Vrienden van mij gingen met de auto op vakantie naar Engeland. En terwijl ze daar onbezorgd genoten van hun welverdiende vakantie, kregen ze een auto-ongeluk. Nu zou je denken dat je je dan met een leaseauto geen zorgen hoeft te maken, maar daarover later meer. Afgezien van wat materiële schade – auto lijkt total loss te zijn – was het gezin verder gelukkig gezond.

Dat ongeluk kregen ze vier dagen voor ze weer zouden terugkeren en ze namen contact op met de leasemaatschappij. Aangezien het ongeluk in het buitenland heeft plaats gevonden, besteedde de leasemaatschappij het uit aan de ANWB. Op zich niks mee aan de hand zou je zo op het eerste gezicht denken. Ware het niet, dat de ANWB geen eigen mensen heeft rijden in Engeland, dus die besteedde het weer uit aan de AA (de Engelse ANWB).

Nadat ze enkele dagen niets hoorden, besloten mijn vrienden om maar eens contact op te nemen met achtereenvolgens de leasemaatschappij, de ANWB en de AA. En het bleek dat het allemaal toch wat complexer was dan je zelf zou denken – dat werd duidelijk nadat ze toe hadden gegeven dat ze mijn vrienden compleet vergeten waren. Blijkbaar mag je niet met een Engelse huurauto naar het vasteland en andersom mag ook niet. Het was inmiddels al zaterdag en de ANWB kon verder niets meer regelen, ze zouden een vlucht boeken en mijn vrienden laten weten wanneer ze naar Nederland konden vertrekken. Er werd nog wel verteld dat ze alleen de nodige bagage mee konden nemen, de rest moesten ze achterlaten in de auto.

Zondag geen nieuws, maandag ook geen nieuws. Op dinsdag besloten mijn vrienden om maar weer eens contact op te nemen met de ANWB. Een medewerkster van de ANWB wist mijn vrienden te vertellen dat de vlucht geregeld was en dat ze over 6 uur zouden vertrekken, “maar daar over hebben wij u bericht” voegde ze er nog aan toe. Inmiddels – enkele weken later – zijn mijn vrienden weer veilig thuis en komt de auto, met de vuile was aan boord, binnenkort ook weer naar Nederland, het SMSje met de vluchtgegevens hebben ze overigens nog steeds niet ontvangen. Wat ik mij dan zo afvraag, heeft u wel eens last gehad van vakantieleed?

Het is de laatste tijd alom aanwezig, ik lees het op andere blogs, ik hoor mensen erover praten als ik op de sportschool ben, op twitter gaat het erover en ook mensen die ik ken zijn er steeds meer mee bezig: de zoektocht naar balans en innerlijke rust. En ik persoonlijk vind dat een goede ontwikkeling. Alles moet sneller en beter in onze Westerse wereld en dat is voor ons mensen erg vermoeiend. We doen nu op een gemiddelde dag meer indrukken op dan dat we vroeger in een maand deden, en die indrukken moeten we dan ook allemaal nog eens zien te verwerken en een plaatsje zien te geven. Daarnaast is het in een tijd van recessie ook erg begrijpelijk dat mensen weer in contact willen komen met zichzelf. Het vertrouwen dat we immers hadden in het ding dat we deden voor de recessie is bij veel mensen beschadigd.

Mocht u ook een van die mensen zijn die op zoek is naar een manier om te ontspannen dan kan ik u alleen maar meegeven dat u iets moet zoeken dat bij u past. Probeer eens Pilates, Yoga of Tai Chi – de volgorde is geheel willekeurig. Wat ik u nog wel mee wil geven is het belangrijkste dat ik van mijn Tai Chi leraar heb geleerd en dat is onthaasten. We zijn gewend om van alles een competitie te maken en dat is nu juist dat wat u niet moet doen als u met Pilates, Yoga of Tai Chi begint. Doe alles langzaam en stapje voor stapje, probeer niet zo snel mogelijk even lenig te worden als uw Yoga instructeur, want die heeft er waarschijnlijk ook jaren over gedaan om zo ver te komen. Als u de bewegingen van Tai Chi uitvoert, probeer die dan zo langzaam mogelijk uit te voeren, dan hebben ze namelijk ook veel meer effect.

