Lieve blog

Het is eigenlijk al weer veel te lang geleden dat ik je iets toevertrouwde. Niet dat ik je vergeten was, want ik had je al min of meer laten weten dat ik wat tijd voor mezelf wilde hebben. Nu weet ik dat als zoiets gezegd wordt, dat het dan lijkt alsof degene die dat zegt de relatie wil beëindigen, maar zo bedoelde ik het toen niet en ook nu ben ik dat niet van plan. Om wat Nederlandstalige artiesten aan te halen, het was een beetje koud in mijn hart en ik ben wat langer weggebleven, maar ik gebruikte al die tijd om: na te kunnen denken, uit te zoeken, bij te tanken en om te ontdekken of ik je missen zou.

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd, dat ik eigenlijk niet zo goed weet waar ik moet beginnen – om heel eerlijk te zijn weet ik niet zo goed wat ik je wel en niet toe wil vertrouwen. En hoewel het toch echt maar een paar weken zijn geweest lijkt het alsof ik je al maanden niet gesproken heb. Zo volgde ik een cursus digitale fotografie en leerde ik hoe ik mijn camera van de automatische stand af kan halen. Niet dat ik nu ineens een top fotograaf ben, maar ik weet nu tenminste hoe ik mijn camera kan gebruiken om bepaalde foto’s te maken. Al voor de cursus was ik in de ban van de fotografie en ik ben de eerste die toegeeft dat die liefde alleen maar groter is geworden.

Daarnaast leerde ik dat heel vaak het antwoord op een vraag al gegeven wordt nog voor ik hem stel, alleen moet ik me daar wat meer voor openstellen, dan zie ik het allemaal wat eerder. Sommige antwoorden lijken in het begin niet zo heel fijn, maar als ik me dan realiseer wat de vraag op het antwoord was, dan blijkt het toch uiteindelijk best goed uit te pakken. En even onder ons – ik vertrouw er op dat je het ook voor jezelf houdt – ik weet zeker dat het me alleen maar sterker maakt. Zo leerde ik ook dat als ik andere bij sta met raad en advies, dat ik het advies dat ik aan die ander geef ook zelf best op zou mogen volgen.

Ja ik weet dat je me nu gaat vertellen dat je me niet helemaal volgt, ik zal dat laatste dan ook wat duidelijker maker. Iemand die ik goed ken is zichzelf een beetje uit het oog verloren, omdat hij zichzelf zo vaak wegcijfert dat hij andere altijd voor hem zelf plaatst. Ik vertelde hem dat het heel belangrijk is om jezelf altijd op de eerste plaats te stellen, want pas als je volledig van jezelf houdt, pas dan kan je ook oprecht van anderen houden. Je moet feitelijk eerst een beetje egoïstischer worden om anderen te kunnen helpen. Kijk dat was ik zelf ook weer een beetje vergeten.

Maar ik leerde de laatste tijd ook dat je niet altijd alleen maar moet loslaten. Ik leer tijdens mijn lessen Chi Kung, dat iets vasthouden ook heel goed kan zijn. Over die lessen Chi Kung gesproken, ik weet nou nog niet zo goed wat ik daar mee aan moet. Ik weet dat het heel goed voor me is, maar aan de andere kant beangstigd het me ook wel een beetje – en dat na de eerste les. Tijdens de eerste les liepen bij een vrouw opeens de tranen over haar wangen. Mijn leraar vond dat iets heel moois want de oefening zorgde ervoor dat ze dingen die ze al te lang had vastgehouden losliet – daar heb je dat loslaten weer.

Ook bij mezelf merkte ik subtiele veranderingen. Zo had ik de laatste tijd niet echt behoefte om gezellig te zijn en om me echt open te stellen voor andere mensen, maar al direct na die eerste les voelde ik mezelf veranderen. Nu moet je geen gekke dingen gaan denken he, ik was niet depressief of wat dan ook, ik was gewoon toe aan rust. Maar na die eerste les merkte ik al direct dat ik meer fut heb en dat ik nu opeens spontaan ga zingen als ik mijn eten kook. En dit voelt eigenlijk allemaal best fijn en dat gevoel wil ik gewoon lekker vasthouden. Dat ik weer wat meer van me laat horen, dat wil ik ook vasthouden.

