Wat overkomt mij nu

Mocht u zich de komende paar dagen afvragen waarom u niks hoort van uw gastheer op deze blog, ik ben even druk met het last minute regelen van een aantal zaken, om daarna hopelijk een bliksem bezoek van een dag aan (of is het naar?) Sonisphere  Barcelona af te leggen. Tot gauw, veel liefs en een warme groet – zoals mijn Tai Chi leraar altijd zegt.

(ik snap dat dit voor u een beetje vaag overkomt, maar het is allemaal zo snel gegaan, dat ik het zelf amper nog kan beseffen. Maar weest gerust, ik zal het u binnenkort tot in den treuren uitleggen. Soms openbaren zich kansen die geen enkel mens laat schieten, alhoewel er door omstandigheden voor sommige mensen wel een reden is om dit voorbij te laten gaan. Dit soort kansen zijn het product van een goede neus voor kansen en een gezonde dosis geluk – of heeft het laatste dan toch iets te maken met het uitspreken van: een wens is de basis van de mooiste gebeurtenissen in je leven, mits je maar goed luistert naar je hart en het nu!)

Even stilstaan. En dan weer doorgaan?

Inmiddels is het bijna 7 maanden geleden dat ik met deze blog begon. De wil om te bloggen was er al veel langer, maar om allerlei verschillende redenen is het er eigenlijk nooit eerder van gekomen. In die begin periode was ik vooral zoekende naar wat het hele bloggen nu eigenlijk in hield. Ik zag bij andere bloggers ontzettend veel reacties en zeker in het begin kreeg ik er zelden een. Dat frustreerde soms wel eens en na bijna twee weken wilde ik er de al brei aan geven. Een voormalig blogger vroeg me waarom ik eigenlijk blogde, om reacties te krijgen of voor mezelf? Al gauw ontdekte ik dat ik voornamelijk voor mezelf blog. Natuurlijk vind ik het fijn als ik een reactie krijg, maar het fijne aan bloggen is dat ik een uitlaatklep heb gevonden.

In de afgelopen 7 maanden worstelde ik veelvuldig met de kant waar ik met mijn blog op wilde – daar worstel ik nog wel eens mee. Ik worstel  nog wel eens met de vraag wat de frequentie is waarmee je een blogje plaatst. In het begin deed ik er alles aan, om te proberen om elke dag een stukje te schrijven. Het ging toen eigenlijk alleen maar om de kwantiteit. Inmiddels denk ik dat ik de juiste balans gevonden heb. Als ik de tijd en de behoefte heb, dan plaatst ik een stukje. Meestal ontbreekt het me aan de eerste en soms aan de tweede.

In die 7 maanden leerde ik nieuwe blogvrienden kennen en leerde ik ook dat sommige bloggers van de een op de andere dag niets meer van zich laten horen. Ik leefde mee met andere bloggers die lief en leed met mij deelden, hervond mezelf, herontdekte dat ik degene ben die mijn leven regiseert, leerde ook twitter kennen en ontdekte dat het internet eigenlijk wel een (soms te) grote rol in het dagelijksleven van de mensen speelt. Waar andere bloggers hun 5 jarig jubileum vieren, wilde ik even stilstaan bij die 7 maanden, 6 maanden vond ik zelf een te groot cliche.

21st Century Breakdown

In mei dit jaar verscheen “21st Century breakdown” van Green Day – een album dat me sindsdien in zijn greep houdt. “21st Century breakdown” is na “American Idiot” de tweede punk rock opera die de band van frontman Billie Joe Armstrong uitbrengt. Het vertelt het liefdesverhaal van Christian en Gloria die zich door de hoogte- en diepte punten van eenentwintigste eeuw heen worstelen.

Het doel van Billie Joe en zijn mannen was om met experimentele punkmuziek nog verder in de voetsporen te treden van The Clash – een legendarische experimentele punkband uit de hoogtij van de punk (1976 – 1985). Die doelstelling is in mijn ogen zeker behaald. Het nummer “Know your enemy” – tevens de eerste singel – is onvervalst punkmuziek dat een beetje neigt naar glamour rock. Met de nummers “Vivia La Gloria” en “Last Night on Earth” laten de mannen horen dat een piano helemaal niet misstaat op een punk album – het geen ze door de sommige fans overigens niet geheel in dank afgenomen wordt, maar misschien moeten die er gewoon eerst maar eens aan wennen.