Belangrijk is ook dat u een goed gevoel hebt met u leraar, als u dat niet hebt dan kan die persoon u ook niets leren. Hoe dan ook, mocht u opzoek zijn: sterkte, succes en veel plezier en laat me vooral weten hoe uw zoektocht verloopt.

Warme groet,

Theo

Een kan groene thee, brandende staafjes lavendel wierook – liefst de goud serie van The Mother’s Golden Fragances en de cd Tai Chi van Oliver Shanti & Friends op de achtergrond. Dat als decor voor een thuis sessie Tai Chi – hoe kan het ook anders met de titel van de cd. Ik weet nog goed hoe ik er voor het eerst mee in aanraking kwam. Destijds was ik – na een auto ongeluk – aan het trainen bij een praktijk voor fysiotherapeuten die daarnaast een fitness centrum hadden. Mijn toenmalige trainer vroeg of het niet iets voor mij was, en om eerlijk te zijn had ik er zo mijn twijfels over, maar baat het niet dan niet schaadt – of hoe luidt dat gezegde ook al weer.

Toen mijn eerste Tai Chi les net begonnen was, overwoog ik heel even of ik niet per direct weg zou gaan. We moesten een ontspannende ademhalingsoefening doen. Tussen het in- en uitademen moesten we tegelijkertijd onze anusspier aanspannen en met het puntje van de tong tegen onze gehemelte drukken. Ik vond dat op zijn minst gezegd een beetje apart. Het doel ervan is dat je meer speeksel in je mond krijgt en als je dat inslikt dan schijnt dat goed te zijn voor je spijsvertering.

Het gevoel dat ik na die eerste les had was eigenlijk niet te beschrijven. Het was alsof ik volkomen gelukkig was en dat er om me heen helemaal niets was – een soort van absolute staat van geluk. Ik besloot om nog maar eens een lesje te proberen en nog een en nog een. Ik hield het ruim een jaar vol, totdat de Tai Chi lessen bij die sportschool van het programma verdwenen. Inmiddels had ik al een huis in een andere stad gekocht en ik zou daar wel opzoek gaan naar een andere Tai Chi school.

Dat opzoek gaan stelde ik uit en ik stelde het nog eens uit en nog eens en nog eens. Op de een of andere manier voelde ik de laatste tijd toch de behoefte om Tai Chi weer eens te gaan beoefenen. Alleen tussen het voelen van die behoefte en het uiteindelijk doen, daar ging wel een tijdje over heen. Een week of wat geleden – dat weekend dat ik geen afspraken had – kocht ik nieuwe wierook, groene thee en in de toko kocht ik nieuwe Kung Fu schoenen. Beetje bij beetje bouwde ik het weer op en ik merk nu na een week al dat de balans zich weer wat hersteld. Heeft u dat ook wel eens, dat u van die dingen herontdekt die u eigenlijk erg miste zonder dat u er erg in had?

De scheidslijn tussen toeval en voorbestemming is erg dun.

Het was eind december 2008, dat ik Twitter een  kans gaf en tot op heden ben ik er nog bijna dagelijks op te vinden. Maar ik twijfel er de laatste tijd aan of ik het nog wel blijf doen. Begrijp me niet verkeerd ik vind het nog steeds leuk om te twitteren met vrienden, medebloggers en collega’s, maar daar houdt het zo’n beetje op. De reden waarom ik steeds meer begin te twijfelen is een beweging die zich in manifesteert in mensen als ene Rob Koster.

De beste man is een vakbondsman, niet dat ik daar wat tegen heb, want vakbonden doen goed werk. Nee het is zijn behoefte om zoveel mogelijk volgers te krijgen. Echt twitteren doet hij niet,  het zijn voornamelijk retweets – het is eigenlijk een soort linkdumper, maar dan op twitter. Aan het aantal tweets te zien vermoed ik dat hij twitter nog maar kort heeft ontdekt en dat hij het ziet als HET middel om zieltjes te werven voor zijn vakbondsidealen, kijk en daar ga je dan bij mij een grens over.

