Gisteravond was het een weerzien met vrienden en oude bekenden. Het begon allemaal met de aankomst van goede vriend en oud-collega Jochem en zijn vriendin J. – normaal schrijf ik de namen van de mensen om mij heen nooit voluit, maar ik vind dat Jochem deze keer de eer toe komt (maar daarover later meer). Samen met hen en vriend M. ging ik naar de CD presentatie van het “Beyong reality”, de nieuwe CD van Mangrove. Voor wie de heren van Mangrove niet kent een korte introductie. Mangrove is Apeldoorns trots die haar steentje bijdraagt op het gebied van progressive rock.Vier technisch, zeer begaafde muzikanten besteden het grootste gedeelte van hun vrije tijd aan het maken van prachtige  muziek.

Bij aankomst was het optreden al in volle gang, maar gelukkig waren de heren van Mangrove nog niet begonnen met het spelen van het nieuwe materiaal. Ze speelde enkele van hun klassiekers en ik weet niet wie er het meeste genoot, het publiek of de band. Na de pauze werd het nieuw materiaal gepresenteerd. Het heeft even op zich laten wachten, omdat er van alles tegen zat, maar het wachten was de moeite waard. Op de CD “Beyond Reality” staan zes schitterende juweeltjes die in lengte varieren van 4 minuut 15 tot 18 en een halve minuut.  Het optreden zelf was weer als van ouds een kei sterke ritme sectie (Joost Hagemeijer op de drums en Pieter Drost op de bas) ondersteunt het briljante keyboard spel van Chris Jonker en de zang en het magische gitaarspel van Roland van der Horst. De energie spetterde weer van het podium af en met het uitbrengen van de nieuwe CD laten de heren horen hoe ze muzikaal volwassen geworden zijn.

Op het eerste  nummer van de cd, “Daydreamer’s nightmare”, is iets meer distortion te horen is dan op het oude werk – iets dat ik persoonlijk niet erg vind, een vleugje distortion geeft nu eenmaal wat extra dimensie aan elk muzieknummer. Chris heeft wat speciale geluiden op zijn keyboard weten te vinden voor het intro van “Time will tell” een nummer waarin ik wat funk invloeden meen te horen. Het eerste deel van het nummer “Love and beyond” zou zeker niet mistaan op een CD van Johan, maar misschien komt dat ook doordat ik vind dat de stemmen van beide zangers soms erg veel op elkaar lijken. De overige drie nummers klinken ook bijzonder goed, ik heb alleen nog niet de tijd gehad om die wat grondiger te analyseren.

Na de presentatie was er de mogelijkheid om de CD te kopen, ik was behoorlijk benieuwd naar de vormgeving die Jochem voor deze CD deed. Niet alleen de band heeft een superprestatie geleverd met de release van de CD, maar ook de vormgeving van Jochem mag er zijn. Voor deze uitvoering heeft hij alle teksten in het spiegelbeeld gezet (dat was gisteravond lastig lezen na de biertjes die ik tijdens het concert had gedronken). Al met al een top weekend en ik weet nog steeds niet wat ik het leukste vond, het optreden van Mangrove of de ontmoeting met J. de vriendin van Jochem.

Hieronder een sfeerimpressie gemaakt door M. met zijn mobiele telefoon.

Collega J. speelt in de rockformatie Blaas Of Glory. Het concept van Blaas Of Glory is zeer eenvoudig, maar het resultaat is briljant. Ze laten horen hoe de oorspronkelijke versie van wereldberoemde rocknummers klinken – ze doen dit dan ook louter met de oorspronkelijke instrumenten. Zo spelen zij bijvoorbeeld de oorspronkelijke versie van “November rain” van Guns and Roses. Aan het einde van het nummer is te horen hoe Slash geïnspireerd werd om van een Sirtaki een geweldige gitaarsolo te maken.

Om u een beeld te geven van hoe deze band klinkt hier het volgende fragment.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

– The final countdown – Blaas Of Glory.

Ik schreef al eens over Blaas Of Glory, in een blogje over hoe mensen die je kent je altijd weer kunnen verrassen. Collega J. en zijn muzikanten blijven mij nog regelmatig verbazen. Om de haverklap komt J. na het weekend met de meest fantastische verhalen. Zo speelden ze op “De vrienden van Amstel”, waar enkele bekende Nederlanders zo gecharmeerd zijn van Blaas Of Glory dat ze de band zelfs uit willen nodigen om op hun bruiloft te spelen.

