Er zijn mensen die je nog nooit ontmoet hebt, maar waarvan je al veel weet uit de verhalen die anderen over hen vertellen. Neem bijvoorbeeld vriendin M., zij vertelt altijd verhalen over andere vrienden en collega’s. Wat is er dan leuker om die andere dan eens te ontmoeten. Nu was daar eindelijk de mogelijkheid, vriendin M. mocht het vakantiehuisje van haar tante lenen, om daar haar verjaardag te vieren.

Aangezien ik nog niet eerder naar het vakantiehuisje was geweest, besloot ik om de iPhone maar eens als navigator te gebruiken. Dat was achteraf niet zo’n hele verstandige keuze, ik had veel beter de routebeschrijving uit kunnen printen, want nadat ik een klein half uurtje heb rondgereden in een klein plattelandsstadje, vond ik eindelijk de vakantiewoning. De iPhone bracht me niet waar ik moest zijn en dat terwijl ik normaal – zonder navigatiesysteem – bijna feiloos mijn bestemmingen weet te vinden.

De verjaardag zelf was erg gezellig en het eten dat op de barbecue werd bereid, verzorgd door vriendin M. en een vriendin van haar, smaakte geweldig. Tussen alle gangen door praatte ik met een oud-collegaatje van vriendin M. over de reden van mijn vertraging. Zij legde mij het verschil uit in de manier waarop mannen en vrouwen hun weg kunnen vinden. Volgens haar kunnen mannen de weg vinden met instructies als neem de derde links, ga dan de tweede rechts. Terwijl vrouwen volgens haar meer op gebouwen en winkels letten. Zo gaf ze het voorbeeld, ga na de H&M naar links, ga dan voorbij de V&D naar rechts.

Ik vond haar gedachtengang bijzonder interessant en vraag me af, waarom is er geen TomTom voor vrouwen die hun weg beter weten te vinden door instructies op basis van gebouwen en winkels? (misschien is de naam TomTom voor vrouwen niet de juiste, want ik ken genoeg vrouwen die hun bestemming weten te bereiken zonder op gebouwen te letten.) Overigens was het niet erg dat ik iet wat verdwaald was, ik ontdekte deze ballad van Green Day.

Deze foto – excuses voor de slechte kwaliteit, het is een scan van de krant – stond afgelopen weekend in de krant van één van mijn buren. Er vliegen twee vliegtuigen boven Amsterdam, waarvan er één de tekst “Theo heeft gelijk!” mee sleept. Mijn buurman liet mij de krant met een knipoog zien, en ik zag de humor er wel van in. Er zijn namelijk weleens momenten waarop ik graag gelijk wil hebben.

Na wat gespeur op het internet kwam ik er achter  dat deze boodschap, en de boodschap “Geen theocratie”, op zaterdag 3 jui 2004 boven Amsterdam te zien waren. Deze boodschappen werden op initiatief van Ron Eilers getoond, hij hoopte dat hij hiermee een einde kon maken aan de angst, die volgens hem in Nederland regeerde na de moord op Fortuyn en op Van Gogh.

Met collega J ben ik opzoek naar de meest irritante ringtone allertijden – het geen door onze andere collega’s niet altijd in dank wordt afgenomen. U weet wel van die ringtonen die een hele dag in je hoofd blijven hangen als je ze eenmaal gehoord. Er is overigens wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de reden waarom zo’n ringtone blijft hangen. Het schijnt te komen doordat we slechts een stukje van een melodie horen, en de beste remedie schijnt te zijn om het nummer waar de melodie uit komt in zijn geheel af te luisteren, dan is dat deuntje ook je hoofd.

Een tijdje geleden schreef ik, dat ik mijn iPhone in mijn bezit had, maar dat ik nog 3 maanden moest wachten totdat ik hem kon gebruiken. Ik dacht als die jongeren van de EO veertig dagen zonder seks kunnen, dan kan ik wel 3 maanden wachten tot ik mijn iPhone kan gebruiken. En natuurlijk vielen die 3 maanden mij behoorlijk zwaar. Niet dat het continu in mijn hoofd zat, maar als ik hem zag liggen dan moest ik me inhouden om het advies van een van mijn lezers niet op te volgen. Dat hele jailbreaken zag ik namelijk niet zitten. Maar soit die 3 maanden heb ik volgehouden.

