De rekbaarheid van een vriendschap

Vriendschap Vriendschappen komen en gaan, zoals duiven een duiventil in- en uit vliegen. Sommige vriendschappen duren kort, andere langer, maar de beste vriendschappen zijn blijvend – het aantal vrienden is in die volgorde overigens, meestal aflopend. Van sommige vriendschappen vraag je je wel eens af hoe ze ooit tot stand zijn gekomen en van andere waarom ze ooit zijn beëindigd.

Soms doet het beëindigen van een vriendschap pijn. Pijn vanwege het feit dat die er niet meer is of om de manier waarop die vriendschap werd beëindigd. Maar elke vriendschap is een dierbare herinnering, een wijze les of een vanzelfsprekende zekerheid. Die vanzelfsprekende zekerheid is overigens vaak rekbaar. Zolang je elkaar zo af en toe, maar laat merken dat je beide die vriendschap erg waardeert. Want hoe rekbaar die vriendschap ook is, je wilt niet dat ze breekt.

 

Terugblikken deel xx

Sunset Ik kan me geen meer toepasselijke foto bedenken, dan de foto hiernaast. Deze nam ik tijdens een carpool rit met een collega, op een terugreis van Amsterdam naar huis. Rond de tijd dat ik stopte met bloggen, had ik een opdracht bij een klant in Amsterdam. De opdracht was geweldig, net als de mensen. Wat me uiteindelijk wel op is gaan breken is de reisafstand. Een enkele reis duurde minimaal een uur en een kwartier, maar meestal duurde het wel een half uur langer. Je kunt zo’n reisafstand best lang volhouden, maar er komt een moment dat het steeds meer moeite kost om dit op te kunnen brengen. En hoe leuk de opdracht ook is, en hoe leuk de mensen ook zijn, drie tot vier uur reizen naast een werkdag van 8 uur is gewoon te veel. Continue reading

Hoe pak je de draad weer op, en moet je dat nog wel doen?

draadoppakkenHoe pak je de draad na bijna drie jaar weer op? De vraag is eigenlijk moet je de draad nog wel oppakken? En als je hem weer oppakt, moet je dan nog wel op dezelfde voet verder gaan? De vragen komen sneller in mij op dan de antwoorden. Het feit is dat bloggen nooit meer zal worden wat het vroeger was – toen ik begon was het al bijna over zijn hoogtepunt heen. Een hoop bloggers stopten met bloggen vanwege enerzijds tijdgebrek en anderzijds hadden ze andere invullingen voor hun leven gevonden.

Ik stopte ermee, omdat ik een technische storing op mijn blog had – ik kwam er gewoon niet meer op. Eigenlijk kwam me dat ook prima uit, want ik had er geen behoefte meer aan. Dacht ik dan in al die jaren niet meer aan mijn blog? Het merendeel van de tijd niet, maar er waren momenten dat ik het echt zonde vond dat alles wat ik op mijn blog geproduceerd had verdwenen zou zijn. Continue reading

Do(e)len

“Je hebt last van je keel”, zegt mijn Chi Kung leraar tegen me.

“Hoe weet jij dat?”, vraag ik hem terwijl we een oefening doen waarbij we elkaar energie geven.

“Dat voel ik aan mijn keel als je mij energie geeft”, zegt hij.

Dat was een opmerkelijk gebeuren tijdens de laatste workshop Chi Kung, en niet in de laatste plaats omdat ik deze morgen opstond met een snotterende neus en een geïrriteerde keel, een aandenken aan het winter klaarmaken van mijn tuin wat ik gisteren in de motregen deed.