De eeuwige puber

john-hughesWie, net als ik, een deel van zijn pubertijd heeft doorgebracht in de 80’s heeft minimaal een van zijn films gezien. Het is immers een indrukwekkende lijst aan films die door deze man geschreven, geregisseerd en/of geproduceerd zijn: “Sixteen Candles”, “The Breakfast Club”, “Weird Science”, “Pretty in Pink” en  “Ferris Bueller’s Day Off” – ik heb de lijst ingekort tot mijn persoonlijke favorieten. Ik heb het hier over John Hughes, een jeugdheld die vorige week veel te jong is overleden aan een hartaanval.

John Hughes was een meester in het maken van films waarin hij liet blijken dat hij de pubertijd, en alle problemen die dat met zich meebrengt, als volwassene nog steeds goed kon begrijpen. Als hofleverancier bood hij een podium aan de Brat pack, een groep van jonge acteurs en actrices die in de jaren 80 uitgroeiden tot culthelden.

Het nieuws van Nederland

Even snel een blogje tijdens de lunch. Dit keer geen inhoudelijk blog, maar eentje puur uit solidariteit met Soes mede op initiatief van About:blank. Mocht u niet weten waar dit over gaat, dan raad ik u aan om het artikel op about:blank te lezen. Het mag toch niet zo zijn, dat wij als bloggers onze titels moeten aanpassen, omdat iemand vindt dat door die titel je blog te hoog op Google komt.

En waar was jij?

Er is geen ontkomen aan, want op elke nieuwssite en op tv wordt er veel over geschreven en gesproken. En ja natuurlijk is dat begrijpelijk al vind ik het soms een beetje een overkill aan informatie. U snapt al ik doel op het neergestorte vliegtuig. En telkens als er een ramp gebeurt, komen de herinneringen aan voorgaande rampen naar boven. Sommige rampen heb je opgeslagen, omdat je ze via de TV hebt gevolgd en andere, omdat je daar meer gevoel bij hebt. Maar van al die rampen schijnt bijna elk mens zich precies te kunnen herinneren waar hij die bewuste dag was en wat hij deed.

Zo weet ik waar ik was toen ik van de bijlmerramp hoorde en zo ook van: de café brand in Volendam, de moord op Pim Fortuyn en de aanslagen op 11 September. In dit rijtje  mist de oplettende luisteraar zaterdag 13 mei 2000, de vuurwerkramp in Enschede. Dat speelde zich namelijk af op nog geen kilometer afstand van mijn toenmalige studentenflat. En waar ik toen was? Ik zat in de trein van Enschede naar mijn ouders. En als ik niet toevallig op teletekst had gekeken om daar te lezen dat er geen treinen reden vanaf station Enschede, dan was ik niet een uur eerder vertrokken en dan had ik volgens mijn oorspronkelijke planning langs die fabriek gelopen op het moment van de ontploffing. Soms heeft een mens dus ook gewoon veel geluk en verder dan dat moet je er ook niet bij stilstaan.

Maar wat ik me dan ook afvraag is, waarom heb ik dat niet met mooie dingen die zich afspelen op het landelijke of wereldlijke vlak. En ik zat al een tijdje te denken welke momenten dat dan zouden kunnen zijn, maar nog steeds komt er geen speciale herinnering naar boven. Het enige dat ik me kan bedenken is, dat die rampen altijd onaangekondigd gebeuren en dat de mooie momenten altijd van te voren aangekondigd worden. Want het hele programma van het EK in 1988 was al ruim van te voren bekend. Het enige dat je niet van te voren kon weten waren de uitslagen van de wedstrijden. Mocht u voorbeelden hebben van die onaangekondigde momenten waar ik nog steeds over nadenken. Ik hoor ze graag.

Weer een folder blogje? Of toch niet?