Gisteren was de omzetting naar T-mobile, en die verliep vlekkeloos. Het probleem met de iPhone – probleem is in deze eigenlijk best een groot woord – is dat hij geen mp3tjes als ringtone af kan spelen. Hoe kan ik nu mijn collega’s pesten? Een zoektocht op het internet bracht me op een blog waar beschreven stond hoe ik de mp3tjes om kan zetten naar iPhone ringtones. Het grootste gedeelte van deze avond ging in het omzetten zitten. Hieronder een paar van die deuntjes die het goed doen als irritante ringtone, mijn vraag aan u is: “Kent u nog een irritant deuntje voor op mijn iPhone?”

Gisteravond was ik bezoek bij goede vrienden, die de verjaardag van hun oudste dochter vierden. Zo rond een uur of 11 droop de ene na de andere af en vroeg de vrouw des huizes, voorzichtig, aan haar jongere zus of ze het geld bij zich had. De jongere zus keek de vrouw des huizes heel vreemd aan en vroeg over welk geld het ging. De vrouw des huizes legde uit dat ze de woensdag voor de verjaardag nog met haar jongere zus had gesproken via MSN en dat de jongere zus vertelde dat ze een bestelling op het internet wilde plaatsen, maar dat ze haar pincode tot drie keer toe foutief had ingevoerd toen ze via iDeal wilde betalen.

In al haar goedheid had de vrouw des huizes de bestelling voor haar jongere zus betaald, nadat de laatste haar een link via MSN had gestuurd. Want als haar zus een probleem heeft dan helpt ze haar. Maar de jongere zus had helemaal niet aan de vrouw des huizes gevraagd of ze geld wilde voorschieten. “Maar ik heb je nog gezegd dat het prima is en dat je mij het geld op de verjaardag wel terug kon betalen”, zei de vrouw des huizes.

Om u de verdere consternatie te besparen en om een lang verhaal korter te maken, op woensdag kon de jongere zus niet meer bij haar hotmail account – en hiermee kon ze dus ook niet meer op MSN. Op zich vond ze het vreemd, maar ze besloot er even geen aandacht aan te besteden. Die bewuste woensdag – of misschien al eerder – heeft een (on)bekende haar hotmail account gehackt en wachtte op het eerste slachtoffer die verleid kon worden. Met een slappe smoes over het drie keer verkeerd intoetsen van de pincode, wist hij de vrouw des huizes te verleiden om een bedrag voor te schieten van 179 euro – ik schrijf hij, maar het kan natuurlijk even goed een zij zijn. De vrouw des huizes schoot het geld voor, in de veronderstelling dat ze daarmee haar zus hielp.

Dit gebeuren heeft een dubbel moraal: zorg ervoor dat je wachtwoorden niet makkelijk te raden zijn en betaal niet zomaar een rekening via het internet voor iemand die je denkt te kennen, zonder die andere hierover eerst te bellen. En natuurlijk hoor ik u denken, wat is de vrouw des huizes naïef, dit zou mij nooit overkomen. Ik zeg maar zo een gewaarschuwd mens telt voor twee. De vrouw des huizes is de 179 euro kwijt, een bedrag dat ze eigenlijk opzij hadden gezet om tijdens de vakantie aan haar kinderen te besteden, die zullen dit jaar een bezoekje aan bijvoorbeeld McDonalds of een bezoek aan een dierentuin moeten missen. Naast de financiele schade voelt de vrouw des huizes zich op dit moment ontzettend beroerd. Iemand heeft misbruik gemaakt van een vrouw die altijd voor een ander klaar staat, een vrouw die haar laatste geld uit wil lenen om een ander te helpen, eigenlijk gewoon een vrouw die zomaar een vriendin van u kan zijn, uw (schoon)zus, uw moeder of u vrouw.