Een paar weken geleden ontving ik weer een mp3tje nummer in mijn mailbox, waarin de heren van Blaas of Glory te horen zijn met het nummer Enter Venus, zowel Shocking Blue als Metallica gebruikten dit nummer voor hun hits Venus en Enter sandman. Blaas Of Glory moet u niet alleen luisteren maar vooral ook beleven. Vandaar ook het volgende filmpje.

Afgelopen weekend stond Blaas Of Glory tussen de jankende gitaren van bands als Metallica en Slipknot op Sonisphere – mevrouw Mantis schreef over Sonispere al een blogje. De organisatie van Sonisphere was zo ontzettend onder de indruk van Blaas Of Glory dat ze willen dat deze formatie ook gaat spelen op andere sonisphere festivals in Europa. En dan te bedenken dat de bandleden het allemaal in hun vrije tijd naast hun werk doen. Blaas Of Glory is een groep van  muzikanten, die hobbymatig zeer professionele hercompilaties maken van bekende rockklassiekers.

Even snel een blogje tijdens de lunch. Dit keer geen inhoudelijk blog, maar eentje puur uit solidariteit met Soes mede op initiatief van About:blank. Mocht u niet weten waar dit over gaat, dan raad ik u aan om het artikel op about:blank te lezen. Het mag toch niet zo zijn, dat wij als bloggers onze titels moeten aanpassen, omdat iemand vindt dat door die titel je blog te hoog op Google komt.

Het lijkt wel of de mensen massaal hun kinderwens in vervulling proberen te brengen als de zomer ten einde loop. Hiermee doel ik op de vele verjaardagen die ik altijd in juni en juli heb. Tel daar nog werk en wat andere sociale bezigheden bij op en u krijgt een goed beeld van hoe mijn agenda er dezer dagen uit ziet. Met andere woorden, Theo uw gastheer op deze blog, is momenteel druk. Zo druk dat ik weinig tijd heb voor mezelf en ik weet van mezelf dat ik dan op de rem moet gaan trappen, weer even terug naar de basis.
Normaal kan ik altijd bij goede vrienden langs om even wat bij te komen, een bakkie te doen, samen een film te kijken of om gewoon even mijn verhaal kwijt te kunnen. De vrienden waar ik specifiek op doel, wonen op nog geen 10 minuten fietsen en ik ben er altijd welkom. Eigenlijk hoef ik niet eens te bellen als ik langs wil komen, al doe ik dat uit fatsoen altijd wel.
Wat ik me de afgelopen weken ben gaan realiseren, is dat deze – en ook al mijn andere vriendschappen – geheel onvoorwaardelijk zijn. Als er iets is hoef ik ze maar te bellen en ze staan voor me klaar, andersom geldt dat natuurlijk ook. En eigenlijk ben ik de vriendschappen die ik heb, in de loop der jaren als vanzelfsprekend gaan beschouwen. Nu zijn deze specifieke vrienden een maand op vakantie en naar mate de weken verstrijken, merk ik pas hoe veel ik die vanzelfsprekendheid mis. Gelukkig zijn ze over een paar dagen weer terug.

Er zijn mensen die je nog nooit ontmoet hebt, maar waarvan je al veel weet uit de verhalen die anderen over hen vertellen. Neem bijvoorbeeld vriendin M., zij vertelt altijd verhalen over andere vrienden en collega’s. Wat is er dan leuker om die andere dan eens te ontmoeten. Nu was daar eindelijk de mogelijkheid, vriendin M. mocht het vakantiehuisje van haar tante lenen, om daar haar verjaardag te vieren.

Aangezien ik nog niet eerder naar het vakantiehuisje was geweest, besloot ik om de iPhone maar eens als navigator te gebruiken. Dat was achteraf niet zo’n hele verstandige keuze, ik had veel beter de routebeschrijving uit kunnen printen, want nadat ik een klein half uurtje heb rondgereden in een klein plattelandsstadje, vond ik eindelijk de vakantiewoning. De iPhone bracht me niet waar ik moest zijn en dat terwijl ik normaal – zonder navigatiesysteem – bijna feiloos mijn bestemmingen weet te vinden.

