Yin Yang uit purperhart en essen

Voor de Butsudan heb ik een Yin Yang teken gemaakt. Dit is niet alleen voor decoratie, want het doel is het wegwerken van een magneet. Als ik echter geweten had hoeveel werk dat was, dan had ik het denk ik niet gedaan. Op de eerste foto zie je de achterkant met daarin de magneet. Om je een beeld van het priegelwerk te geven, ligt ernaast een muntstukje van 50 cent.

De ruimte voor de magneet Add Contact Form Aangezien er bij het inleggen van hout weinig speling is, heb ik de stokjes die ik gemaakt heb voor de punten van Yin en Yang, niet direct afgezaagd, zo kan ik hem bij het inlijmen nog wat bijdraaien als hij niet helemaal naar mijn zin zit.

Yin Yang tekenUiteindelijk heb ik hem ingelegd in het stootbord van de Butsudan. Om eerlijk te zijn, hij is misschien niet helemaal perfect, maar voor een eerste keer hout inleggen, ben ik best trots op het resultaat.

Yin Yang met magneet erachter, ingelegd in de Butsudan

Beste UPC, wil je stoppen met mij lastig te vallen?

UCPGeachte heer/mevrouw,

Ik stuur u deze brief, omdat ik een vraag aan u heb. Mijn vraag aan u is, hoe kan ik er voor zorgen dat u mij met rust laat? Ruim 4 jaar geleden heb ik mijn kabelabonnement bij u opgezegd. Niet dat ik er toe verplicht ben, maar ik zal u de redenen voor de opzegging nogmaals vertellen, zoals ik dat destijds ook aan de medewerker van uw call center heb gedaan.

Toen ik eind jaren 90 nog student was, heb ik een internetabonnement genomen waarvoor ik geen abonnementsgeld hoefde te betalen. Ik belde bij mijn provider in en ik hoefde alleen te betalen voor hetgeen ik daadwerkelijk verbruikte. Mogelijk dat u begrijpt dat studenten vaak krap bij kas zitten, voor mij was dit dus de ideale oplossing. Als het nodig was kon ik thuis het internet op en ik kon de kosten beheersen door via een teller bij te houden hoeveel minuten ik per maand online was. Het is dan ook al zo’n 15 jaar dat ik mijn privé e-mailadres bezit.

Zoals u ongetwijfeld van dichtbij hebt mee gemaakt. Zijn er in het land der internetproviders een hele hoop overnames en fusies geweest. Ik ben altijd braaf meegegaan naar de partij die mijn internetprovider overnam – ik wilde mijn e-mailadres immers graag behouden en ik merkte eigenlijk nooit echt een verschil na een overname.

Toen ik naar mijn huidige woonadres verhuisde, was digitale televisie nog maar net in opkomst. En aangezien ik toen nog geen flatscreen had, heb ik bij u een kabelabonnement afgesloten voor radio en televisie. Over deze diensten ben ik altijd zeer tevreden geweest. Een paar jaar later heeft ook mijn huidige internetprovider zich op de digitale televisiemarkt gestort. Ik kreeg van hen een aanbod dat bijzonder lucratief was. Ik kon een abonnement bij hen afsluiten voor televisie, radio, telefonie en internet tegen een zeer scherpe prijs. En het belangrijkste, ik kon mijn e-mailadres houden – nogmaals na 15 jaar ben ik zeer verknocht aan dit adres. Het aanbod heb ik uiteraard niet afgeslagen en tevens heb ik mijn abonnement destijds bij u opgezegd.

