Een geromantiseerd verlangen naar vroeger

Boeket van potlodenAls de zomervakanties ten einde lopen – het grensvlak waarop die ene vakantieliefde in de vergetelheid dreigt te raken en de middelbare-school-verliefdheid weer in zicht komt – verlang ik nog wel eens terug naar de tijd dat ik nog op de middelbare school zat.

Zo vlak voor het aanbreken van het nieuwe schooljaar zocht ik dan in de Bruna-folder naar de perfecte schoolagenda, het kaftpapier waarmee ik mijn schoolboeken wilde verbergen en nieuwe pennen en potloden. Het naderen van de herfst zal voor mij altijd onlosmakelijk verbonden zijn, met het weerzien van oude bekenden en de geur van een bos vers geslepen potloden.

Epiphony – Schooltijd (3)

De MTS heb ik anders beleefd dan de middelbare school. Natuurlijk heb ik er nog wel herinneringen aan, maar wat me het meeste is bijgebleven is dat het eerste lesuur altijd om 08:00 uur begon. Dat betekende dat ik om 07:00 uur al in de trein moest zitten en dat doet voor een avondmens altijd pijn. Daarnaast herinner ik me een gênante anekdote over een groen overhemd die ik voor het eerst aan had. Het was tijdens Duits, wat nimmer mijn favoriete vak was. Ik zat achter in de klas en viel, leunend met mijn hoofd op mijn armen, half in slaap. Toen mijn naam geroepen werd schrok ik half op. Het feit dat ik bijna in slaap was gevallen was door de betreffende leraar niet onopgemerkt gebleven. Niet veel later vroeg de een na de ander of ik me wel goed voelde, want ik zag er slecht uit. Ik excuseerde me en vroeg of ik naar het toilet mocht, daar aangekomen zag ik dat mijn gezicht donker groen gekleurd was.

Het nieuwe donker groene overhemd had kleur afgegeven toen ik er met mijn hoofd op leunde. Dat buitenkansje liet ik niet liggen, ik had een excuses om ziek naar huis te gaan en ik bedacht me geen twee keer. Het vierde en laatste jaar was zeer bewogen, tijdens de tentamens overleed mijn opa (die vroeger bevriend was met de conrector Dhr van Osta) en zo vlak voor mijn examens stond ik er niet goed voor. Op mijn eindlijst stonden een paar zessen en 1 vijf. Later bleek dat mijn natuurkunde leraar me gematst had. Ik kwam uit op een 5,4 voor Natuurkunde en hij heeft mijn examen zo nagekeken dat ik uitkwam op een 5,5 voor natuurkunde De tweede corrector is hier niet overgevallen en met veel geluk, en nog steeds zonder inzet, behaalde ik mijn diploma.

Ik ging naar de Hogeschool Enschede en de eerste 3 jaar was ik alleen maar bezig met de studievereniging. Daarna was ik het beu om altijd krap bij kas te zitten en in letterlijk twee jaar behaalde ik bijna alle studiepunten die normaal in 4 jaar zitten. Op het einde had ik er zelfs 13 te veel. En terwijl ik zo deze schooltijd-serie type herinnerde ik mij dat ik ooit 1 keer geleerd had op de lagere school. Het resultaat was een 10 voor aardrijkskunde.

Ik heb twee neven en beide zijn bijzonder slim. De jongste is zelfs zo slim dat hij qua intelligentie twee klassen over mag slaan. Maar hij is iet wat aan de kleine kant en daardoor wil de school hem maar 1 klas laten overslaan. Toen hij 5 jaar oud was heeft hij mij eens opgebeld, later hoorde ik dat hij mij zelf in de telefoonklapper heeft opgezocht en zonder dat zijn ouders het wisten heeft hij mij gebeld. Niet veel later ontving ik van hem een e-mailtje en dat terwijl hij nog op de kleuterschool zat. Ik ben echt blij dat ze op school hebben ontdekt dat als hij op normaal tempo door de lagere school heen loopt, hij zich dan ook sierlijk verveeld. Ik ben blij voor hem dat hij zich niet jarenlang moet dood vervelen op school, maar dat ze ontdekt hebben dat hij ver voor loopt op zijn leeftijdsgenoten.

