En zo af en toe…

…realiseer ik me, dat er ergens in de krochten van het internet mijn blog in sluimerstand aanwezig is. En minder vaak bekruipt me – zoals bijvoorbeeld op dit moment – de behoefte om gewoon eens wat te schrijven. Ik moet wel eerlijk zijn, wat er verder nog gaat voortvloeien uit deze opwelling weet ik niet, maar het is geen hernieuwde poging om dit blog weer wat leven in te blazen.

Want al zou ik dat willen, dat is niet echt aan mij besteed heb ik ontdekt. Wat overigens een prima brug is, om de spaarzame lezer die hier zo nu en dan, mogelijk, nog eens komt bij te praten over hoe het mij zoal vergaan is in het afgelopen half jaar. Ik kan niet anders zeggen dat uitstekend. Voor die lezers die zich liever laven aan andermans leed, ik moet u helaas teleurstellen. Wellicht is er een causaal verband met mijn innerlijk gevoel van vreugde en mijn lange periode van afwezigheid hier.

Ik herinner me nog heel goed het moment, het was ergens in de lente van 2014, dat ik me vanuit mijn diepste bewust realiseerde dat ik mijn eigen fysieke klachten en mentale toestand zelf in stand hield. Wonderbaarlijk eigenlijk, hoe ik er altijd blind op vertrouwde dat iemand anders mij van mijn rugklachten af zou kunnen helpen. Het was – als ik het mij goed herinner – aan het begin van mijn jaarlijkse vastenperiode, dat ik me voornam om nooit meer naar een fysiotherapeut te gaan. Dat was eigenlijk niet nodig. Als ik gewoon zou beginnen te leven en me niet meer druk zou maken over wat dat mogelijk voor mijn rugklachten zou kunnen betekenen. Dan had ik ook de sleutel naar mijn genezing in mijn eigen handen. Ik realiseer me, dat dit wellicht niet voor iedereen even begrijpbaar is, ik zal deze realisatie in een wat rustiger tempo aan u openbaren.

Na de realisatie, dat ik me altijd van andere afhankelijk had gemaakt als ik weer eens door mijn rug ging. Realiseerde ik me ook, dat de rugpijn wel eens ten dele uit mijn hoofd zou kunnen komen. Wellicht kunt u denken dat het psychisch is. Hoewel u daar niet ver vandaan zit, was het geen psychische klacht waarvoor iemand naar de psychiater zou gaan. Enfin. Ik besloot om mijn lichaam extra aandacht te geven en om gewoon te gaan hardlopen. Iets wat ik al jaren niet gedaan had vanwege mijn fysiek gestel.

De eerste paar keer kreeg ik behoorlijk veel last van mijn lichaam, maar in plaats van dat ik daar het bewijs in zag dat er iets mis met mijn rug was. Belde ik niet de fysio maar trad in dialoog met mijn lichaam. Niet op de manier waarop ik het nu zou doen, want ik gaf mijn lichaam letterlijk het bevel om te doen wat ik het vertelde – wellicht niet de subtielste manier. Maar wonderbaarlijk genoeg was dat genoeg voor een prachtige ervaring.

Ik raakte in een staat van volkomen geluk, waarin ik een diepe compassie voelde voor en diepe verbondenheid met al wat leeft. Die staat heeft lang aangehouden. Die dagen ging ik gewoon naar mijn werk, maar eigenlijk zat ik alleen maar met een grote grijns en het fantastisch gevoel van innerlijk vrede en vreugde achter mijn beeldscherm. Pas later werd me duidelijk dat dit een intens diepe spirituele ervaring is. En ik mag ook rustig zeggen dat ik enorm verlicht was.

Ik durfde ook mijn gevoel te volgen en mijn gevoel gaf me in, dat ik de Reiki I inwijding wilde gaan doen. Misschien dat ik over dit alles afzonderlijke blogs ga schrijven, maar voor nu wil ik het vooral op de hoofdlijnen houden. De Reiki inwijding volgde kort op de eerste spirituele ervaring en ik stortte – mede dankzij de Reiki – in een volgende periode van verlichting. Tijdens de Reiki cursus heb ik mensen leren kennen, die de Reiki cursus volgde als voorbereiding op een therapeutenopleiding. Destijds besteedde ik daar eigenlijk geen aandacht aan, maar ik onderhield het contact met hen.

Ik hoorde van hen, dat er vrij snel na de eerste training een Reiki II cursus gepland stond en dat zij die – ook ter voorbereiding op de opleiding – gingen volgen. Ik hoefde daar niet over na te denken en volgde hen blind. Ook die inwijding bracht mij weer een enorm mooie spirituele ervaring en ik kwam weer in een zeer intense staat van verlichting. Onze clubje mensen werd iets uitgebreid met nog iemand die de therapeutenopleiding ging volgen en mijn innerlijke stem gaf mij in, dat ik die opleiding ook moest gaan volgen.

Niet wetende wat die keuze of die opleiding inhield, volgde een jaar waarin ik zeer intens met mezelf aan de slag ging. Ik leerde me om mijn gedachten bewust te onderzoeken – wat in het begin erg lastig was, het na effect van de spirituele ervaringen was dat ik vrijwel geen gedachten had. Daarna leerde ik hoe mijn ervaringen uit mijn jeugd mijn gedrag in het nu enorm bepalen. En leerde ik hoe ik in contact kon komen met de pijn die ik sinds mijn jeugd met mij meedraag. Nu hoeft u zich geen zorgen om mij te maken lieve lezer. Wij dragen allemaal dit soort pijn, het pijn uit onze jeugd, in ons.

Naast dit alles leerde ik nog veel meer mooie technieken en na een jaar opleiding was ik op eens een gediplomeerd (zij het basis) zijnsgerichte en energetische therapeut. De diepe innerlijke vreugde is ook nu – ruim anderhalf jaar later – nog steeds aanwezig. Soms is het er licht sluimerend en soms is het er heel intens. Dankzij mijn opleiding sta ik heel goed in contact met mijn gevoelens en weet wanneer ik mezelf moet helpen als die innerlijke vreugde in gevaar komt. Soms gaat het vanzelf en soms is het hard werken. Maar het is het allemaal waard. Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik ben veranderd. Wat ten dele ook waar is. Maar ik ben niet veranderd, ik was al die jaren een ander, en nu ben ik mezelf.

Wellicht dat u zich afvraagt hoe het met mijn fysieke gestel is. Ook dat is prima. Er zijn momenten waarop mijn rug wat extra aandacht vraagt. Dan geef ik mijn rug – zoals een vader dat naar zijn kinderen doet – de volle liefde volle aandacht. En de klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Uiteraard is er een verband met mijn gemoedstoestand en mijn rugklachten. Ik ben er achter gekomen dat stress,  en gedachten die emoties oproepen eigenlijk altijd de basis zijn voor fysieke klachten. Maar ik weet ook hoe ik mijn eigen therapeut moet zijn en ik geloof dat ik in het afgelopen anderhalf jaar slechts twee keer bij de fysio ben geweest. Een keer aan het begin en bijna een jaar geleden, omdat mijn fysiotherapeut zich zorgen maakte omdat hij mij nooit meer zag 😉