Goed, nu een beetje op de hoogte bent voor de beweegredenen van mijn overstap wil ik mijn ongenoegen over uw marketingafdeling graag uiten. Ik ben geen expert op het gebied van contractrecht, maar volgens mij houdt de relatie tussen twee partijen op, als het abonnement is afgelopen c.q. opgezegd? Dit houdt dus in, dat u mij net zo moet behandelen als alle andere Nederlanders die geen abonnement bij u hebben toch? Hoe kan het dan dat u mij reclame blijft sturen terwijl ik al jaren bij zowel InfoFilter als PostFilter ingeschreven sta? Ik doe hierbij dan ook dringend de oproep om de adressen van voormalige klanten te controleren op het voorkomen op PostFilter, voordat u deze klanten reclame stuurt. Ik ben namelijk erg begaan met het milieu, en heb mede daarom een digitale en analoge nee-nee-stikker.

Mocht ik van u, anders dan een excuusbrief, nog eenmaal ongevraagde reclame ontvangen, dan stap ik naar de Reclame Code Commissie. Daarbij geef ik u het gratis advies om uw marketingafdeling eens op een cursus moderne marketing te sturen. Of laat ze anders eens het boek Uitverkocht! van Jim Stolze lezen. Misschien dat ze dan begrijpen hoe de moderne economie in elkaar steekt. Want de agressieve manier waarop u uw voormalig klanten blijft benaderen is echt niet meer van deze tijd. Dat werkte misschien in de vorige eeuw nog zo.

Is getekend,

Theo

Butsudan – deel II

In mijn vorige blog over de Butsudan, legde ik uit hoe ik aanraking kwam met een Butsudan. Ik wilde er zelf ook een hebben en ik zocht op internet naar een Butsudan. In Nederland zijn ze bijna niet te krijgen en in het buitenland zijn ze aan de dure kant – ik vind 1000 dollar voor een kastje een hoop geld. Ik staakte de zoektocht en vanaf dit moment wist ik één ding, ik wilde mijn eigen Butsudan maken.

WoodworkingMaar dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Voor iemand die geen ervaring heeft met houtbewerking en zijn beitels als schroevendraaiers gebruikte, is dit geen klus om mee te beginnen. Ik had dus een missie. Die missie begon met het lezen van alles wat ik maar kon vinden over houtbewerken. Daarnaast bezocht ik alle blogs over dit onderwerp en bekeek ik elk YouTube filmpje over houtbewerken – je begint te begrijpen waarom het op mijn blog af en toe rustig is.

Inmiddels heb ik wat meer ervaring en is de tijd daar, dat ik aan mijn Butsudan ga beginnen. De volgende foto, toont de Butsudan zoals ik hem vanaf het begin wilde maken.butsudan_Model_1Dat is, totdat ik het boek “Made by Hand” van Tom Fidgen kocht. Op de volgende foto’s zie je een theekast, die Tom voor zijn vrouw heeft gemaakt. Butsudan_model_2_frontButsudan_model_2_interiorEn vanaf het moment dat ik het boek van Tom las, wist ik dat dit de inspiratie was voor het geen ik al heel lang wil maken: mijn Butsudan. Waarvoor ik het hout al een paar weken in huis heb liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

 

Een bijzondere dag

Dalai_lamaDe laatste tijd loop ik over van ideeën. Er komen zoveel ideeën in me op, dat ik er soms een lichte hoofdpijn van krijg. Dat heb ik wel vaker, ik moet dan gewoon zorgen dat ik die ideeën in een vorm op papier zet. Daar ben ik de afgelopen tijd heel druk mee geweest. Zo druk dat ik zelfs vergat om mijn “ontmoeting” met de Dalai Lama te delen, waarvan ik helaas geen foto’s heb gemaakt.

Zondagmorgen om 7:45 uur – ja wie had dat ooit gedacht, dat ik in het weekend op dat tijdstip al in de auto zou zitten – ben ik net onderweg naar Ahoy. Het was heerlijk rustig op de weg, waardoor ik iets over 9 in Rotterdam was. Bij Zuid plein zag ik dat er een redelijke rij stond voor het parkeren bij Ahoy zelf. Ik besloot om mijn auto in de garage van Zuid plein te zetten. Achteraf een goede keuze, want daardoor was ik in elk geval op tijd.