De verjaardag zelf was erg gezellig en het eten dat op de barbecue werd bereid, verzorgd door vriendin M. en een vriendin van haar, smaakte geweldig. Tussen alle gangen door praatte ik met een oud-collegaatje van vriendin M. over de reden van mijn vertraging. Zij legde mij het verschil uit in de manier waarop mannen en vrouwen hun weg kunnen vinden. Volgens haar kunnen mannen de weg vinden met instructies als neem de derde links, ga dan de tweede rechts. Terwijl vrouwen volgens haar meer op gebouwen en winkels letten. Zo gaf ze het voorbeeld, ga na de H&M naar links, ga dan voorbij de V&D naar rechts.

Ik vond haar gedachtengang bijzonder interessant en vraag me af, waarom is er geen TomTom voor vrouwen die hun weg beter weten te vinden door instructies op basis van gebouwen en winkels? (misschien is de naam TomTom voor vrouwen niet de juiste, want ik ken genoeg vrouwen die hun bestemming weten te bereiken zonder op gebouwen te letten.) Overigens was het niet erg dat ik iet wat verdwaald was, ik ontdekte deze ballad van Green Day.

Deze foto – excuses voor de slechte kwaliteit, het is een scan van de krant – stond afgelopen weekend in de krant van één van mijn buren. Er vliegen twee vliegtuigen boven Amsterdam, waarvan er één de tekst “Theo heeft gelijk!” mee sleept. Mijn buurman liet mij de krant met een knipoog zien, en ik zag de humor er wel van in. Er zijn namelijk weleens momenten waarop ik graag gelijk wil hebben.

Na wat gespeur op het internet kwam ik er achter  dat deze boodschap, en de boodschap “Geen theocratie”, op zaterdag 3 jui 2004 boven Amsterdam te zien waren. Deze boodschappen werden op initiatief van Ron Eilers getoond, hij hoopte dat hij hiermee een einde kon maken aan de angst, die volgens hem in Nederland regeerde na de moord op Fortuyn en op Van Gogh.

Met collega J ben ik opzoek naar de meest irritante ringtone allertijden – het geen door onze andere collega’s niet altijd in dank wordt afgenomen. U weet wel van die ringtonen die een hele dag in je hoofd blijven hangen als je ze eenmaal gehoord. Er is overigens wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de reden waarom zo’n ringtone blijft hangen. Het schijnt te komen doordat we slechts een stukje van een melodie horen, en de beste remedie schijnt te zijn om het nummer waar de melodie uit komt in zijn geheel af te luisteren, dan is dat deuntje ook je hoofd.

Een tijdje geleden schreef ik, dat ik mijn iPhone in mijn bezit had, maar dat ik nog 3 maanden moest wachten totdat ik hem kon gebruiken. Ik dacht als die jongeren van de EO veertig dagen zonder seks kunnen, dan kan ik wel 3 maanden wachten tot ik mijn iPhone kan gebruiken. En natuurlijk vielen die 3 maanden mij behoorlijk zwaar. Niet dat het continu in mijn hoofd zat, maar als ik hem zag liggen dan moest ik me inhouden om het advies van een van mijn lezers niet op te volgen. Dat hele jailbreaken zag ik namelijk niet zitten. Maar soit die 3 maanden heb ik volgehouden.

Gisteren was de omzetting naar T-mobile, en die verliep vlekkeloos. Het probleem met de iPhone – probleem is in deze eigenlijk best een groot woord – is dat hij geen mp3tjes als ringtone af kan spelen. Hoe kan ik nu mijn collega’s pesten? Een zoektocht op het internet bracht me op een blog waar beschreven stond hoe ik de mp3tjes om kan zetten naar iPhone ringtones. Het grootste gedeelte van deze avond ging in het omzetten zitten. Hieronder een paar van die deuntjes die het goed doen als irritante ringtone, mijn vraag aan u is: “Kent u nog een irritant deuntje voor op mijn iPhone?”

