Mijn plaat/jouw plaat

Mijn plaatTerwijl ik door een aantal blogs struinde, kwam ik het volgende initiatief tegen Mijn Plaat/jouw plaat. Dit initiatief klonk als muziek in mijn oren en het duurde niet lang eer ik mijn lijstje samengesteld had. De kanttekening die ik er bij wil plaatsen, is dat bij mij dergelijke lijstjes vaak een moment opname zijn. Ze kunnen van uur tot uur wisselen.

1. Je favoriete liedje
Let yourself go van Green Day – Vanaf de eerste keer dat ik de eerste klanken van het intro van  Basket Case van Green day hoorde, was ik fan van deze band. Let yourself go vind ik het beste nummer van de drieluik Un, Dos Tres dat Green day vorig jaar uitbracht.

2. Een liedje waar je blij van wordt
Hello van Martin Solveg. Dit liedje was de anthem van 3FM Serious Request 2010. Van alle Serious Request anthems vind ik deze nog steeds de beste. Continue reading

Dream the dreams of other men, … you’ll be no one’s rival

Ik realiseer me dat dit een beetje een aparte titel is, voor een regel die mij raakt. Maar al vanaf het begin dat ik backspacer, het nieuwe Pearl Jam album, heb gekocht staat het liedje waar deze regel in voorkomt met enige regelmaat op repeat – nu moet ik wel bekennen dat het even duurde voor ik voorbij Just Breathe kwam – het vijfde nummer op de cd -, want dat is ook een juweeltje. De regel die mij raakt komt uit het nummer Unthought Known, het zevende nummer op de cd.

See the path cut by the moon,… For you to walk on,…
See the waves on distant shores,… Awaiting your arrival,…

Dream the dreams of other men,… You’ll be no ones rival,…
Dream the dreams of others then,… You will be no ones rival,…
You will be no ones rival,…

Ik begrijp dat je ‘Dream the dreams of other men’ ook op kunt vatten als een regelrechte uitnodiging om je aan te sluiten bij een of andere fundamentalische beweging, maar dat is juist niet zoals Eddy Vedder het denk ik heeft bedoeld. Met Unthought Known zegt Eddy Vedder eigenlijk dat we wat beter om ons heen moeten kijken, dat we meer het leven moeten voelen en moeten genieten van al het pracht dat het leven ons te bieden heeft. En dat we ook best de dromen van mensen als Martin Luther King, Ghandi, John Lennon en Nelson Mandela (en weet ik veel wie ik nog meer vergeet) mogen dromen. En dat als we die dromen durven te dromen, we er dan achter komen dat we dan geen rivalen zijn, maar juist medestanders van de personen die de dromen oorspronkelijk droomden.

Degene die de laatste tijd veel met mij te maken hebben gehad een beetje tussen de regels van mijn blog heen hebben gelezen zullen wellicht kunnen opmerken dat ik mijn positieve en vrolijke instelling weer een beetje terug heb, het resultaat van een aantal zeer intensieve Chi Kung lessen. Nu ging dat niet geheel van zelf, want door die lessen kwamen er ook een heleboel emoties los. Emoties waarvan ik niet eens wist dat ik ze in mijn lichaam had opgeslagen.

Dat op zich was een hele bijzondere ervaring, er waren momenten waarop ik ontzettend goed nieuws kreeg, terwijl ik gewoon niet vrolijk van dat nieuws werd. Maar gelukkig ondervonden mijn medecursisten dezelfde soort ervaringen en wist een lieve medeblogster mij te vertellen dat het een cadeautje is dat je van Chi Kung kunt krijgen. Helaas was ik zo bot om haar te vragen of ik het cadeautje terug kon geven, waarop ik terecht nog geen antwoord heb gekregen. Nu ik er zo op terug kijk wil ik dat cadeautje toch wel graag houden, het was gewoon even iets waar ik doorheen moest.

Het mooie is ook, dat ik weer kan genieten van de kleinste dingen in het leven. Zo klaagde een collega er vanochtend over dat hij zijn auto weer moest krabben, terwijl ik juist dankbaar ben voor de 5 minuten gratis work-out die moeder natuur me geeft. Zo komen er spontaan ook de meeste mooie boodschappen in me op. Zo werd ik van de week wakker met het volgende in mijn hoofd: “In onze zoektocht naar perfectie zien we vaak de mooiste dingen over het hoofd”. Als het dromen van andermans dromen mij zoveel moois brengt, dan wil ze best nog wel een tijdje blijven dromen.