Toen ik terug naar huis reed wist ik het zeker. Ik zou in dit blogje mijn ongenoegen uiten over de hele kudde van populistische, tabbloid weblogs die onder aanvoering van Sargasso.nl een initiatief zijn begonnen tegen die onverlaat uit Urk die 6.6 Miljoen folders door het land verspreidt. Ik vind man uit Urk een onverlaat omdat 6.6 Miljoen folders een hele hoop bomen zijn die bij minimaal 5 miljoen huishoudens ongelezen bij het oud papier belanden. Ik heb niets tegen de inhoud van die folder, omdat ik hem gewoon niet lees. En ik hoef hem niet te lezen, want dankzij mijn nee-nee stikker krijg ik hem ook niet.

Wat ik dan tegen die initiatiefnemers heb is eigenlijk het volgende. Alles waar GeenStijl bijstaat roept bij mij gewoon walging op. Ik vind het genre journalistiek dat door GeenStijl wordt bedreven ronduit misselijkmakend en dat baseer ik op een paar enkele bezoeken. Het is de goedkope vorm van tabbloid journalistiek waarbij met regelmaat alle ethiek wordt overschreden. Ik denk niet dat echte journalisten hiermee weg zouden komen als ze dergelijke artikelen in een krant of tijdschrift zouden plaatsen. En onlangs werd mijn mening over GeenStijl versterkt door de actie die ze uithaalden tegen mede wannabe publieke omroep de Televaag. GeenStijl laat de banden van een Televaag vrachtwagen leeglopen en roept zo de sympathie op van vele mensen, terwijl het in mijn ogen gewoon de reinste vandalisme is.

Daarbij komen deze weblogs ook niet in actie als een willekeurige winkelketen een folder verspreid waar men het niet mee eens is, omdat bijvoorbeeld de prijzen van de aanbiedingen te laag zijn, ik snap dit initiatief niet. Wat wil men bereiken? Om eerlijk te zijn lees ik nog liever die ene bewuste folder dan de shockeer en attack artikelen van GeenStijl.

Maar toen ik de reactie van Katyo las toen bedacht ik me:

  • Vanochtend reed ik heel ontspannen en zonder file naar mijn werk.
  • Vandaag heb ik heel gezellig met collega’s gegeten
  • Vandaag heb ik in alle rust wat achterstallig werk weg kunnen werken
  • Vandaag genoot ik van een aantal mooie blogjes van mijn medebloggers
  • Straks ga ik lekker sporten
  • Straks ga ik weer lekker oppassen en dus verder lezen in het boek dat ik nu lees

En met deze 6 heb ik al wat achterstand weggewerkt. Ik zal ze zo op papier zetten en ze dan vannacht onder mijn kussen leggen.

Brief aan mevrouw Agnes Kant

Geachte mevrouw Agnes Kant,

Hierbij meld ik mij aan als lid van uw Socialistische partij. Het socialistische idee dat door uw prominenten wordt uitgedragen spreekt mij behoorlijk aan. Graag zou ik samen aan de zijde van de heer Harry van Bommel populistische kreten willen roepen als “Intifada, Intifada, Palestina vrij”. En ook zou ik dan graag zwijgen als andere mensen gaan roepen “Hamas, hamas, Joden aan het gas.”.

Daarnaast spreekt de openheid van uw prominenten mij ook zeer aan. Onlangs heb ik aan mevrouw Anja Meulenbelt mijn mening op haar blog kenbaar gemaakt en zij heeft mijn commentaar bijna per direct verwijderd, een schitterend staaltje van hoe stop ik dingen in de doofpot. Ik vind het namelijk heel verhelderend hoe mevrouw Meulenbelt uitlegt hoe de situatie in Ghaza zich in de afgelopen 40 jaar heeft ontwikkeld. En daarbij vind ik ook dat we de geschiedenis van al die honderden jaren die er aan voorafgaan vooral moeten negeren. En ook vind ik dat mevrouw Meulenbelt geen plagiaat pleegt door de woorden van iemand gewoon onbeschaamd te laten vertalen.

En natuurlijk maak ik als belastingbetaler geen bezwaar tegen het feit dat mensen die een voorbeeldrol hebben als Kamerleden, zich zo openlijk uitspreken. Ik vind het totaal niet erg dat mensen, wiens loon ik voor een deel betaal, woorden roepen die complete volksgroepen kwetsen. En ik vind het ook geweldig dat deze mensen het canaille zo lekker kunnen opzwepen. Dit alles doet mij erg denken aan de periode voor het ontstaan van het huidige Israël, de periode vlak voor de geschiedenis die mevrouw Meulenbelt beschrijft, de naam van uw partij heeft zelfs een gelijkenis.