Voor Ahoy stond een grote groep Tibetanen te demonstreren tegen de Dalai Lama. Achteraf bleek dat deze groep aanhangers waren van de boeddhistische godheid Dorje Shugden. Maar op dat moment dacht ik dat deze groep geen kaartjes had weten te bemachtigen en op deze manier probeerden om alsnog naar binnen te mogen. Ik twijfelde zelfs nog even of ik mijn kaartje niet gewoon af zou staan.

Ik had voor zowel de morgen- als de middagsessie een kaartje, waardoor ik zoveel mogelijk naar de Dalai Lama kon luisteren. De ochtendsessie was een onderricht in het Boeddhisme. En terwijl ik mijn plaatsje op de eerste ring zocht, was een groep boeddhistische monniken al begonnen met chanten. Waarschijnlijk ben ik een van de weinige die daar kippenvel van krijgt, zeker als je de energie voelt die bij het chanten vrij komt.

Tot mijn blijdschap ontdekte ik dat mijn stoel, op nog geen 50 meter van de Dalai Lama was. Okay het was de eerste ring en ik kon hem alleen vanaf de zijkant zien. Maar goed dat is beter dan wanneer je een duurder kaartje gekocht heb en achterin de arena zit. Het onderricht zelf was bijzonder interessant. De opkomst van de 78-jarige Dalai Lama was indrukwekkend. De 10000 bezoekers wisten eigenlijk niet zo goed hoe je zo’n bijzondere man verwelkomt, totdat er iemand begon te applaudisseren, waarna heel de zaal het voorbeeld volgde.

Het onderricht van de Dalai Lama ging over de drie hoofdzaken van het pad. Diep daar op in gaan kan ik niet. Want ik zoog alles wat de Dalai Lama zei op. En ben dat nu allemaal nog een plekje aan het geven. Overigens is de Dalai Lama een vrolijke man, die voor het grote deel van de tijd praat als een wijze man. Op andere momenten kon ik ook nog het kind in de man zien. Tijdens lezingen draagt hij normaal altijd een rode zonneklep. Iemand uit de zaal heeft hem een oranje pet gegeven en deze moest hij natuurlijk op zetten. Dat deed hij met heel veel humor en ik kon aan hem zien dat hij dit alles deed met het plezier dat kinderen hebben – heel onbevangen.

Ik had af en toe moeite om zijn Engels te verstaan, maar gelukkig was er een vertaalster die zowel Engels als Tibetaans spreekt. Het onderricht werd af en toe onderbroken, zodat zij aan de zaal kon vertellen wat de Dalai Lama net had gezegd. Dat was voor de bezoekers erg handig, omdat sommige teksten in het Tibetaans werden gesproken. Blijkbaar vond de Dalai Lama dat de vertaalster te zacht praatte, want vlak voor de lunch zei hij tegen haar. Je moet goed eten, zodat je vanmiddag meer energie hebt om harder te praten. Dit soort kleine grapjes maakte hij de hele dag door. Iets wat de geestelijke leiders van het katholieke geloof, waarmee ik opgevoed ben nooit zouden doen. Die creëren altijd een enorme afstand tussen hen en anderen. Dat vind ik juist zo mooi aan de Dalai Lama, hij plaatst zichzelf onder de mensen. Hij zegt letterlijk: “Ik ben slechts een eenvoudige boeddhistische monnik.”.

Na de lunch begon de sessie waarin de Dalai Lama een lezing gaf. Ook dit was bijzonder interessant. De man ziet alle dingen zo scherp, dat ik wel eens dacht waarom denk ik zo moeilijk. Hij ging in op technologie en dat het prima is dat we dat ontwikkelen, zolang het maar voor het goede is. Dat gaf mij ook weer een nieuwe kijk op de technologie, want ik keerde me er steeds meer vanaf. Hij gaf ook zijn visie op hoe het onderwijs moet veranderen om onze geest optimaal te kunnen benutten.