Road trippin’ with my two favorite allies

Ik weet niet wat het de laatste tijd is, het lijkt wel of ik helemaal geen stukjes meer geschreven krijg. Soms is er geen inspiratie, soms is die er wel maar dan komen de juiste woorden niet. Soms ontbreekt het aan tijd, dan wil ik wel wat schrijven, maar dan heb ik geen tijd om de andere blogs te lezen. Ik weet niet hoe dat met u zit, maar als mijn mede-bloggers zien dat ik wat gepost heb, dan denk ik dat ze (misschien u dus ook) het vervelend vinden dat ik hun blog niet bij gelezen heb. Een blogje is meestal wel zo geschreven, het bijlezen kost meestal wel wat meer tijd. Maar dit alles even geheel terzijde. Vandaag terug van even weg geweest, de regel die mij raakt.

Titel: Road Trippin’
Band: “The Red Hot Chili Peppers”
Regel: “Road trippin’ with my two favorite allies
Fully loaded we got snacks and supplies
It’s time to leave this town, It’s time to steal away
Let’s go get lost, Anywhere in the U.S.A. “

Dit liedje speelt al een paar dagen in mijn hoofd. Ik denk dat het met name om de eerste regel gaat. Binnenkort ga ik namelijk een lang weekend road trippen door Europa, met twee van mijn ‘favorite allies’. Wat de eindbestemming is houd ik nog even als een verrassing, maar ik kan u verzeker dat die de moeite waard is. Soms zit het leven zo vol verrassingen, dat er dingen op je pad komen, die je altijd voor onmogelijk hebt gehouden. Van die dingen die je pas gelooft als je ze dan echt meemaakt.

Regel die je raakt

Titel: All by myself”
Band: “Eric Carmen”
Regel: Hard to be sure
Some times I feel so insecure
And love so distant and obscure
Remains the cure

Het is eigenlijk niet eens dit stukje uit de tekst, maar meer de gehele boodschap. Er zijn van die momenten in je leven dat er dingen zijn die je gewoon even kwijt wilt. Eigenlijk zijn het geen dingen in het bijzonder, maar van die kleine dingen uit het leven. En dat zijn de momenten waarop ik het vrijgezel zijn gewoon even echt niet leuk vind. Het is gewoon die knuffel die je even nodig hebt, het gesprek dat je even wilt voeren of gewoon even lekker tegen elkaar aan kruipen en dan, net als in die reclame, zeggen:  het komt wel goed schatje.

Ik denk dat ik de boodschap van Eric Carmen gewoon heel goed begrijp. I don’t want to be all by myself any more.

De regel die je raakt

Titel: Dancing in the dark”
Band: “Bruce Springsteen (1984)”
Regel: I get up in the evening, and I aint got nothing to say
I come home in the morning, I go to bed feeling the same way
I aint nothing but tired, man Im just tired and bored with myself
Hey there baby, I could use just a little help

Waarom deze regel? Het is de opening van Dancing in the Dark, de clip waarin jeugdliefde Courtney Cox speelt. Ik kende haar toen van haar rol als vriendinnetje van Alex P Keaton in de tv serie Family Ties. Courtney speelt in deze clip het meisje wat door Bruce uit het publiek wordt getrokken, om vervolgens samen met hem te op het podium te dansen. Ik denk niet dat iemand toen al vermoedde dat ze jaren later in de kaskraker Friends zou gaan spelen.

Misschien is het, omdat de lange winter nog niet helemaal uit mijn lichaam is. Maar deze regels beschrijven, met dat verschil dat mijn dagritme anders is,  precies zoals ik me de laatste tijd wel eens voel. Het lijkt wel of alles een beetje een sleur aan het worden is. Ik word ‘s ochtends wakker en ik heb werkelijk niets te zeggen. Plichtmatig doe ik dan mijn werk, om vervolgens na een lange dag maar weer in bed te duiken.

Het voelt zoals Bruce het schreef “I aint nothing but tired, man I’m just tired and bored with myself.”. Ik ben moe en wordt daardoor ook een beetje moe van mezelf. Soms ben ik zo chagereinig dat ik genoeg aan mezelf heb. En dan zou ik eigenlijk tegen de eerste de beste dame willen zeggen: “Hey there baby, I could use a little help”.

De regel die mij raakt

Deze keer in de regel die mij raakt, speel ik vals. Ten eerste zijn het twee nummers en ten tweede gaat het niet om de teksten (alhoewel die ook wel mooi zijn). Brand bier had in de jaren ’90 twee commercials die het ultieme lente gevoel bij mij oproepen. Als ik “Via Con Me” van Paolo Conte hoor dan waan ik mij in de auto onderweg naar een vakantiebestemming in Italie.