Tijdens de traditionele zaterdagochtend supermarktspits, stond ik deze morgen in een lange rij mensen die allemaal op hun beurt wachtten totdat ze hun boodschappen mochten afrekenen. Voor mij stond een man, die ik op een jaar of 45 schatte en die niet gewend was om vaak de boodschappen te doen. Dat laatste bleek toen de kassière hem er op wees dat hij was vergeten om iets af te wegen bij de groenteafdeling. Nu kan het iedereen overkomen dat je wel eens vergeet om iets af te wegen, maar nog voor hij terug kwam van het wegen, had de kassière een tros bananen gevonden die ook nog niet afgewogen waren.

Na lang wachten kwam de man eindelijk terug en rekende hij af. Op dat zelfde moment, hoorde ik achter me een stem die tegen de mensen achter mij zei: “pardon, mag ik er even langs”. Een tel later vroeg ze mij hetzelfde en liet ik een bejaarde dame langs. Ik verwachtte dat ze hetzelfde ook aan de man voor mij zij vragen, maar ze legde gauw 5 artikelen op de loopband. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Ik hoorde de mensen die achter mij in de rij stonden allemaal zeggen: “Ja als ik geweten had dat ze zou voordringen, dan had ik haar er niet langs gelaten”. Maar we waren allemaal zo beduusd dat geen een van ons er iets van zei. Nadat ze had afgerekend wenste ze iedereen een prettig weekend, die woorden werden door iedereen ontvangen, maar niemand wenstte haar hetzelfde.

Al jaren lang wordt er, speciaal voor de maand van het Spannende Boek, een boek geschreven door een auteur die zijn sporen verdiend heeft op het gebied van litteraire thrillers – een beetje zoals het Boekenweekgeschenk is voor de litteraire romans. Vanaf de eerste keer dat ik het gratis boekje kreeg ben ik ze gaan verzamelen.

Dit jaar is het geschenk “Erken mij” van Esther Verhoef. Een meesterwerk waarin Daphne samen met haar voormalige psycholoog, op wie ze gedurende de behandeling heimelijk verliefd is geworden, een weekend naar Parijs gaat. De psycholoog heet Etienne en het weekend lijkt goed van start te gaan, totdat ze samen uit eten gaan. Terwijl Daphne en Etienne het voorgerecht eten, komt Tom naast hen zitten en krijgt het verhaal een hele vreemde wending.

In “Erken mij” laat Esther drie verhaallijnen op een schitterende manier bij elkaar komen en weet ze haar  lezer tot op het einde te boeien. De enige kanttekening is wel, dat het einde eigenlijk te open is en te abrupt stopt. Maar misschien komt dat doordat Esther maar een beperkt aantal pagina’s tot haar beschikking had – de nadelen van dergelijke beperkingen heb ik zelf ook eens ondervonden toen ik een verhaal schreef voor een bundel, waarvoor een maximum van 1000 woorden gold. Dergelijke beperkingen zijn soms killing als je eigenlijk nog net iets meer had willen schrijven.

Nadat ik het boek uit had, realiseerde ik me dat het genre literaire thriller eindelijk zijn weg heeft gevonden naar Nederlandse schrijvers zoals Saskia Noort en Esther Verhoef . Tot voor kort werd het maand van de Spannende Boek geschenk uitsluitend door buitenlandse schrijvers geschreven, maar deze bijdrage uit Nederland doet zeker niet onder voor alle eerdere maand van het Spannende Boek geschenken.

Nostradamus, latijns voor Michel de Nostredame, was een Fransman die op 14 december 1503 werd geboren. Deze Fransman is ruim 500 jaar na zijn geboorte bekend vanwege zijn werk Les Propheties, dat in 1555 voor het eerst werd gepubliceerd. Hierin beschrijft hij een aantal voorspellingen waarvan er een aantal zijn uitgekomen. Zo voorspelde hij de 1ste en de 2de Wereldoorlog, Napoleon, Hitler, het communisme en ook het terrorisme in Europa – enkele honderden jaren alvorens de voorspellingen uitkwamen.

De eerste keer dat ik iets over deze gnosticus hoorde was in het liedje Nostradamus van Hans Teeuwen. Op zijn eigenwijze bezingt Hans Teeuwen in dit nummer de voorspellingen van Nostradamus, met een knipoog zingt Hans in het reffrein: Nostradamus met zijn strakke groene broek, die stond hem goed. Later hoorde ik van een kennis wat Nostradamus zoal voorspeld heeft.  Zo is Chiren zijn belangrijkste voorspelling, deze Chiren zou algemene wereldvrede brengen.Maar voor die algemene wereldvrede er komt, voorspelt Nostradamus dat er een aggressor in Europa opstaat. Deze aggressor heeft opvallend wit haar en komt vermoedelijk uit Zwitserland of Oostenrijk.

