Epiphony – Schooltijd (3)

De MTS heb ik anders beleefd dan de middelbare school. Natuurlijk heb ik er nog wel herinneringen aan, maar wat me het meeste is bijgebleven is dat het eerste lesuur altijd om 08:00 uur begon. Dat betekende dat ik om 07:00 uur al in de trein moest zitten en dat doet voor een avondmens altijd pijn. Daarnaast herinner ik me een gênante anekdote over een groen overhemd die ik voor het eerst aan had. Het was tijdens Duits, wat nimmer mijn favoriete vak was. Ik zat achter in de klas en viel, leunend met mijn hoofd op mijn armen, half in slaap. Toen mijn naam geroepen werd schrok ik half op. Het feit dat ik bijna in slaap was gevallen was door de betreffende leraar niet onopgemerkt gebleven. Niet veel later vroeg de een na de ander of ik me wel goed voelde, want ik zag er slecht uit. Ik excuseerde me en vroeg of ik naar het toilet mocht, daar aangekomen zag ik dat mijn gezicht donker groen gekleurd was.

Het nieuwe donker groene overhemd had kleur afgegeven toen ik er met mijn hoofd op leunde. Dat buitenkansje liet ik niet liggen, ik had een excuses om ziek naar huis te gaan en ik bedacht me geen twee keer. Het vierde en laatste jaar was zeer bewogen, tijdens de tentamens overleed mijn opa (die vroeger bevriend was met de conrector Dhr van Osta) en zo vlak voor mijn examens stond ik er niet goed voor. Op mijn eindlijst stonden een paar zessen en 1 vijf. Later bleek dat mijn natuurkunde leraar me gematst had. Ik kwam uit op een 5,4 voor Natuurkunde en hij heeft mijn examen zo nagekeken dat ik uitkwam op een 5,5 voor natuurkunde De tweede corrector is hier niet overgevallen en met veel geluk, en nog steeds zonder inzet, behaalde ik mijn diploma.

Ik ging naar de Hogeschool Enschede en de eerste 3 jaar was ik alleen maar bezig met de studievereniging. Daarna was ik het beu om altijd krap bij kas te zitten en in letterlijk twee jaar behaalde ik bijna alle studiepunten die normaal in 4 jaar zitten. Op het einde had ik er zelfs 13 te veel. En terwijl ik zo deze schooltijd-serie type herinnerde ik mij dat ik ooit 1 keer geleerd had op de lagere school. Het resultaat was een 10 voor aardrijkskunde.

Ik heb twee neven en beide zijn bijzonder slim. De jongste is zelfs zo slim dat hij qua intelligentie twee klassen over mag slaan. Maar hij is iet wat aan de kleine kant en daardoor wil de school hem maar 1 klas laten overslaan. Toen hij 5 jaar oud was heeft hij mij eens opgebeld, later hoorde ik dat hij mij zelf in de telefoonklapper heeft opgezocht en zonder dat zijn ouders het wisten heeft hij mij gebeld. Niet veel later ontving ik van hem een e-mailtje en dat terwijl hij nog op de kleuterschool zat. Ik ben echt blij dat ze op school hebben ontdekt dat als hij op normaal tempo door de lagere school heen loopt, hij zich dan ook sierlijk verveeld. Ik ben blij voor hem dat hij zich niet jarenlang moet dood vervelen op school, maar dat ze ontdekt hebben dat hij ver voor loopt op zijn leeftijdsgenoten.

Maar wat mij dan ook bezig houd is, wat als ze in al die jaren dat ik op de lagere school zat hadden ontdekt dat ik wat meer in mijn mars had. Dat ik gewoon niks deed, omdat ik het allemaal te simpel vond. Dat ik veel meer in mijn mars had dan LBO niveau B misschien zelfs niveau C. Welke keuzes zou ik dan in het leven gemaakt hebben? Zou ik dan ook een vervelende leerling op de middelbare school zijn geweest? Zou ik dan ook informatie analist geworden zijn? Misschien was ik dan wel chirurg geworden, of een ander academisch beroep. Maar zou ik dan inweze ook een heel ander mens zijn geweest? Of zou ik dan gewoon dezelfde Theo zijn geweest, met dat verschil dat die Theo niet altijd met een omweg bij zijn doel komt. Veel vragen waarop ik het antwoord nooit zal weten.

11 thoughts on “Epiphony – Schooltijd (3)

  1. Ik kan me goed voorstellen dat je met die vragen zit. Ik vind het zonde als capaciteiten van kinderen niet ten volle benut worden, maar aan de andere kant was je er misschien ook niet meteen aan toe om naar het vwo te gaan (ik bedoel, er zitten wel meer slimme kinderen op de lagere school en elk kind gaat daar weer anders mee om, hoe je ermee omgaat zegt ook iets over het kind). Maar ik weet het ook niet, belangrijker is of je gelukkiger was geweest en het klinkt alsof daar niets mis mee is.

    Trouwens ik denk dat veel mensen soortgelijke vragen hebben, soms vraag ik me bijvoorbeeld af hoe mijn leven verlopen was als ik mijn hart had gevolgd in mijn studiekeuze en niet voor ‘zekerheid’ had gekozen.