De cursus Chi Kung was echt geweldig, en hoewel ik aanvankelijk dacht dat ik het tijdig opstaan op de zondagmorgen niet leuk zou vinden, ik blogde er hier al eens over, moet ik toegeven dat het slechts zoeken was naar een excuus om me niet voor de cursus in te schrijven. Dankzij die cursus voel ik me een heel ander mens, ik kan natuurlijk niet schrijven dat ik een ander mens ben, want ik heb nog steeds hetzelfde lichaam en dezelfde geest, maar mijn instelling en kijk op de dagelijkse dingen is wel degelijk veranderd. Ik ben veel opgewekter, slaap veel beter, heb mijn oprechte interesse in andere mensen weer terug en ik bekijk alles door een veel positiever bril. Bij deze wil ik mijn leraar M. van harte bedanken, al denk ik niet dat hij dit ooit hier zal lezen.

Een tijd geleden vroeg iemand mij, wat de doelen zijn die ik zou willen behalen. Op het moment dat het mij gevraagd werd, was ik niet echt met het stellen van doelen bezig – ik was een beetje weggezakt in zelfmedelijden. Maar nu ik zo eens rustig zit te genieten van het zwakke zonnetje, dat door mijn achterraam gluurt, kom ik er achter dat het stellen van doelen helemaal nog niet zo verkeerd is, niet dat het halen van die doelen het doel is, maar meer om te kijken wat ik graag zou willen bereiken, zodat ik er naar toe kan werken. Hier, in geheel willekeurige volgorde, een vijftal doelen.

  1. Nog meer plezier halen uit mijn werk – op zich niet zo’n vreemd doel, want werken is een belangrijk deel van mijn dagelijkse bezigheden.
  2. Mij verder bekwamen in Tai Chi, zodat ik ver genoeg ben om een lang gekoesterde droom, het leren hanteren van de Katana,  te vervullen – niet dat ik zo’n agressief mannetje ben, ik vind de krijgskunst van het zwaardvechten erg mooi om te mogen aanschouwen.
  3. Bestaande vriendschappen intensiever onderhouden en nieuwe vriendschappen sluiten.
  4. Het lijstje met vakantiebestemmingen afwerken: op bezoek bij vrienden G. en A. in Chicago, een reis naar Samoa en Nieuw-Zeeland, een trektocht door Peru, een bezoek aan de Taj Mahal en het rode fort, een reis naar Dengfeng China.
  5. Veel nieuwe dingen leren op het gebied van mijn werk, maar bovenal ook in de privésfeer.

Ik betrap mijzelf erop dat ze niet allemaal even concreet zijn en dat sommige nooit te behalen zijn, omdat er nou eenmaal aan gewerkt moet worden totdat ik voor de laatste keer mijn adem uitblaas. Maar nu ik ze aan de virtuele wereld toevertrouw, liggen ze vast en kan een ieder mij op elk willekeurig moment vragen hoe het staat met het behalen van de genoemde doelen.

Nieuwe buren

In het verleden schreef ik  al regelmatig over mijn buren en nu heb ik dus nieuwe buren en ik moet daar eigenlijk best aan wennen. Het is een jonge, alleenstaande vrouw, met drie kinderen. En waar mijn oude buren rekening mee houden met de gehorigheid van onze huizen, hebben de nieuwe buren blijkbaar nog niet echt ontdekt dat het op en neer rennen op de trap, duidelijk te horen is in mijn huis – zeker als je zondagmorgen uit wilt slapen.

Gelukkig komen mijn oude buurtjes over een weekje of wat weer terug. Ze hebben namelijk hun huis verhuurd terwijl ze zelf op de camping in Friesland zitten. Nu hoop ik voor mijn oude buurtjes dat het vooral mooi weer is, want in een tentje zitten met slecht weer lijkt mij persoonlijk niks, en terugkomen is ook geen optie, want hun huis is dus bezet. Voor mij nog een reden dat ik persoonlijk mijn huis niet zou verhuren aan anderen – lees onbekende – als ik op vakantie ga. Aan bekende trouwens ook niet, die mogen er gratis in.

ik hoop in elk geval dat mijn echte buurtjes snel terug komen en zal ze dan eens extra verwennen met een bos bloemen.

