Hoe vriendelijkheid wordt beloond

Ik had een afspraak midden in het centrum. Terwijl ik uit mijn auto stapte, zag ik een vrouw van voor in de veertig de boodschappen uit haar auto laden. Ik zag dat ze naar me keek en wenste haar een goede morgen. Ik kon nog net haar wederwens horen voor ik het gebouw naar binnen liep waar ik moest zijn. Mooi toch nog net op tijd voor mijn afspraak, bedacht ik me toen ik de deur binnen stapte. Ik had mijn jas net opgehangen en zat al in de wachtkamer te wachten, toen ik de deur op hoorde gaan.

“Is die jongeman met die zwarte lederen jas hier net naar binnen gekomen?”, klinkt een vrouwenstem.

“Ja”, zegt mijn afspraak.

“Dan mag hij snel naar buiten gaan voor de politie hem een parkeerboete geeft, het is hier namelijk een parkeerzone”, hoorde ik haar zeggen.

Ik bedacht me geen seconden en trok mijn jas aan om die te kijken of ik die boete nog kon voorkomen en bedankte de vrouw hartelijk op mijn weg naar buiten. Na een goed gesprek met de dienstdoende politieagenten, kreeg ik geen boete en wezen ze me zelfs op een plaats waar ik gratis kon parkeren.

Nadat ik mijn auto opnieuwe had geparkeerd, liep ik terug naar mijn afspraak en vroeg ik me af of de vrouw mij geholpen heeft omdat ik haar vriendelijk begroet had, of omdat ze van nature zo lief is. Een ding is zeker, de volgende keer dat ik daar in de buurt ben bel ik bij haar aan met een bos bloemen om haar te bedanken. Dat is toch het minste dat ik kan doen voor het feit dat ze me 65 euro heeft bespaart.

Hoeveel ben jij waard?

De zaterdagmorgen begon met het inladen van een aanhanger samen met M. Nadat we een half uur gezwoegd hadden, gingen we opweg naar de gemeentelijke stortplaats. Onderweg vroegen M. en ik ons af hoeveel kilo we in de aanhanger hadden geladen, maar een echte gok durfden we niet te wagen.

Het uitladen van de aanhanger ging aanzienlijk sneller dan het inladen en na ruim 10 minuten sloten we aan in de rij voor de weegbrug. Het leek wel of de hele omgeving juist die zaterdag gepland hadden om hun afval naar de stort te rijden, want die rij was best groot.

Toen we eindelijk aan de beurt waren, had M. wat ruzie met de stortpas. Of eigenlijk met het laten lezen van de stortpas. De auto’s achter ons lieten hun ongeduld blijken en ik besloot om maar eens aan het personeel van de stort te vragen wat er niet goed ging. Die wisten mij te vertellen dat M. het pasje langer voor de lezer moesten houden.

Met die boodschap ging ik naar buiten en zo waar, het lezen ging goed. Nu wist ik op voorhand al wel dat ik over de 300 kilo gratis storten heen zou gaan en ik ging het gebouwtje bij de weegbrug binnen om af te rekenen. “Mijnheer, wij vinden het al erg vervelend dat u moet betalen, maar zou u nog een keer de pas ervoor wil houden terwijl u zelf ook op weegbrug staat, dan betaalt u uw eigen gewicht niet.

Met dat advies ging ik op nieuw naar buiten en nadat we de weging opnieuw hadden gedaan ging ik wederom naar het gebouwtje bij de weegbrug om het restant bedrag te betalen. Sindsdien weet ik ook precies hoeveel ik waard ben, want het verschil in bedrag met en zonder mijn gewicht op de weegbrug was 12 euro. Uiteindelijk bleek dat we 690 kilo gestort hadden, zoveel hadden M en ik eigenlijk niet durven te gokken.

Lieve blog

Het is eigenlijk al weer veel te lang geleden dat ik je iets toevertrouwde. Niet dat ik je vergeten was, want ik had je al min of meer laten weten dat ik wat tijd voor mezelf wilde hebben. Nu weet ik dat als zoiets gezegd wordt, dat het dan lijkt alsof degene die dat zegt de relatie wil beëindigen, maar zo bedoelde ik het toen niet en ook nu ben ik dat niet van plan. Om wat Nederlandstalige artiesten aan te halen, het was een beetje koud in mijn hart en ik ben wat langer weggebleven, maar ik gebruikte al die tijd om: na te kunnen denken, uit te zoeken, bij te tanken en om te ontdekken of ik je missen zou.