Terwijl ik vanavond Geert Wilders op de televisie zag, moest ik weer denken aan het moment waarop ik Geert voor het eerst zag. Ik kan me niet exact herinneren wanneer dat zo ongeveer was, maar het zal zo’n 5 jaar geleden zijn. Toen ik Geert voor het eerst zag, toen moest ik aan Nostradamus denken. Nu voel ik al aan dat u denkt, Geert is niet in Zwitserland of Oostenrijk geboren, maar de interpretaties van het werk van Nostradamus zijn niet altijd even helder. Zo kan opvallend wit haar kan ook gelezen worden als opvallend met wit haar. Als er iemand is in Europa, die opvallend is en wit haar heeft ,die als een grote aggressor haat zaait in Europa, dan heeft Geert Wilders – wat dat aangaat – zichzelf vanavond kandidaat gesteld.

De blogpolitie vraagt uw aandacht voor de volgende zaken

Mocht u weten waar één van deze personen zich momenteel bevindt, neem dan direct contact op met de blogpolitie. Neem geen contact op met de persoon in kwestie. Deze personen zijn onze taal behoorlijk machtig en zijn in staat om u met een paar woorden te verleiden tot het dagelijks bezoeken van hun blog.

De klok tikt de laatste minuten weg van anderhalve week vakantie – die ik gezien het weer toch alles behalve beroerd gepland heb. Deze vakantie was deels om bij te tanken, maar stond vooral ook in het teken van klussen, een bezoek aan de tandarts en ook de kapper pakte ik nog even mee. Optimistisch als ik ben, had ik zoveel dingen op mijn todo-lijst gezet, dat ik de helft ervan niet eens heb kunnen afwerken. Ik was er zo druk mee dat ik nauwelijks tijd had om me in de blogosphere te begeven, maar al met al ben ik zeer tevreden over de hoeveelheid gedane arbeid.

Zelf gekweekte tuinkers smaakt veul lekkerder, inmiddels is het zo gegroeid dat het nu ook eetbaar is.

Ik was bijna drie dagen bezig met het schilderen van het houtwerk aan de achterkant van mijn huis, met name het kozijn aan de buitenkant kon wel een likje verf gebruiken – op de dorpel zat geen verf meer en hoewel het hardhout is, was het een kwestie van wachten voor het hout zich in staat van ontbinding zou gaan begeven. Daarnaast kreeg ik wat hulp van buren – terwijl ik dit zo type realiseer ik me, dat mijn blog wel heel erg op Sesamstraat begint te lijken – met vereende kracht hebben we de betonnen borders van een bloembak verplaatst, het gras geverticuteerd en ook een aantal staptegels op het grasveld gelegd. Het laatste klusje was het aanleggen van nieuwe tuinverlichting, de oude stamt uit het jaar 0 en vond ik meer passen in de tuin van iemand op leeftijd.

De staptegels en het geruïneerde grasveld

Gisteravond heb ik tot laat op mijn terrasje gezeten en lekker genoten van mijn vernieuwde tuin. Onder het genot van een wijntje keek ik al weer uit naar een volgende vakantie. Dan staat het aanleggen van een vijver op het programma en het bouwen van een pergola, zodat ik volgend voorjaar kan genieten van de blauwe regen die ik op die pergola wil laten groeien. Een vakantie naar een bestemming in binnen- of buitenland zit er dit jaar helaas niet in, ik heb die tijd gewoon nodig om die todo-lijst weg te werken. Maar ik klaag daar niet over, want het klussen aan je eigen huis geeft minstens evenveel voldoening als een tripje naar Hawaii, Italië of India.

De nieuwe tuinverlichting gaat de strijd aan met het Boeddhabeeld, eens kijken wat het meeste verlichting geeft: De tuinverlichting of het volgen van het voorbeeld van Boeddha.