Na de lezing mochten er vragen gesteld worden. De Dalai Lama nam echt de tijd om alle vragen te beantwoorden. Ook hier viel het mij op hoe eenvoudig het leven zou kunnen zijn. Wij zijn eigenlijk allemaal geneigd om veel te moeilijk te denken. Er was een vrouw die streng christelijk was opgevoed. En zij worstelde met het idee dat er volgens het boeddhisme geen schepper bestaat. En hoewel zij meer gevoel met het boeddhisme had dan met haar oorspronkelijk geloof, was dit een punt waarop ze in tweestrijd was. De Dalai Lama antwoordde haar: “Maar je moet niet alles waarmee je opgevoed loslaten. Zeker niet als dat zo’n tweestrijd oplevert.”.

Al met al een dag om nooit meer te vergeten. Ik hoop dat de Dalai Lama nog heel lang mag leven in blakende gezondheid, want bij zijn volgende bezoek ben ik er zeker weer bij. Op de vraag of ik nu een boeddhist ben is mijn antwoord nee. Ik ben een overtuigd Taoïst, maar bepaalde aspecten van het boeddhisme zal ik zeker in de praktijk brengen. Elke dag de dag overdenken, en nadenken waarom ik bepaalde manieren reageer, is iets dat ik zeker zal doen. Daar bij hoort ook het signaleren als er woedde in me opkomt, zodat ik dat voortijdig kan onderdrukken. En als mijn Butsudan straks af is, ga ik zeker een paar keer per week mediteren. De Butsudan wordt namelijk in het Zen Boeddhisme dagelijks gebruikt.

Butsudan – deel I

BushidoToen ik 6 jaar geleden mijn huis kocht, was mijn achterbuurman één van de eerste mensen waar ik mee in gesprek raakte. Hij en ik hebben veel gemeen. We fotograferen beide, houden op zijn tijd van een goed glas whiskey of cognac, en we mogen allebei graag zo af en toe een dikke sigaar opsteken. Op zich geen vreemde hobby’s, maar wat we ook allebei gemeen hebben is onze voorliefde voor de Oosterse filosofie en vechtkunst.

Deze voorliefde heeft bij ons beide verschillende wortels. Waar ik vanuit mijn Tai Chi veel meer het Taoïsme aanhang en mijn vechtsport ook wel de innerlijke vechtsport wordt genoemd, liggen zijn wortels in Japan. Zo is hij ingewijd als 3de graad Reiki-meester en is zijn vechtsport alles behalve een innerlijke. Hij is al jaren een beoefenaar van de krijgskunsten van de Samoerai. Zo is hij bedreven in o.a. karate. Maar wat ik nog veel indrukwekkender vind, is dat hij ook zeer bedreven is in Kendo.

Butsudan voorbeeldTijdens een bezoek aan hem, liet hij mij zijn Butsudan zien. Een Butsuwattuh? Een Butsudan is een kleine kast die je in Japanse huizen vindt, alwaar hij dienst doet als thuisaltaar. Ik was direct geïnteresseerd in dit fenomeen en wilde er zelf ook een hebben. Er een willen hebben is makkelijker dan er ook daadwerkelijk een bezitten – kwam ik al gauw achter. Meer hierover in een volgende blog.

Griep en loslaten

GriepMisschien vroeg je je inmiddels al af, waarom het op deze blog zo rustig was. Misschien dacht je stiekem al, dat ik er na een korte opleving weer de brui aan zou geven 😀 Hoe dan ook, ik was geveld door een griep. Nu komt griep eigenlijk nooit goed uit, maar al helemaal deze week niet. Woensdag 30 april zou mijn laatste dag bij de klant zijn en ik moest echt nog wat dingen afronden.

