Wat raakt jou?

Dood_vrouw_amerikaGisteren kwam er in een flits een headliner voorbij op mijn telefoon: Politie Chicago schiet “per ongeluk” zwarte vrouw dood. Op dat moment stond ik er niet echt bij stil, ik was druk met het werken aan een van de vele projecten die momenteel op mijn eettafel en werkbank liggen. Mocht je daar meer over willen weten, op houtbewerken-voor-dummies doe ik verslag van deze projecten. Daar ben ik overigens een stuk actiever dan hier. Wat mij zo af en toe terug naar hier brengt, is dat ik hier veel persoonlijker kan (misschien is het wil) zijn.

Dit jaar is het eerste jaar in mijn gehele carrière dat ik de dagen tussen kerst en oud- en nieuw werk. En terwijl ik vandaag wat muziek op zocht, om tijdens het werken naar te luisteren, schoot de headliner weer door mijn hoofd heen. En ik moest ineens denken aan het nummer Biko van Peter Gabriel, het nummer dat Peter Gabriel schreef naar aanleiding van de gruwelijk dood van Steve Biko. Nu kun je de dood van de Amerikaanse vrouw niet vergelijken met de dood van Steve Biko. Natuurlijk is het allebei een tragedie, maar Steve Biko vocht een vreedzame strijd tegen de Apartheid in Zuid-Afrika en is vanwege die strijd letterlijk doodgemarteld. Maar aan de andere kant, leeft het gevoel van rassenverschil in Amerika ook nog steeds. Zeker onder de donkere bevolking komt de dood van een donkere persoon, door de politie altijd enorm hard aan. Zeker als het lijkt dat de dood niet een ongeluk is. Nu heb ik de identificatie met mijn huidskleur al jaren geleden opgegeven. Voor mij is een mens een mens, ongeacht kleur geaardheid, geslacht of geloof. Maar goed ik dwaal af.

Nu er steeds meer artiesten op Spotify komen, hoopte ik dat dat ook het geval zou zijn met Peter Gabriel. Die mis ik al heel lang. Als iemand die de jaren ’80 bewust heeft mee gemaakt, heb ik enorme waardering voor zijn muziek. Helaas. Op Spotify staat nog maar weinig muziek van Peter Gabriel. Gelukkig heb ik dan nog altijd YouTube achter de hand en voor minstens een uur heb ik naar de volgende clip geluisterd.

Omdat ik nog meer nummers van Peter Gabriel mooi vind, besloot ik om het album “Shaking The Trees” via iTunes te kopen. Terwijl ik dit type, bedenk ik me dat het al zeker drie jaar geleden is dat ik muziek gekocht heb. Ik luister eigenlijk alleen nog maar naar Spotify. Op de terugweg, besloot ik om Biko op hoog volume in mijn auto te draaien. En terwijl ik op de snelweg reed, werd ik overmand door emoties. Dit nummer raakte me zo diep, dat ik al het leed van de wereld leek te voelen. Wat me in een jaar lang opleiding tot zijnsgerichte therapeut, waarin ik op zoek ging naar mijn diepste pijn en gevoelens, nooit is gelukt, kwam nu van zelf. De tranen stroomden over mijn wangen. Ook nu weer, terwijl ik met Biko op de achtergrond deze blog schrijf.

Nu heb ik dat sinds een paar maanden wel vaker, dat een nummer me opeens raakt. Een nummer wat ik al jaren niet meer heb gehoord. Dat gaat dan opeens voor lange tijd op repeat. Zo had ik dit aan het begin van het jaar met My Sweet Lord van wijlen George Harrison. Sinds die mooie spirituele ervaringen begrijp ik precies wat hij bedoeld en als ik er naar luister, dan word ik er oprecht vrolijk van. En dat gevoel zet al direct in, zodra George de eerste akkoorden aanslaat.

Het gevoel wat ik bij My Sweet Lord heb, heb ik ook met That I would be good van Alanis Morissette. De emotie die zij in dit nummer weet te leggen in combinatie met de tekst, is precies zoals ik tegenwoordig naar het leven kijk. Het maakt eigenlijk niet uit wat er allemaal gebeurd. Het is allemaal goed. Toen ik dit nummer een maand of twee geleden weer herontdekte, moest ik op mijn werk echt tegen de tranen vechten. Het waren wel tranen van vreugde.

