Wat raakt jou?

Dood_vrouw_amerikaGisteren kwam er in een flits een headliner voorbij op mijn telefoon: Politie Chicago schiet “per ongeluk” zwarte vrouw dood. Op dat moment stond ik er niet echt bij stil, ik was druk met het werken aan een van de vele projecten die momenteel op mijn eettafel en werkbank liggen. Mocht je daar meer over willen weten, op houtbewerken-voor-dummies doe ik verslag van deze projecten. Daar ben ik overigens een stuk actiever dan hier. Wat mij zo af en toe terug naar hier brengt, is dat ik hier veel persoonlijker kan (misschien is het wil) zijn.

Dit jaar is het eerste jaar in mijn gehele carrière dat ik de dagen tussen kerst en oud- en nieuw werk. En terwijl ik vandaag wat muziek op zocht, om tijdens het werken naar te luisteren, schoot de headliner weer door mijn hoofd heen. En ik moest ineens denken aan het nummer Biko van Peter Gabriel, het nummer dat Peter Gabriel schreef naar aanleiding van de gruwelijk dood van Steve Biko. Nu kun je de dood van de Amerikaanse vrouw niet vergelijken met de dood van Steve Biko. Natuurlijk is het allebei een tragedie, maar Steve Biko vocht een vreedzame strijd tegen de Apartheid in Zuid-Afrika en is vanwege die strijd letterlijk doodgemarteld. Maar aan de andere kant, leeft het gevoel van rassenverschil in Amerika ook nog steeds. Zeker onder de donkere bevolking komt de dood van een donkere persoon, door de politie altijd enorm hard aan. Zeker als het lijkt dat de dood niet een ongeluk is. Nu heb ik de identificatie met mijn huidskleur al jaren geleden opgegeven. Voor mij is een mens een mens, ongeacht kleur geaardheid, geslacht of geloof. Maar goed ik dwaal af.

Nu er steeds meer artiesten op Spotify komen, hoopte ik dat dat ook het geval zou zijn met Peter Gabriel. Die mis ik al heel lang. Als iemand die de jaren ’80 bewust heeft mee gemaakt, heb ik enorme waardering voor zijn muziek. Helaas. Op Spotify staat nog maar weinig muziek van Peter Gabriel. Gelukkig heb ik dan nog altijd YouTube achter de hand en voor minstens een uur heb ik naar de volgende clip geluisterd.

Omdat ik nog meer nummers van Peter Gabriel mooi vind, besloot ik om het album “Shaking The Trees” via iTunes te kopen. Terwijl ik dit type, bedenk ik me dat het al zeker drie jaar geleden is dat ik muziek gekocht heb. Ik luister eigenlijk alleen nog maar naar Spotify. Op de terugweg, besloot ik om Biko op hoog volume in mijn auto te draaien. En terwijl ik op de snelweg reed, werd ik overmand door emoties. Dit nummer raakte me zo diep, dat ik al het leed van de wereld leek te voelen. Wat me in een jaar lang opleiding tot zijnsgerichte therapeut, waarin ik op zoek ging naar mijn diepste pijn en gevoelens, nooit is gelukt, kwam nu van zelf. De tranen stroomden over mijn wangen. Ook nu weer, terwijl ik met Biko op de achtergrond deze blog schrijf.

Nu heb ik dat sinds een paar maanden wel vaker, dat een nummer me opeens raakt. Een nummer wat ik al jaren niet meer heb gehoord. Dat gaat dan opeens voor lange tijd op repeat. Zo had ik dit aan het begin van het jaar met My Sweet Lord van wijlen George Harrison. Sinds die mooie spirituele ervaringen begrijp ik precies wat hij bedoeld en als ik er naar luister, dan word ik er oprecht vrolijk van. En dat gevoel zet al direct in, zodra George de eerste akkoorden aanslaat.

Het gevoel wat ik bij My Sweet Lord heb, heb ik ook met That I would be good van Alanis Morissette. De emotie die zij in dit nummer weet te leggen in combinatie met de tekst, is precies zoals ik tegenwoordig naar het leven kijk. Het maakt eigenlijk niet uit wat er allemaal gebeurd. Het is allemaal goed. Toen ik dit nummer een maand of twee geleden weer herontdekte, moest ik op mijn werk echt tegen de tranen vechten. Het waren wel tranen van vreugde.