Veel keuze, anders dan me op maandag ziek melden, had ik niet. Dinsdag voelde ik me nog steeds beroerd. Gelukkig mocht ik donderdag komen i.p.v. woensdag, waardoor ik net 1 dag meer tijd had voor mijn herstel. Een laatste dag bij een klant dat is iets waar ik eigenlijk nooit aan kan wennen. Bij deze klant heb ik ruim twee jaar gezeten en de mensen die daar werken werden in die twee jaar stilaan een tweede familie.

Het afscheid zelf was heel mooi. Dat begon eigenlijk al vorige week vrijdag, omdat er toen een paar mensen voor het laatst waren – dit vanwege de vakanties van deze en komende week. Toen kreeg ik van iemand pennen waarvan je de inkt uit kunt gummen, wat voor een ontwerper altijd erg fijn is. Op donderdag kreeg ik van iemand anders een roze Boeddha – ja eindelijke heb ik eens een Boeddha van iemand gekregen. En van iemand anders kreeg ik een mini gitaar.

Nu verdienen die cadeaus natuurlijk wat uitleg, de gitaar niet want de meeste van jullie weten denk ik wel dat ik gitaar speel. De Boeddha zelf is eigenlijk ook niet vreemd, omdat ik de Boeddha een inspirerend figuur vind. Zo inspirerend zelfs dat ik voor een van mijn Boeddhabeelden een kast aan het maken ben. Dat was bijna niemand van de klant ontgaan. Maar waarom roze? En ik bedoel niet normaal roze, maar echt gewoon knal roze. Dat heeft alles te maken met het volgende boek.

UitverkochtDe titel van dit boek is Uitverkocht! en is geschreven door Jim Stolze. Ik kon helaas geen foto van de achterkant vinden, maar de achterkant is dus knal roze – niet het kleur boek dat je als man vol trots op je nachtkastje legt. Maar dit boek heeft mijn leven veranderd. Voor wie ooit een marketingopleiding wil gaan volgen, bespaar je het geld en koop voor iets meer dan een tientje dit boek. Dan weet je alles over hoe de nieuwe economie in elkaar steekt. Dit boek heb ik ook bij deze klant aan wat mensen uitgeleend en het heeft ook hen geïnspireerd. Als we dit boek tijdens de pauzes bespraken, dan hadden we het altijd over het roze boek. Vandaar de roze Boeddha. Bij de Boeddha kreeg ik een roze post-it met de tekst: “Niet alleen boeken worden meer waard als je ze weg geeft” – als je Uitverkocht! hebt gelezen dan kan je deze woorden heel goed plaatsen. Deze post-it krijgt samen met de gelijkkleurige Boeddha en de mini-gitaar een mooi plekje in mijn studeerkamer.

Naast de cadeautjes waren er nog meer hartverwarmende reacties. Mensen die met tranen in hun ogen naast mijn bureau kwamen staan – al aan het begin van de ochtend – om afscheid van me te komen nemen, zodat ze zeker wisten dat ze me niet zouden mislopen aan het einde van de dag. En hoewel ik donderdag alleen door kon komen dankzij paracetamol, was het een van de mooiste dagen van mijn leven. Ik heb nog nooit zoveel mooie complimenten en bedankjes gehad bij het verlaten van een klant, als bij deze.

De griep kreeg ik denk ik alleen maar, omdat mijn lichaam moeite heeft met het afscheid nemen van deze klant. Mijn verstand weet dat het zo mooi is, deze klant kan nu echt op eigen benen staan. Maar mijn lichaam heeft moeite met het loslaten van deze klant. Al met al komt dat vast goed, er ligt binnenkort weer een mooie nieuwe opdracht op me te wachten, waar ik hopelijk weer net zo warm wordt ontvangen als bij de vorige klant. En waar ik hopelijk ook weer nieuwe en leuke mensen mag ontmoeten.

Voordeel van de griep hebben, is dat ik veel tijd had om zaken te relativeren en ook om wat toekomstige projecten uit te denken. Een mens moet toch wat als hij ziek op bed of op de bank ligt.