Het mysterie van de verdwenen reacties

Al een lange tijd buig ik me over het mysterie van de verdwenen reactie. Maakt u zich vooral geen zorgen, bij mijn weten verdwijnen er op mijn log geen reacties – afgezien van de Spam die Askimet tegenhoudt, en die houdt lang niet alles tegen, want zo krijg ik nog met enige regelmaat onzedige aanvragen van dames uit Kiev. Het mysterie van de verdwenen reacties gaat juist over de reacties die ik bij anderen plaats en die ik later niet meer terug kan vinden – terwijl ik zeker weet dat ik ze toch echt geplaatst heb.

Onlangs stopte ik de DVD van Mallrats weer eens in mijn DVD speler, dit is een film uit de Jay & Silent Bob serie van Kevin Smith – ik vind deze serie echt hilarisch, maar dat ter zijde. In die bewuste film zie je aan het begin van de film een shot van een acteur, die voor de ramen van een winkel naar zo’n 3d tekening staat te staren – als je er maar lang genoeg naar staart, dan schijn je daar een zeilboot in te zien.

Die acteur is gedurende de film met enige regelmaat voor die winkel te zien, en hij blijft maar staren maar hij ziet de zeilboot niet. Tegen het einde komt één van de hoofdrolspelers naar die ene acteur toe en zegt: Hé een zeilboot. Je ziet die andere acteur dan wat geïrriteerd raken. Niet veel later zie je een klein meisje voor de raam van die winkel stoppen, ze kijkt één minuut en zegt: Hé kijk een zeilboot. Hierdoor gaat die ene acteur volledig door het lint.

Kijk ik begrijp die acteur volledig, of eigenlijk de rol die hij speelt. Op de een of andere manier ben ik niet gewoon niet in staat om die zeilboot te zien, in zo’n 3d tekening. Dit alles herinnerde ik me, toen ik weer eens een reactie plaatste en ternauwernood zag dat ik de code verkeerd ingevuld had.

BlindeVlek

Ik moest heel even nadenken voor ik het door had. Aangezien ik die 3d tekeningen ook niet kan doorgronden, heb ik ook moeite met het lezen van die codes. Ik heb geen idee welke wetenschappelijke verklaring hier voor is, maar mocht u dergelijke anti-spam op uw blog hebben, en zich afvragen waarom ik bij u zo weinig terug reageer, dat komt zeer waarschijnlijk doordat ik dergelijke codes niet zo heel goed kan lezen.

(en natuurlijk snap ik dat u die anti-spam heeft aangezet, want we worden allemaal plat gebombadeerd met spam. Askimet houdt bij mij twee op de drie reacties tegen als spam.)

Uitgerekend of uitgeteld

Ik heb altijd maar aangenomen dat het iets regionaals was, want ik kan me niet herinneren dat het zo in mijn geboortestreek wordt uitgesproken. Waar heeft hij het over, vraagt u zich misschien af? Wel het gaat om het volgende. Als een vrouw voor het eerst aan andere mensen vertelt dat ze zwanger is, dan is de meest gestelde vraag wanneer ze verwacht dat het kindje geboren wordt.

Waar ik vandaan kom is de vraag: “Oh leuk! Wanneer ben je uitgerekend?”, maar in de contrijen waar ik nu woon luidt de vraag altijd: “Leuk! Wanneer ben je uitgeteld?” En met die variant heb ik altijd wat moeite.Misschien ben ik dit punt gewoon een mierenneuker, maar uitgeteld zijn betekent voor mij dat je aan het einde van je Latijn bent. En ja natuurlijk, na de bevalling zal de vrouw in kwestie ongetwijfeld uitgeteld zijn. Maar het is niet te hopen dat de vrouw uitgerekend vlak voor haar bevalling uitgeteld is.