Het nummer “Before the lobotomy” is een mengelmoes van pop, punk-rock en ska (of misschien toch meer reggae). Nieuwsgierig als ik was naar de betekenis van Lobotomy googlde ik even en ik kan u verzekeren u wilt niet weten wat het betekent – ik zelf was er een paar dagen van slag van. Dit zegt overigens niks over het nummer zelf, want het is werkelijk een van de beste Green Day nummers ooit. De basis voor het nummer “Peace maker” is een vleugje latino met een vleugje country & Western verpakt in een Green Day jasje. Dit recept is door de chef-kok Billy Joe tot in de perfectie uitgevoerd. Het nummer dat direct hierna op het album te horen is, is “American Girl”. “American Girl” is een dikke knipoog naar de vrolijke muziek van de band The Cars.

Het nummer “restless heart syndroom” is een nummer waarvan ik persoonlijk hoop dat Oasis ooit weer eens die kant op gaat. “Static Age” is een onvervalste High School movie nummer, een beetje in de traditie van bands als Blink 182, Puddle of Mud en meer van dat soort Amerikaanse bands. Met de huidige singel “21 Guns” heeft Green Day de trend van “Boulevard of Broken Dreams” en “Wake me up when September ends” weer opgepakt.

Al met al vind ik dit persoonlijk het beste album van 2009 – ik denk namelijk niet dat er dit jaar nog een beter album uit gaat komen. Wellicht wat voorbarig, maar op dit moment vind ik het zelfs het beste album dat in deze eeuw is uitgebracht. Ik weet niet precies wat het album zo bijzonder maakt. Of het nu het experimentele karakter is, de close harmony die op sommige nummers te horen is, het meeslepende verhaal, of de manier waarop Billie Joe zijn gitaar bespeelt, want Billie Joe blijft onbetwist de king of palm muting.

Er zijn weel eens momenten waarop ik denk dat Green Day de muziek maakt, zoals de Beatles ze ook zou maken als ze in de jaren 90 waren doorgebroken – dit mede door mijn moeder, toen ik haar “Last Night On Earth” liet horen, zei ze meteen dat ze het heel erg Paul McCartney vond.  Ik blijf het wel weer jammer vinden dat ik te laat ontdekte dat ze dit jaar weer eens in Nederland optreden en ik voor de zoveelste keer weer eens naast de kaartjes voor een goed concert grijp, maar wat kan muziek toch mooi zijn.

NPS

In onze huidige maatschappij heeft de psychiatrie namen bedacht om mensen in hokjes te kunnen plaatsen. Voor een ieder die enigzins afwijkt van het gemiddeld geacht gedrag is wel een hokje bedacht. Op zich een fascinerende gedachte, want wat is nu eigenlijk normaal? Is iemand met ADHD normaal of juist weer niet? En zo zijn er tal van aandoeningen waar je je vraagtekens bij kunt zetten.

Toen Joran van der Sloot veelvuldig in het nieuws was, hoorde ik voor het eerst van de term Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (ook wel NPS genoemd). Mensen met NPS leiden aan een ziekelijke vorm van grootheidswaanzin en deze vorm gaat ver. Het gaat zelfs zo ver dat er totaal geen respect is voor het andere geslacht, dat heb ik me tenminste laten vertellen door een expert op het gebied van psychische stoornissen. Het totaal geen respect hebben voor het andere geslacht leidt ertoe dat mannen elke vrouw als hun bitch zien (eigenlijk ook een beetje als Manou uit het boek van Maria Mosterd). Nu zijn hierin verschillende gradaties te onderkennen. Zo loopt het van het neerkijken op vrouwen tot het vanzelfsprekend achten dat elke vrouw seks met de persoon zou willen hebben.

Dit alles herinnerde ik mij toen ik een bepaald artikel las via dit blogje van She. Iemand die zich Robert noemt heeft een artikel geplaatst in een Lifestyle magazine dat nog old-school op papier verspreidt wordt. Robert schrijft in dat artikel over een aantal vrouwelijke blogsters die ik zelf erg graag volg. Het verschil tussen mij en hem is, dat hij een lurker (de online kreet voor Nederlanders, wel lezen niet reageren) is. Op zich is er met lurkers helemaal niks mis, je hebt nu eenmaal mensen die graag een blog van anderen lezen, maar die niet de behoefte hebben om te reageren.