Ik hoop dat u begrijpt dat dit alles cynisch bedoeld is, en dat ik eigenlijk alleen mijn ongenoegen wil uiten. Hopelijk wordt er als lid van uw partij wel naar mij geluisterd, want naar het electoraat wordt door uw prominenten alleen geluisterd als deze vooral hetzelfde zeggen als dat uw prominenten preken. Ik vind het ronduit beschamend dat mensen die een politieke zetel bevuilen zich schuldig maken aan struisvogelpolitiek. Want als deze twee mensen altijd zo kort door de bocht gaan, dan vraag ik mij af of ze werkelijk gekwalificeerd zijn voor het bedrijven van politiek.

Laat ik dan eerst even terug gaan naar het jaar 0, het jaar waarin Jezus Christus (ook een Israëliër) werd geboren. Toen al werden de Israëliërs onderdrukt door de Romeinen die hun land bezet hielden. Het Romeinse Rijk ging over in het Byzantijnse Rijk dat later omver werd geworpen door de Ottomanen die ook Israël veroverden. En al die tijd werden de oorspronkelijke bewoners van Israël onderdrukt. Tijdelijk werd het Heilig land bezet gehouden door de Europeanen die met hun enige geslaagde kruistocht Jeruzalem wilden bevrijden van de bezetting door de Ottomanen, maar die veldslag is nimmer gevoerd om de Israëliërs te ontzetten. Het Israëlische volk vluchtte deels en verspreiden zich onder andere door Europa. En overal waar ze woonden werden ze voortdurend vervolgd en gekleineerd. Dus om nu te zeggen dat het gehele Israëlische volk uitsluitend als agressor bestempeld moet worden, dat gaat mij iets te ver.

Hopelijk bent u wel instaat om mevrouw Meulenbelt dit stukje van de geschiedenis bij te brengen, want naar mij wil ze niet luisteren. Als ze er mee instemt dan neem ik mevrouw Meulenbelt op mijn kosten mee naar een plaatsje in Polen genaamd Auschwitz . Daar mag ze samen met mij de kamers bezoeken waar het haar ligt opgeslagen van alle mensen die eerst kaalgeschoren zijn en later vergast . Ik zal haar dan persoonlijk dat stukje geschiedenis bijbrengen. Als mijnheer van Bommel er ook prijs op stelt dan mag ook hij op mijn kosten mee.

Ik heb ik altijd geleerd dat men kwaad niet met kwaad moet vergelden. En het oproepen tot een Intifda gaat daar compleet tegen in. Ik ga er vanuit dat een wijs man als mijnheer van Bommel weet wat een Intifada inhoudt en wat ook de werkelijke achtergrond daar van is. Ergens diep in mijn hart kan ik met beide prominenten alleen maar mededogen hebben, ik ga er vanuit dat mijnheer van Bommel zich liet opslepen door de ambiance van de protestmars. En ik ga er vanuit dat mevrouw Meulenbelt het stuk heeft laten plaatsen zonder dat ze precies wist wat er gepubliceerd werd. Want als uw prominenten werkelijk de gedachten verwoorden van uw kiezers, dan hoop ik werkelijk dat uw partij niet het percentage van het Nederlandse volk vertegenwoordigd dat op uw partij gestemd heeft.

Ik zelf weiger kant te kiezen en keur het geweld van zowel Israëlische kant als van Palestijnse kant af. In deze hele kwestie heeft niemand gelijk en aan de andere kant heeft iedereen gelijk. Deze kwestie kan nooit tot een oplossing komen als beide partijen de wapens blijven kiezen. Deze kwestie kan alleen opgelost worden als beide partijen met elkaar in gesprek komen. En in plaats van dat uw prominenten olie blijven gooien op een gloeiende plaat zou ik liever zien dat ze hun energie steken in het proberen om deze partijen nader tot elkaar te brengen. En om dan vooral te zeggen dat men de geschiedenis de geschiedenis moet laten en uitsluitend nog moet kijken naar de toekomst.

