Inmiddels is het bijna 7 maanden geleden dat ik met deze blog begon. De wil om te bloggen was er al veel langer, maar om allerlei verschillende redenen is het er eigenlijk nooit eerder van gekomen. In die begin periode was ik vooral zoekende naar wat het hele bloggen nu eigenlijk in hield. Ik zag bij andere bloggers ontzettend veel reacties en zeker in het begin kreeg ik er zelden een. Dat frustreerde soms wel eens en na bijna twee weken wilde ik er de al brei aan geven. Een voormalig blogger vroeg me waarom ik eigenlijk blogde, om reacties te krijgen of voor mezelf? Al gauw ontdekte ik dat ik voornamelijk voor mezelf blog. Natuurlijk vind ik het fijn als ik een reactie krijg, maar het fijne aan bloggen is dat ik een uitlaatklep heb gevonden.

In de afgelopen 7 maanden worstelde ik veelvuldig met de kant waar ik met mijn blog op wilde – daar worstel ik nog wel eens mee. Ik worstel  nog wel eens met de vraag wat de frequentie is waarmee je een blogje plaatst. In het begin deed ik er alles aan, om te proberen om elke dag een stukje te schrijven. Het ging toen eigenlijk alleen maar om de kwantiteit. Inmiddels denk ik dat ik de juiste balans gevonden heb. Als ik de tijd en de behoefte heb, dan plaatst ik een stukje. Meestal ontbreekt het me aan de eerste en soms aan de tweede.

In die 7 maanden leerde ik nieuwe blogvrienden kennen en leerde ik ook dat sommige bloggers van de een op de andere dag niets meer van zich laten horen. Ik leefde mee met andere bloggers die lief en leed met mij deelden, hervond mezelf, herontdekte dat ik degene ben die mijn leven regiseert, leerde ook twitter kennen en ontdekte dat het internet eigenlijk wel een (soms te) grote rol in het dagelijksleven van de mensen speelt. Waar andere bloggers hun 5 jarig jubileum vieren, wilde ik even stilstaan bij die 7 maanden, 6 maanden vond ik zelf een te groot cliche.

In mei dit jaar verscheen “21st Century breakdown” van Green Day – een album dat me sindsdien in zijn greep houdt. “21st Century breakdown” is na “American Idiot” de tweede punk rock opera die de band van frontman Billie Joe Armstrong uitbrengt. Het vertelt het liefdesverhaal van Christian en Gloria die zich door de hoogte- en diepte punten van eenentwintigste eeuw heen worstelen.

Het doel van Billie Joe en zijn mannen was om met experimentele punkmuziek nog verder in de voetsporen te treden van The Clash – een legendarische experimentele punkband uit de hoogtij van de punk (1976 – 1985). Die doelstelling is in mijn ogen zeker behaald. Het nummer “Know your enemy” – tevens de eerste singel – is onvervalst punkmuziek dat een beetje neigt naar glamour rock. Met de nummers “Vivia La Gloria” en “Last Night on Earth” laten de mannen horen dat een piano helemaal niet misstaat op een punk album – het geen ze door de sommige fans overigens niet geheel in dank afgenomen wordt, maar misschien moeten die er gewoon eerst maar eens aan wennen.

Het nummer “Before the lobotomy” is een mengelmoes van pop, punk-rock en ska (of misschien toch meer reggae). Nieuwsgierig als ik was naar de betekenis van Lobotomy googlde ik even en ik kan u verzekeren u wilt niet weten wat het betekent – ik zelf was er een paar dagen van slag van. Dit zegt overigens niks over het nummer zelf, want het is werkelijk een van de beste Green Day nummers ooit. De basis voor het nummer “Peace maker” is een vleugje latino met een vleugje country & Western verpakt in een Green Day jasje. Dit recept is door de chef-kok Billy Joe tot in de perfectie uitgevoerd. Het nummer dat direct hierna op het album te horen is, is “American Girl”. “American Girl” is een dikke knipoog naar de vrolijke muziek van de band The Cars.

Het nummer “restless heart syndroom” is een nummer waarvan ik persoonlijk hoop dat Oasis ooit weer eens die kant op gaat. “Static Age” is een onvervalste High School movie nummer, een beetje in de traditie van bands als Blink 182, Puddle of Mud en meer van dat soort Amerikaanse bands. Met de huidige singel “21 Guns” heeft Green Day de trend van “Boulevard of Broken Dreams” en “Wake me up when September ends” weer opgepakt.

Al met al vind ik dit persoonlijk het beste album van 2009 – ik denk namelijk niet dat er dit jaar nog een beter album uit gaat komen. Wellicht wat voorbarig, maar op dit moment vind ik het zelfs het beste album dat in deze eeuw is uitgebracht. Ik weet niet precies wat het album zo bijzonder maakt. Of het nu het experimentele karakter is, de close harmony die op sommige nummers te horen is, het meeslepende verhaal, of de manier waarop Billie Joe zijn gitaar bespeelt, want Billie Joe blijft onbetwist de king of palm muting.

Er zijn weel eens momenten waarop ik denk dat Green Day de muziek maakt, zoals de Beatles ze ook zou maken als ze in de jaren 90 waren doorgebroken – dit mede door mijn moeder, toen ik haar “Last Night On Earth” liet horen, zei ze meteen dat ze het heel erg Paul McCartney vond.  Ik blijf het wel weer jammer vinden dat ik te laat ontdekte dat ze dit jaar weer eens in Nederland optreden en ik voor de zoveelste keer weer eens naast de kaartjes voor een goed concert grijp, maar wat kan muziek toch mooi zijn.