Ik ben erg benieuwd of jullie ook van die liedjes hebben die je op een of andere manier heel diep kunnen raken?

 

Een gesprek met mezelf

NORMAAL_ANP

Terwijl ik vandaag de administratie bijwerkte, had ik Serious Request aan. Voor mij is dat een jaarlijks terugkerend fenomeen en ik volg het al vanaf de allereerste keer dat 3FM het organiseerde. Op de een of andere manier vind ik het mooie televisie. Je leest het goed, als het Serious Request is dan tovert mijn televisie om in een levend behang. Als ik thuis ben, dan staat 101tv de hele tijd aan.

Het was tijd voor het nieuwsbulletin en zonder dat ik daar nou echt aandachtig naar luisterde, trok een specifiek nieuwsitem mijn aandacht. Het ging over het afscheidsconcert van Normaal. Nu moet je weten, dat het nummer deurdonderen mijn vaders lijflied is geweest in tijden dat het leven voor hem niet vanzelf ging. Ik ben de heren van normaal nog steeds dankbaar dat zij mijn vader een mantra hebben gegeven.

Toen ik een paar jaar geleden samenwerkte met de schoonzoon van Bennie Jolink, stond mijn vader voor een moeilijke keuze. Ik trok de stoute schoenen aan en belde de schoonzoon van Bennie op. Ik legde hem het verhaal uit en de volgende keer dat wij elkaar ontmoette, kreeg ik voor mijn vader een poster. Bennie heeft daar de tekst Theo blieft deurdonderen opgezet voorzien van een datum en zijn handtekening. Toen ik die aan mijn vader gaf, werd mijn vader erg emotioneel. Vandaar dat Bennie Jolink ook in mijn leven een speciale plek heeft.

Ik hoop dat het nog jaren duurt, maar als mijn vader eerder dan ik komt te overlijden, dan zorg ik ervoor dat deurdonderen speciaal voor hem gedraaid wordt. Nu weer terug naar Serious Request. Ik zal niet alle woorden herhalen wat Bennie daarover heeft gezegd, dat kun je hier teruglezen. Maar op de een of andere manier deden die woorden mij wat. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik er van moest vinden.

Natuurlijk verdienen de DJ’s een hoop geld. En natuurlijk is Serious Request een groot circus. En natuurlijk blijft er een hoop geld aan de strijkstok hangen. Op de wijze zoals ik tijdens mijn therapeutenopleiding geleerd heb, besloot ik om een goede therapiesessie met mezelf te houden. Ik liet daarin mijn ware zelf spreken en kon zo alles weer ongehinderd door mijn ego zien.

Ten eerste begrijp ik dat Normaal geen geld wil inzamelen voor Serious Request. Dat is hun goed recht en uiteraard moet bij het afscheidsconcert de band Normaal centraal staan. Maar om heel eerlijk te zijn, vraag ik me af wat Bennie nou eigenlijk bezielde. Want wat maakt het uit dat de DJ’s veel geld verdienen? Of dat ze publiciteitsgeil zijn? Sterker nog, als ze niet publiciteitsgeil zouden zijn, dan kan een actie als Serious Request nooit een succes worden.

Even afgezien van het feit, dat Paul Rabbering en Domien Verschuur twee bijzonder normale mensen zijn. Ze komen niet met gekke dingen in het journaal, je ziet ze – in tegenstelling tot Bennie Jolink – niet in commercials op tv. Sterker nog, als Serious Request er niet zou zijn dan zou in Nederland bijna niemand weten hoe ze eruit zouden zien. En of Giel nou echt publiciteitsgeil is? Ik weet het niet, hij is een markant persoon. Maar om heel eerlijk te zijn, vind ik dat het de laatste jaren ook redelijk rustig is rondom Giel. Je kan van Giel heel veel vinden. Maar als je geen fan van hem bent, is er niemand die jou verbiedt om naar een andere radiozender te luisteren.