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd, dat ik eigenlijk niet zo goed weet waar ik moet beginnen – om heel eerlijk te zijn weet ik niet zo goed wat ik je wel en niet toe wil vertrouwen. En hoewel het toch echt maar een paar weken zijn geweest lijkt het alsof ik je al maanden niet gesproken heb. Zo volgde ik een cursus digitale fotografie en leerde ik hoe ik mijn camera van de automatische stand af kan halen. Niet dat ik nu ineens een top fotograaf ben, maar ik weet nu tenminste hoe ik mijn camera kan gebruiken om bepaalde foto’s te maken. Al voor de cursus was ik in de ban van de fotografie en ik ben de eerste die toegeeft dat die liefde alleen maar groter is geworden.

Daarnaast leerde ik dat heel vaak het antwoord op een vraag al gegeven wordt nog voor ik hem stel, alleen moet ik me daar wat meer voor openstellen, dan zie ik het allemaal wat eerder. Sommige antwoorden lijken in het begin niet zo heel fijn, maar als ik me dan realiseer wat de vraag op het antwoord was, dan blijkt het toch uiteindelijk best goed uit te pakken. En even onder ons – ik vertrouw er op dat je het ook voor jezelf houdt – ik weet zeker dat het me alleen maar sterker maakt. Zo leerde ik ook dat als ik andere bij sta met raad en advies, dat ik het advies dat ik aan die ander geef ook zelf best op zou mogen volgen.

Ja ik weet dat je me nu gaat vertellen dat je me niet helemaal volgt, ik zal dat laatste dan ook wat duidelijker maker. Iemand die ik goed ken is zichzelf een beetje uit het oog verloren, omdat hij zichzelf zo vaak wegcijfert dat hij andere altijd voor hem zelf plaatst. Ik vertelde hem dat het heel belangrijk is om jezelf altijd op de eerste plaats te stellen, want pas als je volledig van jezelf houdt, pas dan kan je ook oprecht van anderen houden. Je moet feitelijk eerst een beetje egoïstischer worden om anderen te kunnen helpen. Kijk dat was ik zelf ook weer een beetje vergeten.

Maar ik leerde de laatste tijd ook dat je niet altijd alleen maar moet loslaten. Ik leer tijdens mijn lessen Chi Kung, dat iets vasthouden ook heel goed kan zijn. Over die lessen Chi Kung gesproken, ik weet nou nog niet zo goed wat ik daar mee aan moet. Ik weet dat het heel goed voor me is, maar aan de andere kant beangstigd het me ook wel een beetje – en dat na de eerste les. Tijdens de eerste les liepen bij een vrouw opeens de tranen over haar wangen. Mijn leraar vond dat iets heel moois want de oefening zorgde ervoor dat ze dingen die ze al te lang had vastgehouden losliet – daar heb je dat loslaten weer.

Ook bij mezelf merkte ik subtiele veranderingen. Zo had ik de laatste tijd niet echt behoefte om gezellig te zijn en om me echt open te stellen voor andere mensen, maar al direct na die eerste les voelde ik mezelf veranderen. Nu moet je geen gekke dingen gaan denken he, ik was niet depressief of wat dan ook, ik was gewoon toe aan rust. Maar na die eerste les merkte ik al direct dat ik meer fut heb en dat ik nu opeens spontaan ga zingen als ik mijn eten kook. En dit voelt eigenlijk allemaal best fijn en dat gevoel wil ik gewoon lekker vasthouden. Dat ik weer wat meer van me laat horen, dat wil ik ook vasthouden.

Gehackt deel 2

Begin juni blogde ik over de zus van een vriendin wiens MSN-account gehackt was. Nadat die hacker 179 euro van die vriendin had afgetroggeld, deed die vriendin aangifte bij de politie. Of althans dat wilde ze doen, maar de politie kon niks voor haar doen want het was niet bekend wie het geld had afgetroggeld en dus was er volgens de politie ook geen misdaad gepleegd. Vervolgens namen ze contact op met hun bank om achter de adresgegevens van de hacker te komen. Nu  mag een bank dat niet zomaar doen, maar ze zouden contact opnemen met rekeninghouder waar het geld naar toe is gegaan. Pas als die rekeninghouder na een aantal weken niet reageert, mag een bank het adres geven.

