Ik stond laatst voor een poppenkraam

ik-stond-laatst-voor-een-poppenkraamIn dit boek vertelt Lucie Mosterd, de moeder van Maria Mosterd, het verhaal van “Echte mannen eten geen kaas” vanuit haar eigen gezichtspunt. Ze onthult hierin wat meer details dan dat Maria in haar boek deed. Zo heeft Maria bijvoorbeeld geen zusje, maar twee jongere half broers en benoemt Lucie de namen van de plaatsen waar alles heeft plaats gevonden. Dit soort details heeft Maria in haar boek bewust verandert of weggelaten, omdat ze haar broertjes wilde beschermen. Lucie vertelt hoe ze, vanwege pech in de liefde, eindigt als alleenstaande moeder, een gezinssituatie die voor loverboys het meest ideale is, omdat ze hierdoor makkelijker hun slag kunnen slaan. Maria groeit samen met haar broertjes en haar moeder op tot een jong en open meisje dat op het punt staat om naar de middelbare school te gaan, een moment in je leven dat veel onzekerheden met zich meebrengt. De pubertijd is voor de meeste mensen al moeilijk genoeg zonder de hel waarin Maria belandt.

Lucie beschrijft hoe ze haar dochter, vanaf het moment waarop Maria voor het eerst in contact komt met Manou, steeds meer dreigt te verliezen. Ze beschrijft de machteloosheid die ze ervaart, omdat ze niet weet wat er met haar dochter aan de hand is. Het feit dat Maria zo makkelijk en onopgemerkt kan spijbelen is iets waar je als lezer echt over nadenkt. Hoe kunnen die loverboys zo onopgemerkt hun praktijken op onze scholen uitvoeren? Hoe kan het dat een instituut als een school, dat de verantwoordelijkheid heeft over al die kinderen die ze onderwijzen, dit oogluikend toestaat? Kinderen die van u of mij zouden kunnen zijn? Lucie beschrijft in “ik stond laatst voor een poppenkraam” uitvoerig haar strijdt tegen de school die het toestond dat Maria, tijdens schooltijd, misbruikt en verkracht kon worden.

Vanaf het moment dat Lucie er achterkomt dat Maria door een groep mannen is verkracht leg je het boek ook niet meer weg. En vaak wil je ook tegen haar schreeuwen, je wilt haar wakkerschudden, maar dat komt vooral doordat je weet wat Maria heeft doorgemaakt als je “echte mannen eten geen kaas hebt gelezen, Lucie moet die gruwelijkheden dan allemaal nog ontdekken. Ik heb enorm veel bewondering voor de wijze waarop Lucie voor haar dochter vecht, en dat is best moeilijk als je dochter jarenlang geïndoctrineerd is. Jarenlang werd Maria gehersenspoeld met onder andere als onderwerp dat haar moeder slecht is. Op voorhand sta je dan als moeder al 2-0 achter. Loverboy Manou doet er echt alles aan, om te voorkomen dat Maria uit het web, dat hij om haar heeft gesponnen, glipt. Zelfs als Maria na twee verblijven, van elk een half jaar, in India zich bevrijdt heeft van hem. Zelfs als het boek dat Maria schreef is uitgekomen, en als Maria in het openbaar allerlei interviews geeft.

“Ik stond laatst voor een poppenkraam” is een must voor een ieder die “echte mannen eten geen kaas” hebben gelezen. Het geeft antwoorden die je tijdens het lezen van Maria’s boek had. Het is een verhaal over een sterke, en strijdbare vrouw, die haar dochter niet zonder slag of stoot wil laten gaan. Wie het boek van Maria las, weet dat Maria een goed schrijfster is. Wie het boek van Lucie leest, weet dat dat talent bij beide dames in de genen zit.

9 thoughts on “Ik stond laatst voor een poppenkraam

  1. Ik heb vorige week het boek van Maria Mosterd gelezen en wilde idd ook het boek van Lucie lezen, omdat ik met wat vragen zat die hopelijk beantwoord worden in het verhaal van de moeder. Vond het trouwens allemaal heel shocking, maar ook onbegrijpelijk en niet alleen vanwege het spijbelen (maar ga daar nog een logje over schrijven).

  2. @She: Toen ik het boek van Maria las, moest ik dat een week lang verwerken. Lucie geeft ongetwijfeld een hoop antwoorden op vragen die je hebt. Maar haar boek roepen bij mij ook weer een hoop vragen op.

