Mijn carrière als pizzakoerier

Na een lange werkdag kwam ik vandaag rond half zeven thuis. Dit is het tijdstip waarop ik normaal ga koken, maar mijn biologische klok is – met de overgang naar de wintertijd – een beetje van slag . Voor mijn gevoel was het half acht en ik besloot om het er maar eens lekker van te nemen en om een pizza te halen bij de plaatselijke Pizzeria.

De uitbater van de plaatselijke Pizzeria is een man die ik redelijk ken, want gemiddeld om de week koop ik bij hem een shoarmaschotel of een Pizza en toen ik de deur opende werd ik vriendelijk door hem onthaald. Hij was druk bezig met het inpakken van een bestelling en terwijl hij net de laatste pizzadoos aan het dichtvouwen was, vroeg hij me naar de mijne.

– “Ik moet nog wel even een bestelling wegbrengen, maar je mag hier wel even blijven wachten”, deelde hij me mee.

Ik moet hierbij wel even uit leggen dat ze, om op de personeelskosten te kunnen besparen, op de dinsdagen niet meer bezorgen. Sinds de recessie gaan de mensen niet zo vaak meer om een pizza, wat overigens ook geldt voor Chinees en patat en dit is vooral merkbaar op de dinsdagen. Hij zag aan mijn hongerige blik, dat ik eigenlijk niet al te lang op mijn Pizza wilde wachten.

– “Of wil jij de bestelling bezorgen, het is hier vlak bij?”, deze vraag overviel me om eerlijk te zijn wel een beetje.

– “Kan je autorijden? Je mag met mijn auto”, door de hopeloze klank in zijn stem, kreeg ik oprecht medelijden met de man.

– “Normaal bezorgen wij niet meer op de dinsdagen, maar dit bedrijf is vaste klant”, voegde hij er nog aan toe.

Natuurlijk wilde ik voor hem best wel even een bestelling bezorgen. Of ik nou moet zitten te wachten tot mijn Pizza klaar is, of dat ik die tijd dood door een bestelling te bezorgen.

Het bezorgen zelf was best een aparte onderneming. Even buiten ons dorp, verscholen in de bossen is een bedrijf gevestigd, waar ze blijkbaar iets geheims produceren. Want het gebouw was compleet omgeven door hoge hekken. Op een bord bij de ingang stond “Voor bezoekers gelden dezelfde regels als voor het personeel. Indien wij het nodig achten, houden wij ons het recht voor om u te fouilleren en of te visiteren”. Op dat moment was ik eigenlijk best blij dat de man van de Pizzeria mij zijn mobiel had gegeven “Als er problemen zijn, dan kan je me bellen”, hoor ik hem in gedachten nog zeggen.

Problemen zijn er uiteindelijk niet geweest, één van de werknemers van het bedrijf kwam de pizza’s ophalen en rekende keurig af. Toen ik na dit gebeuren met mijn eigen Pizza naar huis reed, moest ik hartelijk lachen om het bizarre gebeuren. Ik dacht bij mezelf, mocht ik mijn baan verliezen, dan kan ik altijd nog pizzakoerier worden.

Vooroordelen

Laatst zag ik een bestelbus staan. De motor leek nog te draaien – dat kon ik tenminste zien aan de dampende uitlaatgassen -, maar horen deed ik hem niet. Wat ik wel hoorde was het geluid van een autoradio die afgestemd was op een Nederlandse piratenzender.

Terwijl ik de auto naderde zag ik dat de bestuurder bezig was met het lossen van zijn lading. Nu vorm je in je leven vaak een aantal beelden, zo is een bouwvakker veelal een man, secretaresses zijn meestal vrouwen en iemand die naar een Nederlandse piratenzender luistert, dat moet gewoon iemand van Nederlandse afkomst zijn. Ik bedoel laten we eerlijk zijn – zonder de bedoeling om iemand te  willen beledigen – je verwacht gewoon niet dat iemand die niet van Nederlandse origine is, dat die naar een Nederlandse piratenzender luistert.

U voelt hem al aankomen, mijn verbazing was groot toen de bestuurder van de bestelbus met zijn hoofd uit de laadruimte kwam. De beste man was overduidelijk niet van Nederlandse origine. Ik groette de beste man en moest hard om mezelf lachen vanwege het feit dat ik verbaasd was over het standaard beeld dat niet klopte. In het vervolg ga ik proberen om die standaard beelden te negeren.

Ongepast…

… eigenlijk dat ik na maanden van radiostilte niet even laten weten hoe het me al die tijd is vergaan. Ik nam even een time-out van het bloggen. Aan de ene kant doe ben ik erg druk en aan de andere kant ontbrak het me aan inspiratie. Nu is inspiratie niet het juiste woord, ik was meer bezig met het zoeken naar waar ik met dit blog heen wil gaan. En dat laatste, daar ben ik uit gekomen. Ik wil gewoon verder gaan zoals ik altijd al deed. Geen samenhangende dingen, maar gewoon dat schrijven wat in me opkomt en dat schrijven dat ik graag met iedereen wil delen.