Wat ik dan gewoon niet kan begrijpen, is dat je blijkbaar jarenlang blogs van bepaalde vrouwen leest, zonder daar ooit te reageren, om dan later een artikel te schrijven die de schrijfsters van deze blog ronduit belachelijk te maken. Hij citeert in zijn artikel een aantal zinnen die totaal geen verband met elkaar hebben, en schildert hiermee deze drie vrouwen af als compleet labiel en volstreekt belachelijk. Dat gaat opzich al veel te ver, want wat geeft iemand het recht om over iemand anders te oordelen die je nog nooit ontmoet hebt? Wat ik dan nog erger vind, is dat hij ook nog in gaat op de mensen die reageren op een blog van deze vrouwen. De reacties zijn volgens hem allemaal in de trent van ‘Mooi geschreven’.

Natuurlijk moet je als blogger goed uitkijken met wat je schrijft, ik heb vaak de behoefte om heel persoonlijk te gaan schrijven, maar er is altijd een rem. Ik weet gewoon niet wie mij leest, het kunnen allemaal mensen zijn die mij nog nooit IRL ontmoet hebben, mensen die ik ook nooit echt zal ontmoeten. Maar aan de andere kant kunnen het famileleden, collega’s, vrienden of toekomstige collega’s zijn. Ik zelf probeer dus altijd niet te persoonlijk te worden.

Vandaag was voor mij een dag waarop het bloggen veranderde, het zal nooit meer zo zijn als dat ik het voor vandaag heb ervaren. Het stuk dat Robert is geschreven vind ik persoonlijk een inbreuk op iemands privacy, en hoewel ik me realiseer dat het in dit geval voor geen enkele rechtbank stand zal houden, feit blijft wel dat Robert de wet op de auteursrecht heeft gebroken. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat She, Gypsy of Kaat toestemming hebben gegeven voor het plaatsen van het stuk. Ik ga dit overigens nog wel bespreken met mijn advocaat.

Het is altijd prettig als mensen je een blik in hun leven gunnen en ik hoop dat iedereen dit blijft doen. Het kan niet zo zijn dat wij bloggers ons zo zwart laten maken door iemand die alleen leeft voor het lezen van andermans leed en hiermee, door het uit het verband trekken van zinnen, medebloggers in een zwart daglicht plaatst. Wat ik mij dan afvraag, ben ik de enige die zich hier over opwindt?

Road trippin’ with my two favorite allies

Ik weet niet wat het de laatste tijd is, het lijkt wel of ik helemaal geen stukjes meer geschreven krijg. Soms is er geen inspiratie, soms is die er wel maar dan komen de juiste woorden niet. Soms ontbreekt het aan tijd, dan wil ik wel wat schrijven, maar dan heb ik geen tijd om de andere blogs te lezen. Ik weet niet hoe dat met u zit, maar als mijn mede-bloggers zien dat ik wat gepost heb, dan denk ik dat ze (misschien u dus ook) het vervelend vinden dat ik hun blog niet bij gelezen heb. Een blogje is meestal wel zo geschreven, het bijlezen kost meestal wel wat meer tijd. Maar dit alles even geheel terzijde. Vandaag terug van even weg geweest, de regel die mij raakt.

Titel: Road Trippin’
Band: “The Red Hot Chili Peppers”
Regel: “Road trippin’ with my two favorite allies
Fully loaded we got snacks and supplies
It’s time to leave this town, It’s time to steal away
Let’s go get lost, Anywhere in the U.S.A. “

Dit liedje speelt al een paar dagen in mijn hoofd. Ik denk dat het met name om de eerste regel gaat. Binnenkort ga ik namelijk een lang weekend road trippen door Europa, met twee van mijn ‘favorite allies’. Wat de eindbestemming is houd ik nog even als een verrassing, maar ik kan u verzeker dat die de moeite waard is. Soms zit het leven zo vol verrassingen, dat er dingen op je pad komen, die je altijd voor onmogelijk hebt gehouden. Van die dingen die je pas gelooft als je ze dan echt meemaakt.

Beyond reality

Gisteravond was het een weerzien met vrienden en oude bekenden. Het begon allemaal met de aankomst van goede vriend en oud-collega Jochem en zijn vriendin J. – normaal schrijf ik de namen van de mensen om mij heen nooit voluit, maar ik vind dat Jochem deze keer de eer toe komt (maar daarover later meer). Samen met hen en vriend M. ging ik naar de CD presentatie van het “Beyong reality”, de nieuwe CD van Mangrove. Voor wie de heren van Mangrove niet kent een korte introductie. Mangrove is Apeldoorns trots die haar steentje bijdraagt op het gebied van progressive rock.Vier technisch, zeer begaafde muzikanten besteden het grootste gedeelte van hun vrije tijd aan het maken van prachtige  muziek.