Op die manier bespaart u het geld dat u straks kwijt bent aan weer een VN-missie, waar ons kleine landje toch groot in wil zijn. En als dan blijkt dat beide partijen niet tot rede gebracht kunnen worden, verklaar dan heel Israël tot niemandsland en zetel in Jeruzalem een soort van Verenigde Naties van Religies. Waar vertegenwoordigers van alle  geloven die hun oorsprong in Israël hebben, met elkaar in gesprek zijn over hoe zij de kern van hun geloof kunnen overbrengen op hun volgelingen. Die kern waarin we allen onze naasten liefhebben.

Verder wil ik u nog meegeven dat het niet de gehele Israëlische bevolking is die dit geweld gebruikt en goedkeurt, maar slechts een klein deel. Een deel dat aangevoerd wordt door mensen die, net als uw prominenten, het volk vertegenwoordigen. En ik ben er ook van overtuigd dat niet de gehele Palestijnse bevolking uit is op een oorlog.

Als uw partij dan werkelijk zo begaan is met onderdrukte volkeren, waarom hoor ik uw prominenten dan niet over de Tibetaanse kwestie? Dit jaar komt de Dalai Lama naar Nederland. Een man wiens land al jaren door de Chinezen bezet wordt gehouden. Een man die altijd strijd heeft gevoerd zonder ook maar een keer een wapen ter handen te nemen. Een politieke en religieuze leider die zijn bevolking nooit heeft opgeroepen tot gewapend verzet, sterker nog dit altijd heeft afgekeurd. Een toonbeeld voor ieder mens op aarde. En omdat China alle landen ter wereld heeft opgeroepen om niet met de Dalai Lama te praten, wordt deze staatsman in ballingschap niet ontvangen met alle egards waarmee een staatsman normaal wordt ontvangen. Ik hoor uw prominenten hier niet over.

Hierbij zeg ik mijn kortstondig lidmaatschap van uw partij per direct weer op. Ik wil u bedanken voor de tijd die u nam voor het lezen van mijn brief. Mocht u nog vragen hebben dan ben ik altijd bereid om met u in gesprek te gaan en ik ben zelfs bereid om de onkosten daarvan op mijn rekening te nemen. Ik betaal liever de kosten voor een goed gesprek dan belasting dat uitgegeven wordt aan het loon van mensen die zo ontzettend kortzichtig zijn.

Is getekend,

Een bezorgde wereldbewoner

p.s.  Met deze brief wil ik geen politieke kleur bekennen, want het beoefenen van politiek is aan mij niet besteed. Ik voel mij geen Nederlander en ik voel mij geen Europeaan. Ik voel me een bewoner van deze prachtige planeet die wij Aarde noemen. In plaats van mijn tijd te steken in het instandhouden van geografische grenzen geniet ik liever van mijn leven en probeer ik mijn naasten lief te hebben. Daarnaast vind ik dat uw prominenten hun excuses zouden moeten aanbieden aan Kaat, een kleine moeite maar o zo groot gebaar.

[slider title=”van de redactie” nstyle=”display:none;”]Mensen vragen mij of ik vind dat parlementariers hun mening niet mogen geven, want daar worden ze voor betaald. Natuurlijk mogen ze dat, maar dan mis je de hele boodschap van deze post. Al die mensen die zich nu op een verkeerde manier druk maken om Gaza raad ik aan om deze tekst eens goed te beluisteren.[/slider]

Winterslaap?

Na heerlijk de luxe van vakantie gewaardeerd te hebben, lekker uitslapen, keek ik even op nu.nl. Het was me al vaker opgevallen dat sommige mensen tijdens de “feestdagen” in beesten veranderen. Even een greep uit de headlines:

En dan heb ik dergelijke artikelen uit het buitenland maar even weggelaten. En het ergste is dat het lijkt of ik er imuun voor begin te worden. Want ik scan die headlines en lees die artikelen niet eens meer. Ik denk dat ik deze week maar een winterslaap ga houden, dan is de kans ook kleiner dat ik als slachtoffer in zo’n artikel eindig. Wat mij betreft mag de lente nu beginnen.