De komende dagen kunnen jullie allemaal een bezoek van mij verwachten op jullie blog. Al kwam ik er net al wel achter, dat sommige van jullie gestopt zijn en andere hun blog verhuisd hebben naar een andere locatie.

Warme groet,

Theo

Eeuwige leerling

Toegang tot kennis is geen exclusief recht, kennis is een universeel bezit dat voor een ieder toegankelijk moet zijn.
Wie kennis als exclusief eigendom beschouwt, leeft altijd in angst dat iemand anders dezelfde kennis zal verwerven, of dat die kennis gedateerd raakt.
Kunde en vaardigheden daarentegen kunnen alleen door discipline en veel oefening verworven worden. Hierbij dient de kanttekening gemaakt te worden, dat kunde en vaardigheden door leraren overgedragen moeten worden.
Hij die veel kennis heeft is een wijs mens. Hij die kundig en vaardig is, is een vaardig mens. Hij die kennis deelt of zijn vaardigheden onderwijst is een waardig mens. Maar een leerling die gedisciplineert is en open staat voor het opdoen van nieuwe kennis of vaardigheden is een gelukkig mens.
Wees daar waar kan een waardig mens, en streef er naar om altijd een gelukkig mens te zien. Want een leraar die beseft dat hij ook een leerling is, leeft nimmer in angst, maar altijd in de wetenschap dat er elke dag weer iets nieuws is om te leren.

Awakening

Langzaam begin ik te ontwaken uit mijn winterslaap. Zangvogels zingen er vrolijk op los, alsof ze als herauten het begin van de lente aankondigen. En terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf ontdek ik, nadat ik datum op mijn horloge zie, dat het Chinese nieuwe jaar al is begonnen, het jaar van de tijger. Laat dat nu net mijn chinees sterrenbeeld zijn. Dit kan geen toeval zijn, dit wordt mijn jaar.

Langzaam sta ik op en maak ik mijn spieren los, die hebben te lijden gehad van deze lange winterslaap. Nu ik er zo over begin, ik kan me niet meer herinneren wanneer we voor het laatst zo’n lange winter hebben gehad. Enigszins nog wat versuft loop ik naar de badkamer en zet – nog op de volle automaat – de radio aan. De melodie van Caro Emeralds, ‘On a night like this’ en haar stem stemmen mij vrolijk.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Ik aanschouw mezelf in de spiegel en zie een gezicht dat ik niet herken. Zelfs als ik na een scheerbeurt een vertrouwd glad geschoren gezicht heb herken ik mezelf nog steeds niet in het gezicht dat ik zie in de spiegel. Ik zie een man die uitgerust is, ogen die me vol zelfvertrouwen en vastberadend aankijken. Even denk ik dat ik een jongere versie van mezelf zie, want die vastberadenheid was ik kwijt geraakt en het zelfvertrouwen heeft in de loop der tijd een aantal deuken opgelopen.

Zonder verder ook maar enige aandacht te besteden aan het onbekende gezicht dat ik in de spiegel zag, neem ik een douche. Door de luidspreker van de radio klinken de eerste noten van Halfway gone van Lifehouse. Stil aan begin ik me te beseffen dat de wereld niet heeft stil gestaan gedurende mijn winterslaap. Nieuwsgierig Benieuwd naar wat er nog meer gebeurd is kan ik haast niet wachten om weer achter mijn laptop te kruipen.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

Nadat ik me eenmaal met een kop koffie achter mijn laptop heb geplaatst, hoor ik het geluid van ganzen die weer naar het zuiden trekken – de winter is nu echt ten einde. Vreemd genoeg heb ik niet echt de behoefte om mijn laptop aan te zetten. Ik voel me heerlijk en van dat gevoel wil eigenlijk nog even wat langer genieten. Nog heel even, nog heel even dichtbij mezelf zijn, voordat ik me weer in het feestgedruis stort dat we leven noemen.

Lang kan ik het niet meer uitstellen, want ik ben toch eigenlijk best benieuwd hoe het met mijn mede bloggers gaat. In gedachte ga ik alle blogjes die ik volg langs en bij elke blog sta ik even stil. Gewoon benieuwd naar hoe het hen is vergaan en voor elke blogger komt er een vraag in me op die ik hem/haar zou willen stellen. Nog voor ik ze allemaal in mijn hoofd ben langsgegaan, zie ik het aantal ongelezen berichten in mijn feed-lezer.

Ik denk dat ik nog heel even geniet van het ontwaken uit de winterslaap. Even wennen aan die herwonnen zelfvertrouwen en vastberadenheid. En binnenkort, echt heel binnenkort, ga ik al die ongelezen RSS-feeds bekijken. Tot die tijd wil nog even genieten en moet ik nog even wennen aan de vernieuwde Theo.