Nu heb ik al een tijdje een slotje op mijn tweets. Voor de niet twitteraars onder ons, dit betekent dat niemand mijn tweets kan lezen zonder dat ik de persoon in kwestie toestemming geef. Maar Rob dacht blijkbaar dat ik dat slotje heb om aandacht te trekken. Nadat ik hem geweigerd heb als mijn volger, vroeg hij nogmaals om toestemming en die weigerde ik weer. Vervolgens klopt er een ander FNV twitter account aan mijn deur. Die weigerde ik niet alleen, maar die blokkeerde ik ook per direct. En wat denkt u, nog geen uur later klopt Rob Koster weer aan mijn twitter-deur, u raadt het al dat werd geen weigering maar ook een blok.

En van dit soort mensen zijn er op twitter de laatste tijd zoveel. Zo heeft ook de pornoindustrie twitter ontdekt en die klopt ook om de haverklap aan op de deuren van, soms zeer jonge, twitteraars. Mensen als Rob Koster en al die andere die twitter niet gebruiken als een sociaal medium,  zijn voor mij een reden om me eens goed af te vragen of ik nog wel onderdeel uit wil blijven maken van de twitter-wereld.

Dus mijnheer Koster, mocht u bij toeval op mijn blog terecht komen, dan wil ik u meegeven dat uw agressieve manier van leden werven op twitter voor sommige twitteraars een reden kan zijn om er mee te stoppen. Er zijn nu eenmaal twitteraars die twitter gebruiken als een platform om te communiceren met andere mensen. Deze groep twitteraars zit niet te wachten op bedrijven of vakbonden die reclame willen maken. Daarnaast vind ik dat u het vakbondsgeld, in tijden van economische tegenspoed, wel beter zou kunnen besteden.

In het verleden schreef ik  al regelmatig over mijn buren en nu heb ik dus nieuwe buren en ik moet daar eigenlijk best aan wennen. Het is een jonge, alleenstaande vrouw, met drie kinderen. En waar mijn oude buren rekening mee houden met de gehorigheid van onze huizen, hebben de nieuwe buren blijkbaar nog niet echt ontdekt dat het op en neer rennen op de trap, duidelijk te horen is in mijn huis – zeker als je zondagmorgen uit wilt slapen.

Gelukkig komen mijn oude buurtjes over een weekje of wat weer terug. Ze hebben namelijk hun huis verhuurd terwijl ze zelf op de camping in Friesland zitten. Nu hoop ik voor mijn oude buurtjes dat het vooral mooi weer is, want in een tentje zitten met slecht weer lijkt mij persoonlijk niks, en terugkomen is ook geen optie, want hun huis is dus bezet. Voor mij nog een reden dat ik persoonlijk mijn huis niet zou verhuren aan anderen – lees onbekende – als ik op vakantie ga. Aan bekende trouwens ook niet, die mogen er gratis in.

ik hoop in elk geval dat mijn echte buurtjes snel terug komen en zal ze dan eens extra verwennen met een bos bloemen.

Al een lange tijd buig ik me over het mysterie van de verdwenen reactie. Maakt u zich vooral geen zorgen, bij mijn weten verdwijnen er op mijn log geen reacties – afgezien van de Spam die Askimet tegenhoudt, en die houdt lang niet alles tegen, want zo krijg ik nog met enige regelmaat onzedige aanvragen van dames uit Kiev. Het mysterie van de verdwenen reacties gaat juist over de reacties die ik bij anderen plaats en die ik later niet meer terug kan vinden – terwijl ik zeker weet dat ik ze toch echt geplaatst heb.

Onlangs stopte ik de DVD van Mallrats weer eens in mijn DVD speler, dit is een film uit de Jay & Silent Bob serie van Kevin Smith – ik vind deze serie echt hilarisch, maar dat ter zijde. In die bewuste film zie je aan het begin van de film een shot van een acteur, die voor de ramen van een winkel naar zo’n 3d tekening staat te staren – als je er maar lang genoeg naar staart, dan schijn je daar een zeilboot in te zien.

Die acteur is gedurende de film met enige regelmaat voor die winkel te zien, en hij blijft maar staren maar hij ziet de zeilboot niet. Tegen het einde komt één van de hoofdrolspelers naar die ene acteur toe en zegt: Hé een zeilboot. Je ziet die andere acteur dan wat geïrriteerd raken. Niet veel later zie je een klein meisje voor de raam van die winkel stoppen, ze kijkt één minuut en zegt: Hé kijk een zeilboot. Hierdoor gaat die ene acteur volledig door het lint.