Zo ver is het gelukkig allemaal niet gekomen. Het geld is na bemiddeling van de bank, op de rekening van mijn vrienden teruggestort. Dus mocht je ooit via een website opgelicht worden, dan loont het in elk geval om contact met de bank op te nemen en wie weet krijg je dan net als mijn vrienden je geld gewoon weer terug.

Wat overkomt mij nu

Mocht u zich de komende paar dagen afvragen waarom u niks hoort van uw gastheer op deze blog, ik ben even druk met het last minute regelen van een aantal zaken, om daarna hopelijk een bliksem bezoek van een dag aan (of is het naar?) Sonisphere  Barcelona af te leggen. Tot gauw, veel liefs en een warme groet – zoals mijn Tai Chi leraar altijd zegt.

(ik snap dat dit voor u een beetje vaag overkomt, maar het is allemaal zo snel gegaan, dat ik het zelf amper nog kan beseffen. Maar weest gerust, ik zal het u binnenkort tot in den treuren uitleggen. Soms openbaren zich kansen die geen enkel mens laat schieten, alhoewel er door omstandigheden voor sommige mensen wel een reden is om dit voorbij te laten gaan. Dit soort kansen zijn het product van een goede neus voor kansen en een gezonde dosis geluk – of heeft het laatste dan toch iets te maken met het uitspreken van: een wens is de basis van de mooiste gebeurtenissen in je leven, mits je maar goed luistert naar je hart en het nu!)

De leugen is de moeder van al het geweld

mahatma-gandhiDit is een bekende uitspraak van deze man Mahatma Ghandi. Ghandi was een voorstander van het actieve geweldloosheid als middel voor een revolutie. Geboren op 2 oktober 1869 te Porbander heeft hij zijn leven lang geweldloos gestreden tegen de Engelse overheersing van India.

Nadat deze strijd in 1947 was gestreden en India onafhankelijk werd van Engeland, zette Ghandi zich verder in voor de verzoening tussen de Hindoes en de Moslims in India. Dit heeft hij moeten bekopen met zijn dood op 30 januari 1948 te New Delhi. Zijn geweldloosheid als wapen tegen onderdrukking was een inspiratie voor de strijd die Martin Luther King later zou voeren. En het was op voorspraak van de heer King dat we vol trots mogen verkondigen dat de heer Mohandas Karamchand Ghandi de nieuwe  inwoner is van het land der neo-positivisten.

Wij roemen de heer Ghandi om zijn uitspraken waarvan we er hieronder een aantal hebben verzameld.

  • De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.
  • Als we alles oog om oog vergelden, dan is de hele wereld straks blind.
  • Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen.
  • Het bekennen van fouten is als een bezem die het vuil wegveegt en het oppervlakte schoner achterlaat. Ik voel me sterker door het te bekennen.
  • Angst heeft zijn nut,  een lafaard zijn heeft dat niet.
  • Je kan geen hand schudden met een gebalde vuist.

Tijdens zijn strijd tegen de Britse overheersers drong het tot de Britten langzaam door dat Mahatma Ghandi iemand was om rekening me te houden. En toen de Britten voor het eerst met Ghandi in gesprek waren vond onder andere de volgende dialoog plaats.

– Kinnoch: “Met alle respect, meneer Gandhi, zonder Brits bestuur wordt dit land tot chaos gereduceerd.”
– Gandhi: “Meneer Kinnoch, ik vraag u te accepteren dat er geen volk op aarde is dat niet zijn eigen slechte regering prefereert boven een goede regering van een buitenlandse macht”

[slider title=”Van de redactie”]De data van de historische gegevens komen van Wikipedia.[/slider]

Op reis

Begin januari hadden we de jaarlijkse veroordelingsgesprekken weer, je kent ze vast wel. Het is een lateraal gesprek, want je krijgt te horen wat je goed doet en wat je minder goed doet. Dat eerste is te weinig en te laat, want wat vaker een schouderklopje krijgen is ook wel eens prettig. En dat laatste daar kan ik gewoon helemaal niks mee. Als je mij vertelt dat ik een half jaar geleden of een jaar geleden iets niet goed deed dan is dat te laat. Zeg het me gewoon direct nadat je het constateert. En het meest ergerlijke vind ik dat je je manager of je projectleider nooit terug mag beoordelen.