Waar ik ook weerstand tegen heb, is het feit dat er binnen de goede doelen heel veel geld gaat naar mensen die voor het goede doel werken. Sterker nog, de laatste jaren hangt er naast mijn voordeur een lijst met de salarisen van de directeuren van de grotere goede doelen. Alleen als een vrijwilliger mij kan vertellen hoeveel de directeur, van het doel waarvoor ze collecteren, verdient geef ik geld. Maar is het rondom kerst wel het goede moment om het hierover te hebben? Ongetwijfeld heeft Bennie niet gewild dat zijn uitspraken het journaal zouden halen. Wellicht kwam hij daardoor ongewild in de publiciteit. Ik mag tenminste aannemen dat Bennie dit niet bewust heeft gezegd. Want wie is er dan eigenlijk publiciteitsgeil? En het is ook niet ondenkbaar dat Bennie aan zijn laatste concert ook veel geld heeft overgehouden. Begrijp me niet verkeerd, ik heb daar geen moeite mee. Maar ik vind wel, dat Bennie ook naar zichzelf mag kijken als hij dergelijke uitspraken over anderen doet.

Onze maatschappij is de afgelopen jaren enorm verhard. Ik vind het zorgwekkend, dat de ME een gemeenteraadsvergadering de gehele raad te hulp moet komen. Om maar een recent voorbeeld te noemen. Ik ben blij dat 3FM elk jaar Serious Request organiseert. Ik zie dan dat er in ons land toch nog een hoop mensen zijn, die nog wel om de wereld geven. En al lijkt het erop dat de meeste mensen dat maar een week per jaar doen. Het is tenminste 1 week per jaar. 3FM geeft mensen 1 week per jaar het gevoel dat ze iets voor een ander kunnen betekenen. Laten we vooral op deze manier naar Serious Request kijken. En laten we de andere discussie op een ander moment voeren. En laten we die discussie vooral niet via de media voeren.

En zo af en toe…

…realiseer ik me, dat er ergens in de krochten van het internet mijn blog in sluimerstand aanwezig is. En minder vaak bekruipt me – zoals bijvoorbeeld op dit moment – de behoefte om gewoon eens wat te schrijven. Ik moet wel eerlijk zijn, wat er verder nog gaat voortvloeien uit deze opwelling weet ik niet, maar het is geen hernieuwde poging om dit blog weer wat leven in te blazen.

Want al zou ik dat willen, dat is niet echt aan mij besteed heb ik ontdekt. Wat overigens een prima brug is, om de spaarzame lezer die hier zo nu en dan, mogelijk, nog eens komt bij te praten over hoe het mij zoal vergaan is in het afgelopen half jaar. Ik kan niet anders zeggen dat uitstekend. Voor die lezers die zich liever laven aan andermans leed, ik moet u helaas teleurstellen. Wellicht is er een causaal verband met mijn innerlijk gevoel van vreugde en mijn lange periode van afwezigheid hier.

Ik herinner me nog heel goed het moment, het was ergens in de lente van 2014, dat ik me vanuit mijn diepste bewust realiseerde dat ik mijn eigen fysieke klachten en mentale toestand zelf in stand hield. Wonderbaarlijk eigenlijk, hoe ik er altijd blind op vertrouwde dat iemand anders mij van mijn rugklachten af zou kunnen helpen. Het was – als ik het mij goed herinner – aan het begin van mijn jaarlijkse vastenperiode, dat ik me voornam om nooit meer naar een fysiotherapeut te gaan. Dat was eigenlijk niet nodig. Als ik gewoon zou beginnen te leven en me niet meer druk zou maken over wat dat mogelijk voor mijn rugklachten zou kunnen betekenen. Dan had ik ook de sleutel naar mijn genezing in mijn eigen handen. Ik realiseer me, dat dit wellicht niet voor iedereen even begrijpbaar is, ik zal deze realisatie in een wat rustiger tempo aan u openbaren.

Na de realisatie, dat ik me altijd van andere afhankelijk had gemaakt als ik weer eens door mijn rug ging. Realiseerde ik me ook, dat de rugpijn wel eens ten dele uit mijn hoofd zou kunnen komen. Wellicht kunt u denken dat het psychisch is. Hoewel u daar niet ver vandaan zit, was het geen psychische klacht waarvoor iemand naar de psychiater zou gaan. Enfin. Ik besloot om mijn lichaam extra aandacht te geven en om gewoon te gaan hardlopen. Iets wat ik al jaren niet gedaan had vanwege mijn fysiek gestel.

De eerste paar keer kreeg ik behoorlijk veel last van mijn lichaam, maar in plaats van dat ik daar het bewijs in zag dat er iets mis met mijn rug was. Belde ik niet de fysio maar trad in dialoog met mijn lichaam. Niet op de manier waarop ik het nu zou doen, want ik gaf mijn lichaam letterlijk het bevel om te doen wat ik het vertelde – wellicht niet de subtielste manier. Maar wonderbaarlijk genoeg was dat genoeg voor een prachtige ervaring.