Kijk ik begrijp die acteur volledig, of eigenlijk de rol die hij speelt. Op de een of andere manier ben ik niet gewoon niet in staat om die zeilboot te zien, in zo’n 3d tekening. Dit alles herinnerde ik me, toen ik weer eens een reactie plaatste en ternauwernood zag dat ik de code verkeerd ingevuld had.

Ik moest heel even nadenken voor ik het door had. Aangezien ik die 3d tekeningen ook niet kan doorgronden, heb ik ook moeite met het lezen van die codes. Ik heb geen idee welke wetenschappelijke verklaring hier voor is, maar mocht u dergelijke anti-spam op uw blog hebben, en zich afvragen waarom ik bij u zo weinig terug reageer, dat komt zeer waarschijnlijk doordat ik dergelijke codes niet zo heel goed kan lezen.

(en natuurlijk snap ik dat u die anti-spam heeft aangezet, want we worden allemaal plat gebombadeerd met spam. Askimet houdt bij mij twee op de drie reacties tegen als spam.)

Ik heb altijd maar aangenomen dat het iets regionaals was, want ik kan me niet herinneren dat het zo in mijn geboortestreek wordt uitgesproken. Waar heeft hij het over, vraagt u zich misschien af? Wel het gaat om het volgende. Als een vrouw voor het eerst aan andere mensen vertelt dat ze zwanger is, dan is de meest gestelde vraag wanneer ze verwacht dat het kindje geboren wordt.

Waar ik vandaan kom is de vraag: “Oh leuk! Wanneer ben je uitgerekend?”, maar in de contrijen waar ik nu woon luidt de vraag altijd: “Leuk! Wanneer ben je uitgeteld?” En met die variant heb ik altijd wat moeite.Misschien ben ik dit punt gewoon een mierenneuker, maar uitgeteld zijn betekent voor mij dat je aan het einde van je Latijn bent. En ja natuurlijk, na de bevalling zal de vrouw in kwestie ongetwijfeld uitgeteld zijn. Maar het is niet te hopen dat de vrouw uitgerekend vlak voor haar bevalling uitgeteld is.

Even een intermezzo tussen al dat Sonisphere geweld. Morgen het laatste deel, maar nu eerst even iets anders. Ik heb zo een theorie in mijn hoofd die volgens mij op veel gebieden van toepassing is. Om het idee iets makkelijker te beschrijven het volgende kunstwerkje – niet letterlijk opvatten, paint was het enige dat ik zo gauw voor handen had.

De theorie is als volgt. Er zijn twee lijnen, het zijn de scheidslijnen tussen te druk en te rustig. Als je binnen die lijnen zit dan ben je gelukkig, vandaar ook de groene smiley. Zit je boven de druk-zijn-lijn of onder de rustig-zijn-lijn, dan ben je even wat minder vrolijk – vandaar ook de rode niet lachende smiley – al is niet lachen en een smiley wel een tegenstrijdigheid.

Normaal gesproken balanceer je tussen beide lijnen en zo heel soms piek je even buiten het vrolijk-zijn-gebied. Zolang dat laatste maar van korte duur is, is er niets aan de hand. Deze theorie gaat dus ook op voor je werk. Als je een hele tijd achter aan elkaar te druk bent, dan heb je kans op een burn-out en een tijdje geleden las ik over een bore-out. Die krijg je als je je ontzettend verveelt.

De theorie gaat ook op voor je sociaal leven. Op dat vlak was het de laatste maanden erg druk, vanaf begin mei heb ik nauwelijks een rustig weekend gehad. En natuurlijk was alles echt te gek, daar hoor je me niet over klagen. De CD-presentatie was super, Sonisphere helemaal te gek, en ook de verjaardagen en bezoekjes aan familie en vrienden waren allemaal heel erg leuk. Maar ik zweef, qua sociaal leven, de laatste tijd redelijk rond de druk-zijn-lijn. Ik merk dat aan veel dingen, mijn lichaam protesteert en in mijn hoofd zitten allerlei verhalen opgesloten die er om schreeuwen om geschreven te worden.

