Mijn carrière als pizzakoerier

Na een lange werkdag kwam ik vandaag rond half zeven thuis. Dit is het tijdstip waarop ik normaal ga koken, maar mijn biologische klok is – met de overgang naar de wintertijd – een beetje van slag . Voor mijn gevoel was het half acht en ik besloot om het er maar eens lekker van te nemen en om een pizza te halen bij de plaatselijke Pizzeria.

De uitbater van de plaatselijke Pizzeria is een man die ik redelijk ken, want gemiddeld om de week koop ik bij hem een shoarmaschotel of een Pizza en toen ik de deur opende werd ik vriendelijk door hem onthaald. Hij was druk bezig met het inpakken van een bestelling en terwijl hij net de laatste pizzadoos aan het dichtvouwen was, vroeg hij me naar de mijne.

– “Ik moet nog wel even een bestelling wegbrengen, maar je mag hier wel even blijven wachten”, deelde hij me mee.

Ik moet hierbij wel even uit leggen dat ze, om op de personeelskosten te kunnen besparen, op de dinsdagen niet meer bezorgen. Sinds de recessie gaan de mensen niet zo vaak meer om een pizza, wat overigens ook geldt voor Chinees en patat en dit is vooral merkbaar op de dinsdagen. Hij zag aan mijn hongerige blik, dat ik eigenlijk niet al te lang op mijn Pizza wilde wachten.

– “Of wil jij de bestelling bezorgen, het is hier vlak bij?”, deze vraag overviel me om eerlijk te zijn wel een beetje.

– “Kan je autorijden? Je mag met mijn auto”, door de hopeloze klank in zijn stem, kreeg ik oprecht medelijden met de man.

– “Normaal bezorgen wij niet meer op de dinsdagen, maar dit bedrijf is vaste klant”, voegde hij er nog aan toe.

Natuurlijk wilde ik voor hem best wel even een bestelling bezorgen. Of ik nou moet zitten te wachten tot mijn Pizza klaar is, of dat ik die tijd dood door een bestelling te bezorgen.

Het bezorgen zelf was best een aparte onderneming. Even buiten ons dorp, verscholen in de bossen is een bedrijf gevestigd, waar ze blijkbaar iets geheims produceren. Want het gebouw was compleet omgeven door hoge hekken. Op een bord bij de ingang stond “Voor bezoekers gelden dezelfde regels als voor het personeel. Indien wij het nodig achten, houden wij ons het recht voor om u te fouilleren en of te visiteren”. Op dat moment was ik eigenlijk best blij dat de man van de Pizzeria mij zijn mobiel had gegeven “Als er problemen zijn, dan kan je me bellen”, hoor ik hem in gedachten nog zeggen.

Problemen zijn er uiteindelijk niet geweest, één van de werknemers van het bedrijf kwam de pizza’s ophalen en rekende keurig af. Toen ik na dit gebeuren met mijn eigen Pizza naar huis reed, moest ik hartelijk lachen om het bizarre gebeuren. Ik dacht bij mezelf, mocht ik mijn baan verliezen, dan kan ik altijd nog pizzakoerier worden.