Ik raakte in een staat van volkomen geluk, waarin ik een diepe compassie voelde voor en diepe verbondenheid met al wat leeft. Die staat heeft lang aangehouden. Die dagen ging ik gewoon naar mijn werk, maar eigenlijk zat ik alleen maar met een grote grijns en het fantastisch gevoel van innerlijk vrede en vreugde achter mijn beeldscherm. Pas later werd me duidelijk dat dit een intens diepe spirituele ervaring is. En ik mag ook rustig zeggen dat ik enorm verlicht was.

Ik durfde ook mijn gevoel te volgen en mijn gevoel gaf me in, dat ik de Reiki I inwijding wilde gaan doen. Misschien dat ik over dit alles afzonderlijke blogs ga schrijven, maar voor nu wil ik het vooral op de hoofdlijnen houden. De Reiki inwijding volgde kort op de eerste spirituele ervaring en ik stortte – mede dankzij de Reiki – in een volgende periode van verlichting. Tijdens de Reiki cursus heb ik mensen leren kennen, die de Reiki cursus volgde als voorbereiding op een therapeutenopleiding. Destijds besteedde ik daar eigenlijk geen aandacht aan, maar ik onderhield het contact met hen.

Ik hoorde van hen, dat er vrij snel na de eerste training een Reiki II cursus gepland stond en dat zij die – ook ter voorbereiding op de opleiding – gingen volgen. Ik hoefde daar niet over na te denken en volgde hen blind. Ook die inwijding bracht mij weer een enorm mooie spirituele ervaring en ik kwam weer in een zeer intense staat van verlichting. Onze clubje mensen werd iets uitgebreid met nog iemand die de therapeutenopleiding ging volgen en mijn innerlijke stem gaf mij in, dat ik die opleiding ook moest gaan volgen.

Niet wetende wat die keuze of die opleiding inhield, volgde een jaar waarin ik zeer intens met mezelf aan de slag ging. Ik leerde me om mijn gedachten bewust te onderzoeken – wat in het begin erg lastig was, het na effect van de spirituele ervaringen was dat ik vrijwel geen gedachten had. Daarna leerde ik hoe mijn ervaringen uit mijn jeugd mijn gedrag in het nu enorm bepalen. En leerde ik hoe ik in contact kon komen met de pijn die ik sinds mijn jeugd met mij meedraag. Nu hoeft u zich geen zorgen om mij te maken lieve lezer. Wij dragen allemaal dit soort pijn, het pijn uit onze jeugd, in ons.

Naast dit alles leerde ik nog veel meer mooie technieken en na een jaar opleiding was ik op eens een gediplomeerd (zij het basis) zijnsgerichte en energetische therapeut. De diepe innerlijke vreugde is ook nu – ruim anderhalf jaar later – nog steeds aanwezig. Soms is het er licht sluimerend en soms is het er heel intens. Dankzij mijn opleiding sta ik heel goed in contact met mijn gevoelens en weet wanneer ik mezelf moet helpen als die innerlijke vreugde in gevaar komt. Soms gaat het vanzelf en soms is het hard werken. Maar het is het allemaal waard. Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik ben veranderd. Wat ten dele ook waar is. Maar ik ben niet veranderd, ik was al die jaren een ander, en nu ben ik mezelf.

Wellicht dat u zich afvraagt hoe het met mijn fysieke gestel is. Ook dat is prima. Er zijn momenten waarop mijn rug wat extra aandacht vraagt. Dan geef ik mijn rug – zoals een vader dat naar zijn kinderen doet – de volle liefde volle aandacht. En de klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Uiteraard is er een verband met mijn gemoedstoestand en mijn rugklachten. Ik ben er achter gekomen dat stress,  en gedachten die emoties oproepen eigenlijk altijd de basis zijn voor fysieke klachten. Maar ik weet ook hoe ik mijn eigen therapeut moet zijn en ik geloof dat ik in het afgelopen anderhalf jaar slechts twee keer bij de fysio ben geweest. Een keer aan het begin en bijna een jaar geleden, omdat mijn fysiotherapeut zich zorgen maakte omdat hij mij nooit meer zag 😉