Bij aankomst was het optreden al in volle gang, maar gelukkig waren de heren van Mangrove nog niet begonnen met het spelen van het nieuwe materiaal. Ze speelde enkele van hun klassiekers en ik weet niet wie er het meeste genoot, het publiek of de band. Na de pauze werd het nieuw materiaal gepresenteerd. Het heeft even op zich laten wachten, omdat er van alles tegen zat, maar het wachten was de moeite waard. Op de CD “Beyond Reality” staan zes schitterende juweeltjes die in lengte varieren van 4 minuut 15 tot 18 en een halve minuut.  Het optreden zelf was weer als van ouds een kei sterke ritme sectie (Joost Hagemeijer op de drums en Pieter Drost op de bas) ondersteunt het briljante keyboard spel van Chris Jonker en de zang en het magische gitaarspel van Roland van der Horst. De energie spetterde weer van het podium af en met het uitbrengen van de nieuwe CD laten de heren horen hoe ze muzikaal volwassen geworden zijn.

Op het eerste  nummer van de cd, “Daydreamer’s nightmare”, is iets meer distortion te horen is dan op het oude werk – iets dat ik persoonlijk niet erg vind, een vleugje distortion geeft nu eenmaal wat extra dimensie aan elk muzieknummer. Chris heeft wat speciale geluiden op zijn keyboard weten te vinden voor het intro van “Time will tell” een nummer waarin ik wat funk invloeden meen te horen. Het eerste deel van het nummer “Love and beyond” zou zeker niet mistaan op een CD van Johan, maar misschien komt dat ook doordat ik vind dat de stemmen van beide zangers soms erg veel op elkaar lijken. De overige drie nummers klinken ook bijzonder goed, ik heb alleen nog niet de tijd gehad om die wat grondiger te analyseren.

Na de presentatie was er de mogelijkheid om de CD te kopen, ik was behoorlijk benieuwd naar de vormgeving die Jochem voor deze CD deed. Niet alleen de band heeft een superprestatie geleverd met de release van de CD, maar ook de vormgeving van Jochem mag er zijn. Voor deze uitvoering heeft hij alle teksten in het spiegelbeeld gezet (dat was gisteravond lastig lezen na de biertjes die ik tijdens het concert had gedronken). Al met al een top weekend en ik weet nog steeds niet wat ik het leukste vond, het optreden van Mangrove of de ontmoeting met J. de vriendin van Jochem.

Hieronder een sfeerimpressie gemaakt door M. met zijn mobiele telefoon.

Mangrove1

Mangrove10

Rockmuziek in zijn oorspronkelijke vorm…

Collega J. speelt in de rockformatie Blaas Of Glory. Het concept van Blaas Of Glory is zeer eenvoudig, maar het resultaat is briljant. Ze laten horen hoe de oorspronkelijke versie van wereldberoemde rocknummers klinken – ze doen dit dan ook louter met de oorspronkelijke instrumenten. Zo spelen zij bijvoorbeeld de oorspronkelijke versie van “November rain” van Guns and Roses. Aan het einde van het nummer is te horen hoe Slash geïnspireerd werd om van een Sirtaki een geweldige gitaarsolo te maken.

Om u een beeld te geven van hoe deze band klinkt hier het volgende fragment.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

– The final countdown – Blaas Of Glory.

Ik schreef al eens over Blaas Of Glory, in een blogje over hoe mensen die je kent je altijd weer kunnen verrassen. Collega J. en zijn muzikanten blijven mij nog regelmatig verbazen. Om de haverklap komt J. na het weekend met de meest fantastische verhalen. Zo speelden ze op “De vrienden van Amstel”, waar enkele bekende Nederlanders zo gecharmeerd zijn van Blaas Of Glory dat ze de band zelfs uit willen nodigen om op hun bruiloft te spelen.

Een paar weken geleden ontving ik weer een mp3tje nummer in mijn mailbox, waarin de heren van Blaas of Glory te horen zijn met het nummer Enter Venus, zowel Shocking Blue als Metallica gebruikten dit nummer voor hun hits Venus en Enter sandman. Blaas Of Glory moet u niet alleen luisteren maar vooral ook beleven. Vandaar ook het volgende filmpje.

Afgelopen weekend stond Blaas Of Glory tussen de jankende gitaren van bands als Metallica en Slipknot op Sonisphere – mevrouw Mantis schreef over Sonispere al een blogje. De organisatie van Sonisphere was zo ontzettend onder de indruk van Blaas Of Glory dat ze willen dat deze formatie ook gaat spelen op andere sonisphere festivals in Europa. En dan te bedenken dat de bandleden het allemaal in hun vrije tijd naast hun werk doen. Blaas Of Glory is een groep van  muzikanten, die hobbymatig zeer professionele hercompilaties maken van bekende rockklassiekers.