Ik ben erg benieuwd of jullie ook van die liedjes hebben die je op een of andere manier heel diep kunnen raken?

 

Het is Lente!!!!!

Volgens Wikipedia begon de lente dit jaar vandaag om 12:02 uur. Om dit te vieren, een paar ultieme lente platen. (nu ik de lijst zo terug lees, zie ik een verband tussen de lente en muziek uit Nieuw Zeeland en Australië)

  1. So Beautiful van Pete Murray: deze single kwam aan het einde van de lente van 2006 uit. En omdat alles in de lente mooi is, vind ik dit een toepasselijke titel voor een lente plaat.
  2. Continue reading

Vijf ultieme zomerplaten

barbecue Na het lezen van LekkeR luisteRen op de blog van ReneSmurf kwamen er bij mij ook allemaal heerlijke zomer liedjes in mij op. Begrijp me niet verkeerd, ik wil eerst genieten van een mooie lente alvorens de zomer mag komen. Maar stiekem verlang ik naar kortebroeken weer en naar de barbecues met vrienden. Hier een aantal nummers die voor mij de ultieme zomer weergeven, om je door de laatste dagen met sneeuwval heen te helpen.

  1. Basshunter met Boten Anna: De zomerknijter van 2006. Ik weet niet waarom ik van dit nummer vrolijk word, maar niet vanwege de liefdes verklaring aan een Chat-room bot met de naam Anna.

    Continue reading

Met Blaas of Glory op Sonisphere

Vrijdagavond, tijdens het diner kregen we van S., de tourmanager, te horen dat we ons zaterdagmorgen om 12:00 uur precies moesten melden in de hal van het hotel – kijk dat vond ik dan als nachtmens een ontzettende meevaller. Iedereen was op tijd en van S. kregen we onze backstage passen en polsbandjes. Ik wist al wel dat je die nodig had om backstage te mogen, en ik zal deze nog wel een tijdje blijven bewaren als een mooi aandenken aan een geweldig weekend.

Backstage pas en polsband

Met een taxi en de BoG bus – uit pure luiheid zal ik Blaas Of Glory vanaf nu afkorten tot BoG – vertrekken we naar het Sonisphere festival. Na het zwaaien met de backstage pas, mochten we het festival terrein op. Backstage betekende in dit geval twee onzettend grote tenten met kleedruimtes, 1 voor Metallica en 1 voor alle andere artiesten. Tussen beide tenten was een ruime, overdekt, terras waar je even kon zetten, je maag kon vullen en je vochtgehalte op peil kon houden.

Veel tijd om dit alles in me op te nemen had ik niet echt, want de BoG-bus moest nog uitgeladen worden.  Het festival zou om 15:00 uur zijn deuren openen en BoG mocht om 14:00 uur, als eerste optreden, het publiek bij de hoofdingang wat opwarmen. En ik weet niet zo goed waarom, want uiteindelijk zou ik zelf geen bijdrage aan het optreden leveren, maar met de minuut voelde ik de spanning meer en meer toe nemen.

Opweg naar de eerste Gig

Op de bovenstaande foto gaat de band, in vol ornaat, op weg naar de hoofdingang – ik realiseer me dat dit lange blogjes gaan worden, met her en der een foto, maar ach ik hoop dat u me dit vergeeft, want geloof mij ik beschrijf slechts een aantal herinneringen.

Het eerste optreden was echt spannend, je weet immers niet hoe BoG door de Spaanse metal fans wordt opgepakt, of ze vinden het geweldig dat hun dierbare nummers op een andere manier worden opgevoerd of, tja daar wil je dan op dat moment eigenlijk ook niet aan denken. Gelukkig, en overigens heel terecht, genoot het publiek ontzettend van het eerste optreden en werden de nummers door het publiek uit volle borst mee gezongen – een foto verslag van de optredens heb ik onder aan dit blogje geplaatst. Overigens heb ik met mijn eigen camera weinig foto’s gemaakt –  ik heb voornamelijk de memory card van bandlid J.P. helemaal volgeschoten, want dom als ik ben liet ik mijn spiegelreflex thuis achter. Het rechter tentje dat u op de foto ziet, is de tent met de kleedkamers voor de niet Metallica mensen en links ziet u een stukje van de tent voor Metallica.