  3. En toch heb ik moeite met deze vrouw. Als je dochter elke dag stoned thuiskomt en je doet daar niets mee dan is er echt een steekje bij je los.

  4. @Kaat: Ze zegt dat ze het niet doorhad. En omdat het leek alsof Maria braaf naar school ging en Maria altijd ontkende dat er iets aan de hand was, kon Lucie er weinig aan doen.

  5. Ik ben een keer stoned thuisgekomen en toen waren de poppen aan het dansen. Over poppenkramen gesproken…

  6. @Kaat: Daar heb je wel een punt. Heb je het boek van Lucie gelezen? Zoals zij het uitlegt begreep ik het. Nu twijfel ik.

  7. Ik ben de moeder van Maria, en ik begrijp de vragen die de boeken oproepen. Misschien mag ik reageren op het feit dat ik niet in de gaten had wat er speelde. Omdat Maria en ik altijd een goed contact hadden, kwam het geen moment bij me op dat ze in dit soort problemen zat. Ik wist dat ze problemen had, zoals je ook kunt lezen in mijn boek. Als je zoveel vertrouwen hebt in iemand, is het heel moeilijk je voor te stellen dat dat vertrouwen zo beschaamd wordt. Ik zag niet dat Maria stoned was, ze verdween altijd direct naar boven. Gesprekken waar dan ook over waren niet mogelijk. Ik zag haar verdriet maar kon er niets mee, ze hield iedereen op afstand. Ze was ieder vrij moment bij mij, ik wist absoluut niet wat er zich onder schooltijd afspeelde. Ik was altijd thuis als zij thuiskwam, ik was iedere avond thuis. Twee keer dacht ik te merken aan haar gedrag dat ze onder invloed was, een gesprek was toen niet meer mogelijk. Ik wil mezelf niet vrijpleiten, ik wil alleen aangeven met deze reactie dat de pooiers ontzettend sluw zijn en iedere situatie weten uit te buiten. Helaas. Als mijn kind zich ieder weekend in het uitgaansleven stortte, dan zou ik me voor kunnen stellen dat er zich dingen afspelen die niet kunnen. Maar zo’n meisje was en is Maria niet. Misschien een verduidelijking? Groeten, Lucie Mosterd

  8. @lucie mosterd: Beste mevrouw Lucie Mosterd. Ik weet eigenlijk niet zo goed of ik u met u aan wil spreken of met jij. Ik voel me namelijk zeer vereerd met uw reactie op mijn blog. Zoals u het hier zelf ook weer uitlegt, snap ik dat u er ook weinig aan kon doen, Maria was namelijk al buiten uw macht. Ik heb overigens enorm veel bewondering voor u en Maria. Dat jullie er mee naar buiten komen, daar is veel moet voor nodig. Ik ben inmiddels erg nieuwsgierig geworden naar Bindi (redactie: het nieuwste boek van Maria). Ik wens u veel sterkte en kracht bij de strijd die u tegen de school voert. Wat mij betreft zou het op geen enkele school in Nederland, mogelijk mogen zijn dat die pooiers daar zo hun gang gaan.

  9. Ik heb beide boeken nu gelezen en ben verbijsterd. Hoe is het mogelijk dat onze kinderen zo slecht beschermd worden, het zal je maar gebeuren!!!
    Hoeveel levens worden er ongestraft kapot gemaakt, wat bezield die daders, hoe is het mogelijk dat iemnad zo kan zijn.
    Ik neig me hiervan af te sluiten, het bestaat niet, lekker makkelijk en veilig.
    Maar ik schrik dan ook van alle desinteresse die zij zijn tegen gekomen, hoe eenzaam het gevecht zal zijn geweest. Ik heb diep respect voor Lucie en Maria en wens hun alle geluk van de hele wereld.
    En laat nou niemand zeggen, “eigen schuld, dikke bult”, want we hebben het hier wel over kinderen, meestal makkelijk beinvloedbaar en goed gelovig. En een ieder die ouder is weet hoe moeilijk communicatie met pubers kan zijn en ik heb met ontzag gelezen met hoeveel moed, liefde en geduld haar moeder zich door die jaren heeft heen gesleept en dat ongetwijfeld nog steeds doet. En Maria, ik vind haar zo dapper, ze mag (moet) zo trots zijn op zichzelf, een kanjer die geen enkele reden heeft om zich ook maar ergens schuldig over te voelen.

Ik vind het leuk, als mensen een berichtje achterlaten.