Gisteravond was ik bezoek bij goede vrienden, die de verjaardag van hun oudste dochter vierden. Zo rond een uur of 11 droop de ene na de andere af en vroeg de vrouw des huizes, voorzichtig, aan haar jongere zus of ze het geld bij zich had. De jongere zus keek de vrouw des huizes heel vreemd aan en vroeg over welk geld het ging. De vrouw des huizes legde uit dat ze de woensdag voor de verjaardag nog met haar jongere zus had gesproken via MSN en dat de jongere zus vertelde dat ze een bestelling op het internet wilde plaatsen, maar dat ze haar pincode tot drie keer toe foutief had ingevoerd toen ze via iDeal wilde betalen.

In al haar goedheid had de vrouw des huizes de bestelling voor haar jongere zus betaald, nadat de laatste haar een link via MSN had gestuurd. Want als haar zus een probleem heeft dan helpt ze haar. Maar de jongere zus had helemaal niet aan de vrouw des huizes gevraagd of ze geld wilde voorschieten. “Maar ik heb je nog gezegd dat het prima is en dat je mij het geld op de verjaardag wel terug kon betalen”, zei de vrouw des huizes.

Om u de verdere consternatie te besparen en om een lang verhaal korter te maken, op woensdag kon de jongere zus niet meer bij haar hotmail account – en hiermee kon ze dus ook niet meer op MSN. Op zich vond ze het vreemd, maar ze besloot er even geen aandacht aan te besteden. Die bewuste woensdag – of misschien al eerder – heeft een (on)bekende haar hotmail account gehackt en wachtte op het eerste slachtoffer die verleid kon worden. Met een slappe smoes over het drie keer verkeerd intoetsen van de pincode, wist hij de vrouw des huizes te verleiden om een bedrag voor te schieten van 179 euro – ik schrijf hij, maar het kan natuurlijk even goed een zij zijn. De vrouw des huizes schoot het geld voor, in de veronderstelling dat ze daarmee haar zus hielp.

Dit gebeuren heeft een dubbel moraal: zorg ervoor dat je wachtwoorden niet makkelijk te raden zijn en betaal niet zomaar een rekening via het internet voor iemand die je denkt te kennen, zonder die andere hierover eerst te bellen. En natuurlijk hoor ik u denken, wat is de vrouw des huizes naïef, dit zou mij nooit overkomen. Ik zeg maar zo een gewaarschuwd mens telt voor twee. De vrouw des huizes is de 179 euro kwijt, een bedrag dat ze eigenlijk opzij hadden gezet om tijdens de vakantie aan haar kinderen te besteden, die zullen dit jaar een bezoekje aan bijvoorbeeld McDonalds of een bezoek aan een dierentuin moeten missen. Naast de financiele schade voelt de vrouw des huizes zich op dit moment ontzettend beroerd. Iemand heeft misbruik gemaakt van een vrouw die altijd voor een ander klaar staat, een vrouw die haar laatste geld uit wil lenen om een ander te helpen, eigenlijk gewoon een vrouw die zomaar een vriendin van u kan zijn, uw (schoon)zus, uw moeder of u vrouw.

Tijdens de traditionele zaterdagochtend supermarktspits, stond ik deze morgen in een lange rij mensen die allemaal op hun beurt wachtten totdat ze hun boodschappen mochten afrekenen. Voor mij stond een man, die ik op een jaar of 45 schatte en die niet gewend was om vaak de boodschappen te doen. Dat laatste bleek toen de kassière hem er op wees dat hij was vergeten om iets af te wegen bij de groenteafdeling. Nu kan het iedereen overkomen dat je wel eens vergeet om iets af te wegen, maar nog voor hij terug kwam van het wegen, had de kassière een tros bananen gevonden die ook nog niet afgewogen waren.

Na lang wachten kwam de man eindelijk terug en rekende hij af. Op dat zelfde moment, hoorde ik achter me een stem die tegen de mensen achter mij zei: “pardon, mag ik er even langs”. Een tel later vroeg ze mij hetzelfde en liet ik een bejaarde dame langs. Ik verwachtte dat ze hetzelfde ook aan de man voor mij zij vragen, maar ze legde gauw 5 artikelen op de loopband. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Ik hoorde de mensen die achter mij in de rij stonden allemaal zeggen: “Ja als ik geweten had dat ze zou voordringen, dan had ik haar er niet langs gelaten”. Maar we waren allemaal zo beduusd dat geen een van ons er iets van zei. Nadat ze had afgerekend wenste ze iedereen een prettig weekend, die woorden werden door iedereen ontvangen, maar niemand wenstte haar hetzelfde.