Nadat de hekken geopend waren gaf BoG nog snel een optreden tussen het publiek. Dit optreden mocht niet al te lang duren, want na dit optreden stond het podium optreden gepland. Ik kan u verzekeren dat ik nog nooit zo’n kick gevoeld heb als toen ik achter BoG op het podium mocht staan om een foto verslag te maken van het optreden. BoG deed op het podium hun ding en het publiek ging werkelijk compleet uit zijn pantoffel. Hieronder drie filmpjes van het optreden die ik op You Tube vond. Op een van de filmpjes ziet u hoe zo’n optreden vanaf het podium er uit ziet.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Na het geweldige optreden op het podium volgde nog een laatste optreden tussen het publiek. Tijdens dit optreden schoot ik de laatste foto op de memory card van J.P. En ik kan maar 1 ding zeggen over BoG: Ik ben fan van de mannen!

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

(mensen laten we eerlijk zijn, als Nederlanders mogen we best trots zijn, dat Blaas Of Glory ons land vertegenwoordigd op een Metal festival. Want na Gorefest – een Metal band uit mijn geboorte dorp – is er geen band meer geweest die zo’n metal festival waardig is. Gelukkig hebben we Blaas of Glory, Neerlands trots in angstige dagen.

On the road

Een paar dagen na het optreden (20 juni 2009) van Blaas Of Glory op het  Sonisphere Festival te Nijmegen, komt collega J. naar me toe. Hij vroeg me of ik een busje kon rijden en of ik het weekend  van 11 juli naar Barcelona wilde rijden, alwaar ik dan backstage mocht op het Sonisphere festival? Als muziekliefhebber bedacht ik me geen seconde en antwoordde, alsof ik voor het altaar stond, volmondig ja.

Er moesten nog wel wat kleine hobbels genomen worden voordat ik 100% zeker wist dat het door ging. Het contract tussen Sonisphere en Blaas of Glory moest geregeld zijn en ik moest mijn paspoort op tijd vervangen. Die laatste was in februari verlopen en omdat ik toch geen plannen had om dit jaar naar het buitenland te gaan, had ik die nog niet verlengd. Het paspoort was snel geregeld en ondertussen volgde ik, via collega J., alles wat er zich rond Blaas Of Glory afspeelde – en dat is veel, want Blaas Of Glory is hot!

Hier een korte impressie van de afgelopen week: zondag 5 juli Blaas of Glory wint de Gouden pet, op maandag 6 juli volgt een live optreden bij Rob Stenders op 3FM, schreef de pers veelvuldig over de Zwolse band die mag touren met Metallica en ondertussen waren ze ook nog te zien bij Hart van Nederland en op Editie.nl en was er ook nog een interview met Giel Beelen.

Donderdag avond 9 juli, iets later dan gepland – maar dat is nou eenmaal rock and roll – stoppen collega J. en collega K. met de bus van Blaas Of Glory voor mijn huis – alle hobbels waren glad gestreken. Dat was het startsein voor een 18 uur durende road trip naar Barcelona. Om u een kleine indruk te geven van hoe groot de bus is, hieronder een foto.

IMG_1345

Via Belgie, Luxemburg, Frankrijk – vooral heel veel Frankrijk – reden we om de beurt over heuvels en door dalen. Veel kans om van al dat moois te genieten was er niet echt, want we reden vooral ‘s nachts, wat het voordeel heeft dat je niet in files komt. Al was het net na Luxemburg behoorlijk druk vanwege het vakantie verkeer – dit zijn vooral veel auto’s met sleurhutten die ouders met hun jonge kinderen naar hun vakantiebestemming brengen.

Zo rond een uur of 4 brak het ons wel op dat we de dag ervoor hadden gewerkt. Ik zelf had nog geen kans gehad om wat te slapen, tot dan toe was ik voornamelijk bijrijder geweest en na iets meer dan een uur met ruim 3 ton over de snelwegen gereden te hebben, was ik op. We overwogen nog even om op een parkeerplaats te stoppen om daar even wat slaap te pakken, maar collega K., die net wakker was geworden, nam het roer over en heeft de laatste nachtelijke etappe in zijn eentje gereden.