In onze huidige maatschappij heeft de psychiatrie namen bedacht om mensen in hokjes te kunnen plaatsen. Voor een ieder die enigzins afwijkt van het gemiddeld geacht gedrag is wel een hokje bedacht. Op zich een fascinerende gedachte, want wat is nu eigenlijk normaal? Is iemand met ADHD normaal of juist weer niet? En zo zijn er tal van aandoeningen waar je je vraagtekens bij kunt zetten.

Toen Joran van der Sloot veelvuldig in het nieuws was, hoorde ik voor het eerst van de term Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (ook wel NPS genoemd). Mensen met NPS leiden aan een ziekelijke vorm van grootheidswaanzin en deze vorm gaat ver. Het gaat zelfs zo ver dat er totaal geen respect is voor het andere geslacht, dat heb ik me tenminste laten vertellen door een expert op het gebied van psychische stoornissen. Het totaal geen respect hebben voor het andere geslacht leidt ertoe dat mannen elke vrouw als hun bitch zien (eigenlijk ook een beetje als Manou uit het boek van Maria Mosterd). Nu zijn hierin verschillende gradaties te onderkennen. Zo loopt het van het neerkijken op vrouwen tot het vanzelfsprekend achten dat elke vrouw seks met de persoon zou willen hebben.

Dit alles herinnerde ik mij toen ik een bepaald artikel las via dit blogje van She. Iemand die zich Robert noemt heeft een artikel geplaatst in een Lifestyle magazine dat nog old-school op papier verspreidt wordt. Robert schrijft in dat artikel over een aantal vrouwelijke blogsters die ik zelf erg graag volg. Het verschil tussen mij en hem is, dat hij een lurker (de online kreet voor Nederlanders, wel lezen niet reageren) is. Op zich is er met lurkers helemaal niks mis, je hebt nu eenmaal mensen die graag een blog van anderen lezen, maar die niet de behoefte hebben om te reageren.

Wat ik dan gewoon niet kan begrijpen, is dat je blijkbaar jarenlang blogs van bepaalde vrouwen leest, zonder daar ooit te reageren, om dan later een artikel te schrijven die de schrijfsters van deze blog ronduit belachelijk te maken. Hij citeert in zijn artikel een aantal zinnen die totaal geen verband met elkaar hebben, en schildert hiermee deze drie vrouwen af als compleet labiel en volstreekt belachelijk. Dat gaat opzich al veel te ver, want wat geeft iemand het recht om over iemand anders te oordelen die je nog nooit ontmoet hebt? Wat ik dan nog erger vind, is dat hij ook nog in gaat op de mensen die reageren op een blog van deze vrouwen. De reacties zijn volgens hem allemaal in de trent van ‘Mooi geschreven’.

Natuurlijk moet je als blogger goed uitkijken met wat je schrijft, ik heb vaak de behoefte om heel persoonlijk te gaan schrijven, maar er is altijd een rem. Ik weet gewoon niet wie mij leest, het kunnen allemaal mensen zijn die mij nog nooit IRL ontmoet hebben, mensen die ik ook nooit echt zal ontmoeten. Maar aan de andere kant kunnen het famileleden, collega’s, vrienden of toekomstige collega’s zijn. Ik zelf probeer dus altijd niet te persoonlijk te worden.

Vandaag was voor mij een dag waarop het bloggen veranderde, het zal nooit meer zo zijn als dat ik het voor vandaag heb ervaren. Het stuk dat Robert is geschreven vind ik persoonlijk een inbreuk op iemands privacy, en hoewel ik me realiseer dat het in dit geval voor geen enkele rechtbank stand zal houden, feit blijft wel dat Robert de wet op de auteursrecht heeft gebroken. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat She, Gypsy of Kaat toestemming hebben gegeven voor het plaatsen van het stuk. Ik ga dit overigens nog wel bespreken met mijn advocaat.

Het is altijd prettig als mensen je een blik in hun leven gunnen en ik hoop dat iedereen dit blijft doen. Het kan niet zo zijn dat wij bloggers ons zo zwart laten maken door iemand die alleen leeft voor het lezen van andermans leed en hiermee, door het uit het verband trekken van zinnen, medebloggers in een zwart daglicht plaatst. Wat ik mij dan afvraag, ben ik de enige die zich hier over opwindt?

Ik weet niet wat het de laatste tijd is, het lijkt wel of ik helemaal geen stukjes meer geschreven krijg. Soms is er geen inspiratie, soms is die er wel maar dan komen de juiste woorden niet. Soms ontbreekt het aan tijd, dan wil ik wel wat schrijven, maar dan heb ik geen tijd om de andere blogs te lezen. Ik weet niet hoe dat met u zit, maar als mijn mede-bloggers zien dat ik wat gepost heb, dan denk ik dat ze (misschien u dus ook) het vervelend vinden dat ik hun blog niet bij gelezen heb. Een blogje is meestal wel zo geschreven, het bijlezen kost meestal wel wat meer tijd. Maar dit alles even geheel terzijde. Vandaag terug van even weg geweest, de regel die mij raakt.

Dit liedje speelt al een paar dagen in mijn hoofd. Ik denk dat het met name om de eerste regel gaat. Binnenkort ga ik namelijk een lang weekend road trippen door Europa, met twee van mijn ‘favorite allies’. Wat de eindbestemming is houd ik nog even als een verrassing, maar ik kan u verzeker dat die de moeite waard is. Soms zit het leven zo vol verrassingen, dat er dingen op je pad komen, die je altijd voor onmogelijk hebt gehouden. Van die dingen die je pas gelooft als je ze dan echt meemaakt.