Maar wat mij dan ook bezig houd is, wat als ze in al die jaren dat ik op de lagere school zat hadden ontdekt dat ik wat meer in mijn mars had. Dat ik gewoon niks deed, omdat ik het allemaal te simpel vond. Dat ik veel meer in mijn mars had dan LBO niveau B misschien zelfs niveau C. Welke keuzes zou ik dan in het leven gemaakt hebben? Zou ik dan ook een vervelende leerling op de middelbare school zijn geweest? Zou ik dan ook informatie analist geworden zijn? Misschien was ik dan wel chirurg geworden, of een ander academisch beroep. Maar zou ik dan inweze ook een heel ander mens zijn geweest? Of zou ik dan gewoon dezelfde Theo zijn geweest, met dat verschil dat die Theo niet altijd met een omweg bij zijn doel komt. Veel vragen waarop ik het antwoord nooit zal weten.

Rebel without a cause – Schooltijd (2)

Eigenlijk verveelde ik me gewoon sierlijk op de middelbare school. Ik was tijdens de lessen met van alles bezig behalve met school. Ik maakte tekeningen, schreef stukjes in agenda’s van meisjes waar ik een oogje op had, schreef teksten voor liedjes die ik nooit uitbracht en trapte vooral tegen het hele schoolsysteem.

Nu had ik ook wel mazzel. De tweede keer 3 MAVO had ik een conrector , Dhr van Osta, die vroeger bevriend was geweest met mijn opa. Als ik me weer eens bij hem moest melden dan vond er altijd het volgende plaats. Hij hoorde mijn achternaam en je zag hem diep terugzakken naar een grijs verleden. Nu heb ik een niet veel voorkomende achternaam en zijn vraag was altijd: “Ben je familie van?” Uiteraard dat was mijn opa. “Ik was vroeger bevriend met je opa”. En dan zag je hoe hij in gedachte nog verder afgleed naar het verleden. “Als je belooft dat je het niet meer doet, dan mag je voor deze keer gaan”. En zo kwam ik dat jaar met nagenoeg alles weg. Dat ik eigenlijk al jaren geen contact meer met mijn opa had heb ik de beste man nooit durven te vertellen.

Uiteindelijk heb ik mijn MAVO diploma gehaald zonder er al te veel voor te hoeven doen. Op de cijferlijst van mijn diploma stonden twee 8-en, drie 7-ens en een zes en dat alles op D-niveau. En dat terwijl mijn leraren op de lagere school altijd zeiden: “Die Theo, L.B.O. niveau B hooguit niveau C”. Achteraf baal ik er nog wel eens van dat ik niet iets meer mijn best heb gedaan. Dan was dat zesje (nu afgerond een 6,4) ook een 7 geweest.

Na de MAVO ging ik naar de MTS. De eerste kennismaking met mijn klassenleraar zal ik nooit vergeten, zijn naam ben ik overigens wel vergeten. Ik kwam na een treinreis van een half uur aan in Vlissingen. Ik zocht mijn nieuwe klasgenoten op en zag alleen maar onbekende gezichten, maar dat is ook niet zo verwonderlijk als je naar een nieuwe school gaat. Mijn klassenleraar kwam naar mij toe en zei: “Theo hier op school ga je je wel gedragen!”. Dat is me lang bijgebleven en ik geloof niet dat ik ooit nog kattekwaad heb uitgehaald, tenminste op school dan. Maar of dat nu aan zijn opmerking lag of aan het feit dat ik dingen leerde die ik leuk vond zou ik niet kunnen zeggen.