Maar goed. Jaarlijks terugkerend item is dat ik mensen niet het gevoel geeft dat ik luister en dat klopt. Ik sluit me er bewust voor af, want als ik dat niet doe dan word ik daar soms gek van. Het openbaar vervoer ontwijk ik bijvoorbeeld ook. En waarom? Ik ben blijkbaar benaderbaar, dat bedacht ik me onlangs. Het overkomt mij namelijk erg vaak, dat als ik ergens sta te wachten bij een bushalte of in de supermarkt. Een volslagen onbekende spreekt mij dan aan en vertelt tussen neus en lippen door zijn of haar levensverhaal. En om eerlijk te zijn zit ik daar niet altijd op te wachten, want soms heb ik genoeg aan mijn eigen sores.

Zo is het me al eens overkomen, dat een vrouw van rond de 65 naast me stond bij een bushalte. Ik was aan de vroege kant, of aan de late want misschien had ik de vorige gemist. En ze vertelde mij dat haar man pas overleden was en dat ze nu geen rekeningen kon betalen, omdat de bankrekeningen waren geblokkeerd. Haar familie liet haar in de steek want die aasden op de erfenis die haar man achter had gelaten.

Een andere keer zat ik in de trein en tegenover me zat een meisje. Ik denk dat zij destijds mijn leeftijd had, dus laten we zeggen 21 jaar. Ik had haar nog nooit gesproken en twee minuten nadat ze me aansprak, vertelde ze mij dat ze vroeger misbruikt is. En ik leefde echt met haar mee, maar wat kan ik met die informatie? Ze liet me verbouwereerd achter toen zij bij het volgend station uit de trein stapte. Sindsdien heb ik altijd oordopjes in als ik in de bus of trein zit, en meestal staat mijn i-pod dan niet eens aan.

Goed nu met al dat positivisme en dat ambassadeurschap, heb ik maar eens besloten dat ik me er maar niet langer voor af moet sluiten. Misschien is het wel een van mijn doelen in het leven. Misschien moet ik openstaan voor anderen zodat ze hun verhaal kwijt kunnen en dat dat dan misschien wel een stukje van hun herstelproces is. Zoals Raaphorts zo mooi zei. Het gaat niet om het doel, maar om het pad er naar toe. Ik stap symbolisch weer op de trein en vervolg mijn reis.

Wat is een land zonder inwoners?

martinlutherkingIk vroeg me zo af welke mensen ik graag als ambassadeur zou willen vertegenwoordigen, want wat ben je als ambassadeur als je de enige inwoner bent van het land dat je vertegenwoordigd. Die eenzaamheid vond ik een beetje bijzonder, een beetje zoals John Lennon ooit zong “No one I think is in my tree, I mean it must be high or low.”. Inmiddels ben ik al een tijdje op zoek naar gelijkgestemden, mensen die met mij willen samenleven in het land der neo-positivisten.

Vol trots mag ik bekend maken dat de eerste bewoner van het land der neo-posivisten de heer Martin Luther King jr is geworden. De meeste van ons kennen hem door zijn legendarische speech die hij op 28 augustus 1963 in Washington hield.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

I have a dream (00:11:27)

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: “We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal.” I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. I have a dream that one day even the state of Mississippi, a desert state, sweltering with the heat of injustice and oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today

Ik ben blij dat ik iemand mag vertegenwoordigen die zoveel heeft betekend voor de burgerrechten in de Verenigde Staten. Iemand die altijd op een vreedzame manier heeft gestreden voor zijn idealen. Iemand die de moed en het lef had om zijn mening in het openbaar tentoon te stellen, ondanks al het gevaar. Die moed die hij op 4 april 1968 heeft moeten bekopen met de dood. Het is mede dankzij de heer King dat morgen een Afro-Amerikaan het ambt van president van de Verenigde Staten mag bekleden. En de heer King is ook trots dat men na 40 jaar nog steeds Marthur Luther Kingdag viert in de USA. Deze dag is elke derde maandag van januari en het is dan ook niet voor niks dat de heer King juist vandaag verkozen is tot de aller eerste inwoner van het land der neo-positivisten.

De heer King deelt u allen mee dat hij, nu de heer Obama president wordt, de Verenigde Staten kan eindelijk kan verruilen voor een nieuw thuis. Wij verwelkom Martin Luther King jr als bewoner van het land der neo-positivisten.