Het goede nieuws is dat ik komend weekend een niet-afspraak-weekend heb. Wat ik me dan zo afvraag is het volgende. Ben ik de enige die, zo af en toe, echt kan genieten van een weekend zonder afspraken? Ik ben benieuwd naar uw mening, ik ga komend weekend mijn lichaam wat rust geven en ervoor zorgen dat de ideeen voor de verhalen ergens op papier komen, zodat ook in mijn hoofd de rust weer terugkeert.

Vrijdagavond, tijdens het diner kregen we van S., de tourmanager, te horen dat we ons zaterdagmorgen om 12:00 uur precies moesten melden in de hal van het hotel – kijk dat vond ik dan als nachtmens een ontzettende meevaller. Iedereen was op tijd en van S. kregen we onze backstage passen en polsbandjes. Ik wist al wel dat je die nodig had om backstage te mogen, en ik zal deze nog wel een tijdje blijven bewaren als een mooi aandenken aan een geweldig weekend.

Met een taxi en de BoG bus – uit pure luiheid zal ik Blaas Of Glory vanaf nu afkorten tot BoG – vertrekken we naar het Sonisphere festival. Na het zwaaien met de backstage pas, mochten we het festival terrein op. Backstage betekende in dit geval twee onzettend grote tenten met kleedruimtes, 1 voor Metallica en 1 voor alle andere artiesten. Tussen beide tenten was een ruime, overdekt, terras waar je even kon zetten, je maag kon vullen en je vochtgehalte op peil kon houden.

Veel tijd om dit alles in me op te nemen had ik niet echt, want de BoG-bus moest nog uitgeladen worden.  Het festival zou om 15:00 uur zijn deuren openen en BoG mocht om 14:00 uur, als eerste optreden, het publiek bij de hoofdingang wat opwarmen. En ik weet niet zo goed waarom, want uiteindelijk zou ik zelf geen bijdrage aan het optreden leveren, maar met de minuut voelde ik de spanning meer en meer toe nemen.

Op de bovenstaande foto gaat de band, in vol ornaat, op weg naar de hoofdingang – ik realiseer me dat dit lange blogjes gaan worden, met her en der een foto, maar ach ik hoop dat u me dit vergeeft, want geloof mij ik beschrijf slechts een aantal herinneringen.

Het eerste optreden was echt spannend, je weet immers niet hoe BoG door de Spaanse metal fans wordt opgepakt, of ze vinden het geweldig dat hun dierbare nummers op een andere manier worden opgevoerd of, tja daar wil je dan op dat moment eigenlijk ook niet aan denken. Gelukkig, en overigens heel terecht, genoot het publiek ontzettend van het eerste optreden en werden de nummers door het publiek uit volle borst mee gezongen – een foto verslag van de optredens heb ik onder aan dit blogje geplaatst. Overigens heb ik met mijn eigen camera weinig foto’s gemaakt -  ik heb voornamelijk de memory card van bandlid J.P. helemaal volgeschoten, want dom als ik ben liet ik mijn spiegelreflex thuis achter. Het rechter tentje dat u op de foto ziet, is de tent met de kleedkamers voor de niet Metallica mensen en links ziet u een stukje van de tent voor Metallica.

Nadat de hekken geopend waren gaf BoG nog snel een optreden tussen het publiek. Dit optreden mocht niet al te lang duren, want na dit optreden stond het podium optreden gepland. Ik kan u verzekeren dat ik nog nooit zo’n kick gevoeld heb als toen ik achter BoG op het podium mocht staan om een foto verslag te maken van het optreden. BoG deed op het podium hun ding en het publiek ging werkelijk compleet uit zijn pantoffel. Hieronder drie filmpjes van het optreden die ik op You Tube vond. Op een van de filmpjes ziet u hoe zo’n optreden vanaf het podium er uit ziet.

Na het geweldige optreden op het podium volgde nog een laatste optreden tussen het publiek. Tijdens dit optreden schoot ik de laatste foto op de memory card van J.P. En ik kan maar 1 ding zeggen over BoG: Ik ben fan van de mannen!

(mensen laten we eerlijk zijn, als Nederlanders mogen we best trots zijn, dat Blaas Of Glory ons land vertegenwoordigd op een Metal festival. Want na Gorefest – een Metal band uit mijn geboorte dorp – is er geen band meer geweest die zo’n metal festival waardig is. Gelukkig hebben we Blaas of Glory, Neerlands trots in angstige dagen.