Het nieuws van Nederland

Even snel een blogje tijdens de lunch. Dit keer geen inhoudelijk blog, maar eentje puur uit solidariteit met Soes mede op initiatief van About:blank. Mocht u niet weten waar dit over gaat, dan raad ik u aan om het artikel op about:blank te lezen. Het mag toch niet zo zijn, dat wij als bloggers onze titels moeten aanpassen, omdat iemand vindt dat door die titel je blog te hoog op Google komt.

Vriendschap is onvoorwaardelijk, maar niet vanzelfsprekend

Het lijkt wel of de mensen massaal hun kinderwens in vervulling proberen te brengen als de zomer ten einde loop. Hiermee doel ik op de vele verjaardagen die ik altijd in juni en juli heb. Tel daar nog werk en wat andere sociale bezigheden bij op en u krijgt een goed beeld van hoe mijn agenda er dezer dagen uit ziet. Met andere woorden, Theo uw gastheer op deze blog, is momenteel druk. Zo druk dat ik weinig tijd heb voor mezelf en ik weet van mezelf dat ik dan op de rem moet gaan trappen, weer even terug naar de basis.
Normaal kan ik altijd bij goede vrienden langs om even wat bij te komen, een bakkie te doen, samen een film te kijken of om gewoon even mijn verhaal kwijt te kunnen. De vrienden waar ik specifiek op doel, wonen op nog geen 10 minuten fietsen en ik ben er altijd welkom. Eigenlijk hoef ik niet eens te bellen als ik langs wil komen, al doe ik dat uit fatsoen altijd wel.
Wat ik me de afgelopen weken ben gaan realiseren, is dat deze – en ook al mijn andere vriendschappen – geheel onvoorwaardelijk zijn. Als er iets is hoef ik ze maar te bellen en ze staan voor me klaar, andersom geldt dat natuurlijk ook. En eigenlijk ben ik de vriendschappen die ik heb, in de loop der jaren als vanzelfsprekend gaan beschouwen. Nu zijn deze specifieke vrienden een maand op vakantie en naar mate de weken verstrijken, merk ik pas hoe veel ik die vanzelfsprekendheid mis. Gelukkig zijn ze over een paar dagen weer terug.

TomTom voor vrouwen

Er zijn mensen die je nog nooit ontmoet hebt, maar waarvan je al veel weet uit de verhalen die anderen over hen vertellen. Neem bijvoorbeeld vriendin M., zij vertelt altijd verhalen over andere vrienden en collega’s. Wat is er dan leuker om die andere dan eens te ontmoeten. Nu was daar eindelijk de mogelijkheid, vriendin M. mocht het vakantiehuisje van haar tante lenen, om daar haar verjaardag te vieren.

Aangezien ik nog niet eerder naar het vakantiehuisje was geweest, besloot ik om de iPhone maar eens als navigator te gebruiken. Dat was achteraf niet zo’n hele verstandige keuze, ik had veel beter de routebeschrijving uit kunnen printen, want nadat ik een klein half uurtje heb rondgereden in een klein plattelandsstadje, vond ik eindelijk de vakantiewoning. De iPhone bracht me niet waar ik moest zijn en dat terwijl ik normaal – zonder navigatiesysteem – bijna feiloos mijn bestemmingen weet te vinden.

De verjaardag zelf was erg gezellig en het eten dat op de barbecue werd bereid, verzorgd door vriendin M. en een vriendin van haar, smaakte geweldig. Tussen alle gangen door praatte ik met een oud-collegaatje van vriendin M. over de reden van mijn vertraging. Zij legde mij het verschil uit in de manier waarop mannen en vrouwen hun weg kunnen vinden. Volgens haar kunnen mannen de weg vinden met instructies als neem de derde links, ga dan de tweede rechts. Terwijl vrouwen volgens haar meer op gebouwen en winkels letten. Zo gaf ze het voorbeeld, ga na de H&M naar links, ga dan voorbij de V&D naar rechts.

Ik vond haar gedachtengang bijzonder interessant en vraag me af, waarom is er geen TomTom voor vrouwen die hun weg beter weten te vinden door instructies op basis van gebouwen en winkels? (misschien is de naam TomTom voor vrouwen niet de juiste, want ik ken genoeg vrouwen die hun bestemming weten te bereiken zonder op gebouwen te letten.) Overigens was het niet erg dat ik iet wat verdwaald was, ik ontdekte deze ballad van Green Day.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.