Kijkt een man door een vissenkom

Op deze toch al zonovergoten dag, deed de zon extra haar best om mijn tranen te drogen. Niet dat het haar lukte, want terwijl ik met mijn hoofd wat voorovergebogen de laatste bladzijden van een boek uitlas, vulde de tranen de onderkant van mijn zonnebril – er waren zelfs momenten dat het leek alsof ik door een vissenkom het boek aan het lezen was.
U begrijpt het al, het was een heftig boek. En terwijl ik normaal niet een huilende filmkijker ben, was er iets met dit boek. Natuurlijk kon ik op voorhand al weten hoe het boek zou aflopen, maar dan nog. Als Giphart het boek ‘komt een vrouw bij de dokter’ geschreven had, dan had ik hem waarschijnlijk al na 10 bladzijden weggelegd. Maar Kluun benadert bij tijd en wijlen de enige schrijver die we ooit in Nederland hebben gehad (als je het mij tenminste vraagt). Wie Kluun leest, waant zich op sommige momenten in een echte Jan Wolkers.
Neemt overigens niet weg, dat als Kluun in het echt maar 10% is zoals Stijn – de mannelijke hoofdpersoon – ik hem een enorme lul vind. Maar schrijven dat kan de beste man. Het zijn vooral die brieven die Carmen aan haar dochter Luna schrijft. De brieven schrijft ze, zodat Luna later weet hoe haar moeder was. En ondanks dat je Stijn niet uit kan staan, omdat hij continue vreemd gaat – bijvoorbeeld zijn bezoek aan een hoer op de dag waarop Carmen haar borst is afgezet – krijg je toch bewondering voor hoe Stijn tot op het laatst voor Carmen blijft zorgen. Die liefde die hij voor Carmen blijft houden, maakt het boek tot de beste roman die de afgelopen jaren door een Nederlander is gepubliceerd.
Om terug te komen op een gesprek die ik me iemand over dit boek had. Ja ik vind dat het boek zeker op een boekenlijst gezet mag worden, al is het voor een middelbare scholier natuurlijk wel heftig om te lezen.

Into the Wild (2007)

into-the-wildWie Sean Penn (regie en screenplay) en Eddie Vedder (soundtrack) op de filmscore ziet staan weet één ding zeker, die film staat garant voor een maatschappelijk statement. Into the Wild gaat over een jongeman, Chris McCandless, gespeeld door Emile Hirsch. Chris is een jongeman die verzekerd is van een glansrijke carrière, hij is een straight-A student voor wie elke deur van elke universiteit openstaat. Na college besluit hij om niet te gaan studeren, maar om zijn droom na te streven. Zijn droom is om te leven in de wildernis van Alaska. Hij maakt al het geld dat hij bezit over aan een goed doel en gaat op weg naar Alaska.

Tijdens zijn tocht naar Alaska, neemt Chris de naam Alexander Supertramp aan, zodat hij al gauw in de anonimiteit belandt. Het wordt al snel duidelijk dat Alexander wegloopt voor zijn verleden en dat hij vooral niet door dat stukje van zijn verleden gevonden wil worden. Hij maakt nieuwe vrienden, die zijn vertrouwen in de mensheid weer een klein beetje herstellen, en beland uiteindelijk, geheel alleen, in de wildernis van Alaska. Daar vindt hij een bus, die hij al snel omdoopt tot de ‘Magic bus’. Deze bus wordt zijn nieuwe thuis en je ziet hoe hij zichtbaar geniet van alle vrijheid, de vrijheid waar hij al die jaren naar verlangd heeft.

En terwijl we Alexander volgen op zijn reis naar Alaska, vertelt zijn zus hoe zijn familie omgaat met de plotselinge verdwijning van Chris. Ze vertelt de kijker hoe de ouders van Chris nader tot elkaar groeien, door het gezamenlijke verlies. En het blijft tot op het laatste toe spannend of het gezin herenigd zal worden.

Het is niet alleen het geweldige verhaal dat de kijker aan de buis gekluisterd houdt, maar ook de schitterende beelden van de natuur. Deze beelden worden ondersteund door de muziek en zang van Eddie Vedder. Er zijn weinig soundtracks die een film naar een hoger niveau tillen, maar Eddie Vedder is hier zeker in geslaagd.  Het is een film die je nog lang bij zal blijven, maar ook een film die je geheid nog vaker in je DVD-speler zal stoppen. Het enige minpunt, maar dan spreek ik voornamelijk voor mijzelf, is dat ik hem niet veel eerder heb ontdekt.

Positieve kunst

yes-painting

Vandaag een stukje positieve kunst, of eigenlijk hoe John Lennon verliefd werd op Yoko Ono. Op de foto zie je een ladder onder een schilderij dat aan een plafond hangt. Op dat schilderij heeft Yoko Ono een tekst geschilderd, die tekst kan je alleen lezen door op de ladder te klimmen en dan vervolgens door het vergrootglas te kijken dat aan het schilderij hangt. Er staat maar één woord en dat is “Yes“. Toen John Lennon dit kunstwerk op 9 november 1965 in de Indica Gallary te Londen zag, was hij zo onder de indruk van de positiviteit van de kunst van Yoko Ono, dat hij op slag verliefd op haar werd.