Na nog wat kleine wisselingen van bestuurders kwamen we rond 14:00 uur aan op de plaats van bestemming, het hotel. Het overig gezelschap was inmiddels al, per vliegtuig, in Barcelona aangekomen en zwierven wat rond in de stad. Collega’s J. en K. en ik besloten dat we Barcelona even lieten voor wat het was en we gingen nog even wat bijslapen. Rond 20:00 uur hebben we met het voltallig gezelschap genoten van een authentiek Spaans diner met veel tapa’s en een overheerlijke Spaanse Roja en genoot ik volop van alle verhalen van de mannen van Blaas Of Glory.

Die avond lag ik er redelijk op tijd in, moe maar voldaan. Het eerste deel van het avontuur was ten einde en de instrumenten zijn veilig en ongeschonden in Barcelona aangekomen. Nog voor mijn hoofd het kussen raakte was ik al vertrokken naar dromenland – de sandman deed zijn werk grondig en op tijd.

Wat overkomt mij nu

Mocht u zich de komende paar dagen afvragen waarom u niks hoort van uw gastheer op deze blog, ik ben even druk met het last minute regelen van een aantal zaken, om daarna hopelijk een bliksem bezoek van een dag aan (of is het naar?) Sonisphere  Barcelona af te leggen. Tot gauw, veel liefs en een warme groet – zoals mijn Tai Chi leraar altijd zegt.

(ik snap dat dit voor u een beetje vaag overkomt, maar het is allemaal zo snel gegaan, dat ik het zelf amper nog kan beseffen. Maar weest gerust, ik zal het u binnenkort tot in den treuren uitleggen. Soms openbaren zich kansen die geen enkel mens laat schieten, alhoewel er door omstandigheden voor sommige mensen wel een reden is om dit voorbij te laten gaan. Dit soort kansen zijn het product van een goede neus voor kansen en een gezonde dosis geluk – of heeft het laatste dan toch iets te maken met het uitspreken van: een wens is de basis van de mooiste gebeurtenissen in je leven, mits je maar goed luistert naar je hart en het nu!)

21st Century Breakdown

In mei dit jaar verscheen “21st Century breakdown” van Green Day – een album dat me sindsdien in zijn greep houdt. “21st Century breakdown” is na “American Idiot” de tweede punk rock opera die de band van frontman Billie Joe Armstrong uitbrengt. Het vertelt het liefdesverhaal van Christian en Gloria die zich door de hoogte- en diepte punten van eenentwintigste eeuw heen worstelen.

Het doel van Billie Joe en zijn mannen was om met experimentele punkmuziek nog verder in de voetsporen te treden van The Clash – een legendarische experimentele punkband uit de hoogtij van de punk (1976 – 1985). Die doelstelling is in mijn ogen zeker behaald. Het nummer “Know your enemy” – tevens de eerste singel – is onvervalst punkmuziek dat een beetje neigt naar glamour rock. Met de nummers “Vivia La Gloria” en “Last Night on Earth” laten de mannen horen dat een piano helemaal niet misstaat op een punk album – het geen ze door de sommige fans overigens niet geheel in dank afgenomen wordt, maar misschien moeten die er gewoon eerst maar eens aan wennen.

Het nummer “Before the lobotomy” is een mengelmoes van pop, punk-rock en ska (of misschien toch meer reggae). Nieuwsgierig als ik was naar de betekenis van Lobotomy googlde ik even en ik kan u verzekeren u wilt niet weten wat het betekent – ik zelf was er een paar dagen van slag van. Dit zegt overigens niks over het nummer zelf, want het is werkelijk een van de beste Green Day nummers ooit. De basis voor het nummer “Peace maker” is een vleugje latino met een vleugje country & Western verpakt in een Green Day jasje. Dit recept is door de chef-kok Billy Joe tot in de perfectie uitgevoerd. Het nummer dat direct hierna op het album te horen is, is “American Girl”. “American Girl” is een dikke knipoog naar de vrolijke muziek van de band The Cars.

