fotografie en leerde ik hoe ik mijn camera van de automatische stand af kan halen. Niet dat ik nu ineens een top fotograaf ben, maar ik weet nu tenminste hoe ik mijn camera kan gebruiken om bepaalde foto’s te maken. Al voor de cursus was ik in de ban van de fotografie en ik ben de eerste die toegeeft dat die liefde alleen maar groter is geworden.

Daarnaast leerde ik dat heel vaak het antwoord op een vraag al gegeven wordt nog voor ik hem stel, alleen moet ik me daar wat meer voor openstellen, dan zie ik het allemaal wat eerder. Sommige antwoorden lijken in het begin niet zo heel fijn, maar als ik me dan realiseer wat de vraag op het antwoord was, dan blijkt het toch uiteindelijk best goed uit te pakken. En even onder ons – ik vertrouw er op dat je het ook voor jezelf houdt – ik weet zeker dat het me alleen maar sterker maakt. Zo leerde ik ook dat als ik andere bij sta met raad en advies, dat ik het advies dat ik aan die ander geef ook zelf best op zou mogen volgen.

Ja ik weet dat je me nu gaat vertellen dat je me niet helemaal volgt, ik zal dat laatste dan ook wat duidelijker maker. Iemand die ik goed ken is zichzelf een beetje uit het oog verloren, omdat hij zichzelf zo vaak wegcijfert dat hij andere altijd voor hem zelf plaatst. Ik vertelde hem dat het heel belangrijk is om jezelf altijd op de eerste plaats te stellen, want pas als je volledig van jezelf houdt, pas dan kan je ook oprecht van anderen houden. Je moet feitelijk eerst een beetje egoïstischer worden om anderen te kunnen helpen. Kijk dat was ik zelf ook weer een beetje vergeten.

Maar ik leerde de laatste tijd ook dat je niet altijd alleen maar moet loslaten. Ik leer tijdens mijn lessen Chi Kung, dat iets vasthouden ook heel goed kan zijn. Over die lessen Chi Kung gesproken, ik weet nou nog niet zo goed wat ik daar mee aan moet. Ik weet dat het heel goed voor me is, maar aan de andere kant beangstigd het me ook wel een beetje – en dat na de eerste les. Tijdens de eerste les liepen bij een vrouw opeens de tranen over haar wangen. Mijn leraar vond dat iets heel moois want de oefening zorgde ervoor dat ze dingen die ze al te lang had vastgehouden losliet – daar heb je dat loslaten weer.

Ook bij mezelf merkte ik subtiele veranderingen. Zo had ik de laatste tijd niet echt behoefte om gezellig te zijn en om me echt open te stellen voor andere mensen, maar al direct na die eerste les voelde ik mezelf veranderen. Nu moet je geen gekke dingen gaan denken he, ik was niet depressief of wat dan ook, ik was gewoon toe aan rust. Maar na die eerste les merkte ik al direct dat ik meer fut heb en dat ik nu opeens spontaan ga zingen als ik mijn eten kook. En dit voelt eigenlijk allemaal best fijn en dat gevoel wil ik gewoon lekker vasthouden. Dat ik weer wat meer van me laat horen, dat wil ik ook vasthouden.

September maand, cursus maand

Toen ik met bloggen begon dacht ik dat het mij niet zou overkomen, maar ik heb ook last van het fenomeen komkommertijd. Maar ik slaap er niet minder om, in tegendeel zelfs. In het voorjaar en de vroege zomer had ik een erg druk sociaal leven en op dat vlak is het de laatste paar weken erg rustig. Op zich ook niet verwonderlijk als half Nederland op vakantie is. Nu geniet ik dus even van een wat rustigere periode, zeg maar een soort opmaat voor het volgende muziekstuk. Dat muziekstuk begint met een cursus waarin ik alles leer over de digitale spiegel reflex camera. Het leuke aan deze cursus is dat het heel interactief is, zo krijgen we elke week een beetje theorie en moeten we in opdracht een aantal foto’s maken, die we met zijn allen gaan beoordelen. Daarnaast is er nog een praktijk middag, ik kan in elk geval niet wachten.

Tijdens de zoektocht naar een Tai Chi school waarvan ik denk dat hij goed bij mij past, kwam ik er bij toeval achter dat er binnenkort een cursus Chi Kung start. Aanvankelijk twijfelde ik over het tijdstip waarop de lessen gepland staan, voor een nachtmens is zondagmorgen 11:00 uur eigenlijk iet wat aan de vroege kant. Even was er  een kleine tweestrijd tussen het lekker rustig aan wakker worden op de zondag of het volgen van die cursus en het laatste heeft het gewonnen. Nadat ik me had opgegeven, vulde ik de data van de lesdagen in mijn agenda. En ik zag hoe vol de maand september is, een gemiddelde week ziet er zo uit: twee avonden sporten, één avond cursus fotografie en elke zondag een les in Chi Kung – daarnaast ook gewoon werken. Er zijn tijden geweest, waarop ik op zag tegen zo’n overvolle agenda, maar nu niet. Ik kijk erg uit naar de kans om nieuwe mensen te ontmoeten, al zal het denk ik september ook wel wat rustiger zijn op mijn blog.

Zoektocht naar innerlijke rust

Het is de laatste tijd alom aanwezig, ik lees het op andere blogs, ik hoor mensen erover praten als ik op de sportschool ben, op twitter gaat het erover en ook mensen die ik ken zijn er steeds meer mee bezig: de zoektocht naar balans en innerlijke rust. En ik persoonlijk vind dat een goede ontwikkeling. Alles moet sneller en beter in onze Westerse wereld en dat is voor ons mensen erg vermoeiend. We doen nu op een gemiddelde dag meer indrukken op dan dat we vroeger in een maand deden, en die indrukken moeten we dan ook allemaal nog eens zien te verwerken en een plaatsje zien te geven. Daarnaast is het in een tijd van recessie ook erg begrijpelijk dat mensen weer in contact willen komen met zichzelf. Het vertrouwen dat we immers hadden in het ding dat we deden voor de recessie is bij veel mensen beschadigd.

Mocht u ook een van die mensen zijn die op zoek is naar een manier om te ontspannen dan kan ik u alleen maar meegeven dat u iets moet zoeken dat bij u past. Probeer eens Pilates, Yoga of Tai Chi – de volgorde is geheel willekeurig. Wat ik u nog wel mee wil geven is het belangrijkste dat ik van mijn Tai Chi leraar heb geleerd en dat is onthaasten. We zijn gewend om van alles een competitie te maken en dat is nu juist dat wat u niet moet doen als u met Pilates, Yoga of Tai Chi begint. Doe alles langzaam en stapje voor stapje, probeer niet zo snel mogelijk even lenig te worden als uw Yoga instructeur, want die heeft er waarschijnlijk ook jaren over gedaan om zo ver te komen. Als u de bewegingen van Tai Chi uitvoert, probeer die dan zo langzaam mogelijk uit te voeren, dan hebben ze namelijk ook veel meer effect.

Belangrijk is ook dat u een goed gevoel hebt met u leraar, als u dat niet hebt dan kan die persoon u ook niets leren. Hoe dan ook, mocht u opzoek zijn: sterkte, succes en veel plezier en laat me vooral weten hoe uw zoektocht verloopt.

Warme groet,

Theo