Balanslijnen

Even een intermezzo tussen al dat Sonisphere geweld. Morgen het laatste deel, maar nu eerst even iets anders. Ik heb zo een theorie in mijn hoofd die volgens mij op veel gebieden van toepassing is. Om het idee iets makkelijker te beschrijven het volgende kunstwerkje – niet letterlijk opvatten, paint was het enige dat ik zo gauw voor handen had.

balanslijnen

De theorie is als volgt. Er zijn twee lijnen, het zijn de scheidslijnen tussen te druk en te rustig. Als je binnen die lijnen zit dan ben je gelukkig, vandaar ook de groene smiley. Zit je boven de druk-zijn-lijn of onder de rustig-zijn-lijn, dan ben je even wat minder vrolijk – vandaar ook de rode niet lachende smiley – al is niet lachen en een smiley wel een tegenstrijdigheid.

Normaal gesproken balanceer je tussen beide lijnen en zo heel soms piek je even buiten het vrolijk-zijn-gebied. Zolang dat laatste maar van korte duur is, is er niets aan de hand. Deze theorie gaat dus ook op voor je werk. Als je een hele tijd achter aan elkaar te druk bent, dan heb je kans op een burn-out en een tijdje geleden las ik over een bore-out. Die krijg je als je je ontzettend verveelt.

De theorie gaat ook op voor je sociaal leven. Op dat vlak was het de laatste maanden erg druk, vanaf begin mei heb ik nauwelijks een rustig weekend gehad. En natuurlijk was alles echt te gek, daar hoor je me niet over klagen. De CD-presentatie was super, Sonisphere helemaal te gek, en ook de verjaardagen en bezoekjes aan familie en vrienden waren allemaal heel erg leuk. Maar ik zweef, qua sociaal leven, de laatste tijd redelijk rond de druk-zijn-lijn. Ik merk dat aan veel dingen, mijn lichaam protesteert en in mijn hoofd zitten allerlei verhalen opgesloten die er om schreeuwen om geschreven te worden.

Het goede nieuws is dat ik komend weekend een niet-afspraak-weekend heb. Wat ik me dan zo afvraag is het volgende. Ben ik de enige die, zo af en toe, echt kan genieten van een weekend zonder afspraken? Ik ben benieuwd naar uw mening, ik ga komend weekend mijn lichaam wat rust geven en ervoor zorgen dat de ideeen voor de verhalen ergens op papier komen, zodat ook in mijn hoofd de rust weer terugkeert.

Vriendschap

Vriendschappen komen en gaan, als duiven die een duiventil in en uit vliegen. Sommige vriendschappen duren kort, andere langer en de beste zijn blijvend – het aantal vrienden is in die volgorde aflopend. Van sommige vriendschappen vraag je je wel eens af hoe ze ooit tot stand zijn gekomen en van andere waarom ze ooit zijn beëindigd.

Soms doet het beëindigen van een vriendschap pijn, vanwege het feit dat die er niet meer is of om de manier waarop die vriendschap werd beëindigd. Maar elke vriendschap is een dierbare herinnering, een wijze les of een vanzelfsprekende zekerheid. Die vanzelfsprekende zekerheid is overigens vaak erg rekbaar, zolang je elkaar zo af en toe, maar laat merken dat je beide die vriendschap erg waardeert.

Terugblikken

Morgen is het 7 jaar geleden dat Pim Fortuyn, op brute wijze, door Volkert van der Graaf werd vermoord. Bij mijn weten had ons land nog niet eerder te maken gehad met een politieke moord, als je Balthasar Gerards tenminste niet meerekent. Het is trouwens de vraag of de aanslag op Willem de Zwijger uit politieke motieven is gepleegd, ik neig te geloven dat het uit naam van religie is gebeurd. Balthasar Gerards was namelijk een zeer vrome Katholiek die zeer tegen het protestantisme was gekant, al lagen politiek en religie in die tijd wel heel dicht tegen elkaar aan.