Het nummer “restless heart syndroom” is een nummer waarvan ik persoonlijk hoop dat Oasis ooit weer eens die kant op gaat. “Static Age” is een onvervalste High School movie nummer, een beetje in de traditie van bands als Blink 182, Puddle of Mud en meer van dat soort Amerikaanse bands. Met de huidige singel “21 Guns” heeft Green Day de trend van “Boulevard of Broken Dreams” en “Wake me up when September ends” weer opgepakt.

Al met al vind ik dit persoonlijk het beste album van 2009 – ik denk namelijk niet dat er dit jaar nog een beter album uit gaat komen. Wellicht wat voorbarig, maar op dit moment vind ik het zelfs het beste album dat in deze eeuw is uitgebracht. Ik weet niet precies wat het album zo bijzonder maakt. Of het nu het experimentele karakter is, de close harmony die op sommige nummers te horen is, het meeslepende verhaal, of de manier waarop Billie Joe zijn gitaar bespeelt, want Billie Joe blijft onbetwist de king of palm muting.

Er zijn weel eens momenten waarop ik denk dat Green Day de muziek maakt, zoals de Beatles ze ook zou maken als ze in de jaren 90 waren doorgebroken – dit mede door mijn moeder, toen ik haar “Last Night On Earth” liet horen, zei ze meteen dat ze het heel erg Paul McCartney vond.  Ik blijf het wel weer jammer vinden dat ik te laat ontdekte dat ze dit jaar weer eens in Nederland optreden en ik voor de zoveelste keer weer eens naast de kaartjes voor een goed concert grijp, maar wat kan muziek toch mooi zijn.

Beyond reality

Gisteravond was het een weerzien met vrienden en oude bekenden. Het begon allemaal met de aankomst van goede vriend en oud-collega Jochem en zijn vriendin J. – normaal schrijf ik de namen van de mensen om mij heen nooit voluit, maar ik vind dat Jochem deze keer de eer toe komt (maar daarover later meer). Samen met hen en vriend M. ging ik naar de CD presentatie van het “Beyong reality”, de nieuwe CD van Mangrove. Voor wie de heren van Mangrove niet kent een korte introductie. Mangrove is Apeldoorns trots die haar steentje bijdraagt op het gebied van progressive rock.Vier technisch, zeer begaafde muzikanten besteden het grootste gedeelte van hun vrije tijd aan het maken van prachtige  muziek.

Bij aankomst was het optreden al in volle gang, maar gelukkig waren de heren van Mangrove nog niet begonnen met het spelen van het nieuwe materiaal. Ze speelde enkele van hun klassiekers en ik weet niet wie er het meeste genoot, het publiek of de band. Na de pauze werd het nieuw materiaal gepresenteerd. Het heeft even op zich laten wachten, omdat er van alles tegen zat, maar het wachten was de moeite waard. Op de CD “Beyond Reality” staan zes schitterende juweeltjes die in lengte varieren van 4 minuut 15 tot 18 en een halve minuut.  Het optreden zelf was weer als van ouds een kei sterke ritme sectie (Joost Hagemeijer op de drums en Pieter Drost op de bas) ondersteunt het briljante keyboard spel van Chris Jonker en de zang en het magische gitaarspel van Roland van der Horst. De energie spetterde weer van het podium af en met het uitbrengen van de nieuwe CD laten de heren horen hoe ze muzikaal volwassen geworden zijn.

Op het eerste  nummer van de cd, “Daydreamer’s nightmare”, is iets meer distortion te horen is dan op het oude werk – iets dat ik persoonlijk niet erg vind, een vleugje distortion geeft nu eenmaal wat extra dimensie aan elk muzieknummer. Chris heeft wat speciale geluiden op zijn keyboard weten te vinden voor het intro van “Time will tell” een nummer waarin ik wat funk invloeden meen te horen. Het eerste deel van het nummer “Love and beyond” zou zeker niet mistaan op een CD van Johan, maar misschien komt dat ook doordat ik vind dat de stemmen van beide zangers soms erg veel op elkaar lijken. De overige drie nummers klinken ook bijzonder goed, ik heb alleen nog niet de tijd gehad om die wat grondiger te analyseren.