Het tweede nummer is “Wild Wood” van Paul Weller, het is denk ik minder bekend werk van hem, maar door dat hij gebruikt is in een commercial waarin iemand met zijn voeten verkoeling zoekt in een beekje, is er voor mij de associatie met de lente.  En aangezien de Lente zelf nog niet komt, probeer ik met deze twee liedjes de lente een beetje naar u te brengen.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Een nieuwe regel die mij raakt

heartsVoor mijn Valentijn

Titel: “Message to my girl”
Band: “Split Enz (1984)”
Regel: “I dont wanna say I want you, even though I want you so much. It’s wrapped up in converstation wispered in a hush”

Deze regel heeft een heel eigen verhaal. Ik was stukken jonger, ik denk dat ik 21 was. En ik was verliefd op een meisje, maar ik kon het haar niet vertellen. De fout die ik gemaakt had is dat we vrienden waren geworden en die vriendschap is was me te veel waard.

Ik stuurde dit nummer in naar een radioprogramma met als reden dat ik deze wilde aanvragen voor haar, met naam en al. Ik kreeg geen reactie van de radio en ik weet ook zeker dat zij hem nooit gehoord heeft en stil aan vergat ik dat ik die aanvraag had gedaan.

Een paar maanden later was er het jaarlijkse sinterklaasfeest dat we toen nog met de hele familie van moederskant vierden. Een oom had mijn lot getrokken en een surprise gemaakt. Laat nu net hij mijn aanvraag op de radio wel gehoord hebben. Ik kreeg, naast een genant gevoel, als surprise een LP. Deze regel die mij raakt is speciaal voor haar, mijn Valentijn.

Een nieuwe regel die mij raakt

Deze week in de regel die mij raakt (in aanloop naar Valentino)

Titel: She’s always a woman to me (1978)”
Band: “Billy Joel”
Regel: “She can kill with a smile, She can wound with her eyes”

Ik vind dit nummer gewoon mooi, omdat alles klopt. De melodie en de tekst zijn in balans en verder geen poespas gewoon simpel de man en zijn piano. De vrouw die Billie beschrijft doet me aan iemand denken. En het maakt ook niet uit wat ze doet, She’s always a woman to me!, of ze me nu verbeten aankijkt of mijn onhandige nuances weg lacht.

Een nieuwe regel die mij raakt

Deze week in de regel die mij raakt

Titel: “In my life”
Band: “The Beatles”.
Regel: “There are places I’ll remember, all my life though some have changed”

Het is niet alleen de regel, het is eigenlijk meer het hele eerste couplet:

There are places i’ll remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places have their moments
With lovers and friends i still can recall
Some are dead and some are living
In my life i’ve loved them all

All ruim 15 jaar woon ik niet meer in mijn geboortedorp, maar ik kom er nog regelmatig om mijn familie te bezoeken. En als ik dan bij aankomst een extra omweg neem om wat oude herinneringen op te halen, dan is het eigenlijk precies zoals John Lennon dat beschrijft. Ik kan me de straten en de huizen nog goed herinneren, sommige plekjes zijn inderdaad veranderd en andere zijn er niet meer en sinds mijn jeugd is het dorp denk ik wel 3 keer groter geworden.

Als kind speelden we in boomgaarden die nu plaats gemaakt hebben voor nieuwbouwwijken. En wat toen de nieuwbouwwijk was is nu een wijk van 25 jaar oud. Er zijn ook genoeg plekken die me herinneren aan mijn jeugdliefdes en aan de vrienden die ik toen had. De jeugdliefdes blijven jeugdliefdes en de vrienden van toen ben ik in de loop der jaren uit het oog verloren. Maar ik zal de herinneringen aan hen altijd blijven koesteren.

Een nieuwe regel die mij raakt.

Vandaag in de regel die mij raakt

Titel: “Hands Clean”
Band: “Alanis Morissette”.
Regel: “We’ll fast forward to a few years later”

Alleen al de kracht van deze ene zin als je hem in de context van de hele tekst bekijkt.En het idee dat je je leven vooruit kan spoelen als een DVD. Dat wens ik soms wel eens als het even niet gaat zoals ik wil, al is een paar jaar dan weer wat overdreven. En andersom heb je het ook. Soms zijn er zulke fantastische momenten, dat je die wel wilt blijven herhalen. Het moment beleven en dan weer terugspoelen zodat je het moment weer opnieuw beleeft. Al denk ik dat het leven erg eenzijdig zal zijn als je die mogelijkheid zou hebben.