Ongetwijfeld zullen er morgen op de diverse blogs verhalen verschijnen over de moord op Pim. En misschien staat de media er ook even bij stil. Ik zelf wil niet bij die moord stilstaan, al kan ik me die dag nog heel goed herinneren. Ik wil gewoon even stilstaan met wat er na zijn dood allemaal veranderd is. Pim vertegenwoordigde een nieuw stroming van politici, de politicus die vooral voor het volk op kwam. Niet een politicus die, veilig, in een ivoren toren zit in politiek Den Haag. Niet een politicus die al jarenlang vergeten is dat hij als volksvertegenwoordiger gekozen werd. Pim was juist een politicus die midden in onze samenleving stond, een politicus die het contact met het volk niet uit het oog verloren was.

In de kern was ik het met Pim eens, en voor ik gehoon over mij een krijg, voor mij is die kern een Nederland waarin mensen van verschillende culturele achtergronden in vrede kunnen samenleven. Hij had ook wat ideeën waar ik niet achter kon staan, zijn uitlatingen over de Islam vond ik behoorlijk denigrerend en zorgde ervoor dat ik mijn stem nooit op hem zou hebben uitgebracht. Ik kende Pim al voor hij de aankondigde met een eigen partij de politiek in te willen gaan. Nu is kennen in deze een groot woord, want ik keek wekelijks naar zijn gastoptreden in het programma Business Class van Harry Mens. Daar predikte hij al langer over hoe zijn ideale Nederland er uit zag, zijn opvattingen waren toen bij lange na niet radicaal, en ik doel hiermee op de Islamisering. Dat idee heeft onze vriend Geert Wilders trouwens uitstekend over genomen, die trekt daarmee al die Fortuyn stemmers, die naar mijn idee vooral niet begrepen waar Pim echt voor stond, naar zich toe. Het is niet het rechts-extremistisch denken waar ik het meest bang voor ben, ik ben namelijk veel banger voor het aantal mensen dat op zulke gedachten stemt.

Maar wat is er nu na zeven jaar nog over van al die beloftes van politiek Den Haag. Pim schudde Den Haag wakker door zeer openlijk het debat aan te gaan met de bevolking. Heel even leek het er zelfs op dat de politici weer terug zouden gaan naar de kern van hun beroep. En dat is in mijn ogen het luisteren naar de mening van ons, wij Nederlanders. Even leek het erop dat Pim een politieke aardbeving had veroorzaakt. Heel even leek het erop dat Den Haag weer naar ons luisterde. Politici deden hun stropdas af, afgevaardigden trokken massaal in den landen, om daar met het electoraat te praten. Maar wat ik mij op dit moment afvraag is, ben ik de enige die denkt dat de politiek, zeven jaar later, vergeten is dat wij ooit massaal hebben laten merken dat wij graag gehoord willen worden? Dat we niet genegeerd willen worden? Dat wij het niet slikken, dat we alleen goed genoeg zijn voor onze stem. Ben ik de enige die vreest dat een populist als Wilders wel lering  heeft getrokken uit dat waar Fortuyn zo goed in was?

Terugkomend op mijn opening. Balthasar Gerards vermoordde Willem de Zwijger, omdat Willem een Protestant was. In de tijd waarin het verschil in de Christelijke stromingen zo klein is geworden, dat er zelfs Oecomenische diensten worden gehouden, werd een Katholiek (Pim was een zeer vrome Katholiek) vermoord uit politieke overwegingen. Is politiek in al die eeuwen eigenlijk wel zo heel veel veranderd, buiten dat we onze stem uit mogen brengen? Laten wij onze stem beïnvloeden door mensen die religie op hun program hebben staan, of gaan we werkelijk voor de inhoud? Blijft de naschok van een politieke aardbeving zo kort hangen, dat het  zeven jaar later lijkt alsof die aardbeving nooit heeft plaatsgevonden?