Na de presentatie was er de mogelijkheid om de CD te kopen, ik was behoorlijk benieuwd naar de vormgeving die Jochem voor deze CD deed. Niet alleen de band heeft een superprestatie geleverd met de release van de CD, maar ook de vormgeving van Jochem mag er zijn. Voor deze uitvoering heeft hij alle teksten in het spiegelbeeld gezet (dat was gisteravond lastig lezen na de biertjes die ik tijdens het concert had gedronken). Al met al een top weekend en ik weet nog steeds niet wat ik het leukste vond, het optreden van Mangrove of de ontmoeting met J. de vriendin van Jochem.

Hieronder een sfeerimpressie gemaakt door M. met zijn mobiele telefoon.

Mangrove1

Mangrove10

Rockmuziek in zijn oorspronkelijke vorm…

Collega J. speelt in de rockformatie Blaas Of Glory. Het concept van Blaas Of Glory is zeer eenvoudig, maar het resultaat is briljant. Ze laten horen hoe de oorspronkelijke versie van wereldberoemde rocknummers klinken – ze doen dit dan ook louter met de oorspronkelijke instrumenten. Zo spelen zij bijvoorbeeld de oorspronkelijke versie van “November rain” van Guns and Roses. Aan het einde van het nummer is te horen hoe Slash geïnspireerd werd om van een Sirtaki een geweldige gitaarsolo te maken.

Om u een beeld te geven van hoe deze band klinkt hier het volgende fragment.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

– The final countdown – Blaas Of Glory.

Ik schreef al eens over Blaas Of Glory, in een blogje over hoe mensen die je kent je altijd weer kunnen verrassen. Collega J. en zijn muzikanten blijven mij nog regelmatig verbazen. Om de haverklap komt J. na het weekend met de meest fantastische verhalen. Zo speelden ze op “De vrienden van Amstel”, waar enkele bekende Nederlanders zo gecharmeerd zijn van Blaas Of Glory dat ze de band zelfs uit willen nodigen om op hun bruiloft te spelen.

Een paar weken geleden ontving ik weer een mp3tje nummer in mijn mailbox, waarin de heren van Blaas of Glory te horen zijn met het nummer Enter Venus, zowel Shocking Blue als Metallica gebruikten dit nummer voor hun hits Venus en Enter sandman. Blaas Of Glory moet u niet alleen luisteren maar vooral ook beleven. Vandaar ook het volgende filmpje.

Afgelopen weekend stond Blaas Of Glory tussen de jankende gitaren van bands als Metallica en Slipknot op Sonisphere – mevrouw Mantis schreef over Sonispere al een blogje. De organisatie van Sonisphere was zo ontzettend onder de indruk van Blaas Of Glory dat ze willen dat deze formatie ook gaat spelen op andere sonisphere festivals in Europa. En dan te bedenken dat de bandleden het allemaal in hun vrije tijd naast hun werk doen. Blaas Of Glory is een groep van  muzikanten, die hobbymatig zeer professionele hercompilaties maken van bekende rockklassiekers.

Zo af en toe..

ibanez-gsr190pack_350_ffffff_75moet je jezelf een cadeau geven. En waarom, omdat je het waard bent. Al heel lang wilde ik een basgitaar, maar ik twijfelde. Ik had immers al een akoestische gitaar en daar kwam vorig jaar een elektrische bij – met jankpedaal. En hoewel ik veel plezier beleef aan het spelen op mijn gitaren, kruipt het bloed nou eenmaal waar het niet gaan kan.

Vandaag ging ik naar mijn het Walhalla voor elke muzikant (de lokale Feedback). Ik had in hun folder, een tijdje geleden, een leuke starterspakket gezien. Een eenvoudige basgitaar van Ibanez, met versterker en zelfs een stemapparaat. En aangezien er dit jaar geen vakantie inzit, er liggen nog teveel werkzaamheden in en rond huis op me te wachten, vond ik dat ik toch wel iets verdiend heb.

De komende tijd maar eens het verschil ontdekken tussen een normale gitaar en een basgitaar en vooral wat nummers instuderen. Heerlijk vind ik dat, gewoon iets nieuws verkennen.