  2. Ik zie het nu bij de kinderen van mijn zus, en dan vooral de jongste die nu net zeven is geworden. Die móet bezig gehouden worden in een apart klasje (naast zijn gewone klas) omdat hij zich stierlijk zat te vervelen en daardoor lui werd. Hij had er gewoon geen zin meer in. Maar op welk niveau je ook zit, dit geldt voor iedereen. Als ik kijk naar mijn eigen baan, waar ik me stierlijk verveelde op het eind, zakte mijn motivatie als een baksteen. Nu ik een nieuwe baan heb die behoorlijk druk en divers is leef ik weer op en ben ik gemotiveerd. Het is toch altijd even zoeken naar de balans en als kind kun je die moeilijk aangeven. Helaas werd er vroeger minder goed op gelet en het is een prettig idee dat kinderen tegenwoordig wél aandacht krijgen als dit ‘probleem’ zich voordoet.

  3. Zeer herkenbaar, mijn IQ werd onlangs gemeten. En bleek dat rond de 150 te liggen, terwijl mijn schooladvies destijds HAVO was en vanwege wangedrag mijnerzijds uiteindelijk teruggeplaatst naar de MAVO.

    Ik verveelde me dus ook stierlijk op school (mijn broer ook) en we durfden tijdens een bepaald schooljaar niet eens thuis te komen met het Paasrapport. Bleven allebei bakken. Zeer teleurstellend voor onze ouders, wel.

    Het vervelende ervan is dat ik eigenlijk nooit meer zin had in een vervolgopleiding, want er werden (hoe kinderachtig) ‘gele’ en ‘rode’ kaarten uitgedeeld bij misdragen, waarna bij teveel aan kaarten dan schorsingen volgden. Daar kon ik niet mee leven. Ben afgehaakt. Nooit meer een dag-opleiding gevolgd daarna. Wel ‘s avonds.

    En nu moet ik dus mijn onlangs gedane IQ-test altijd toevoegen aan mijn CV. Werkt ook niet echt. Schrikt men van.

  4. Je weet het nooit, hoe dingen anders waren gegaan. Ik heb een klas overgeslagen, maar werd daardoor enorm gepest. Kiezen tussen twee kwaden dus. Dertig jaar een een psycoloog later is het wel goed gekomen maar misschien was het vanuit dat oogpunt beter geweest als ik was blijven zitten waar ik zat. Of was ik dan een verveeld k-kind geworden? Je weet het niet, en daarom kijk ik altijd liever vooruit dan achteruit!

  5. @Aukje: Ik denk dat ze er tegenwoordig ook gewoon beter opletten. Het is wel zo dat ik in die tijd door onderwijzers dom werd gevonden en dat hebben ze me toen ook aangepraat. Het duurde best lang voor ik erachter kwam dat alles behalve dom ben. Ben wel heel benieuwd naar wat je andere studiekeuze zou zijn geweest.

    @Aukje: Wanneer kwamen ze er bij jouw neefje achter? Mijn jongste neefje wordt woensdag a.s. 9 jaar oud. Hij krijgt nu ook Spaans (om hem maar bezig te houden). Ik denk dat je daar een goed punt hebt. Als er in je werk geen uitdaging zit, dan kak je helemaal in. Ik wel tenminste.

    @Angela: Was dat eigenlijk niet een ontzettende bevrijding? Dat je weet dat je heel slim bent? Ik heb ook eens zo’n test gedaan en op basis daarvan zei iemand. Je moet je niet aan anderen ergeren als ze je even niet kunnen volgen. Jij bent namelijk in gedachte al 10 stappen verder dan dat zij zijn. En toen wist ik dat het aan mij lag en niet aan anderen.

    @Gypsy: Je moet ook niet te veel achteruit kijken. Alleen zijn er soms momenten waarop je dat toch wel even doet. Want je moet wel leren van het verleden. Althans dat vind ik. Was er geen leraar die door had dat jij gepest werd? Ik heb 1 keer een klasgenootje gepest. Ik kwam haar jaren later tegen tijdens het stappen en heb haar mijn excuses aangeboden. Ze moest erg huilen, want ze werd bijna dagelijks, door heel de school gepest en ze was me dankbaar dat ik haar mijn excuses aanbood. Met haar gaat het nu overigens heel goed.

  6. Daar heb je gelijk in, het leren van het verleden. Denk dat bij mij leerkrachten het wel wisten maar het gebeurde vooral buiten schooltijd. Een meisje van toen is tegenwoordig bevriend met mijn ouders, en heeft weleens tegen hen gezegd hoe erg ze het vind wat ze toen deed. Dat vond ik wel top.

  7. @Gypsy: Kinderen realiseren zich vaak niet wat ze anderen aanrichten met hun pesterijen. Maar wel goed dat dat meisje van toen zich nu alsnog beseft dat ze toen fout zat. Maar serieus een psychiater? Heavy!

  8. Mijn neefjes zitten sinds kort op een Leonardo-school (http://www.leonardoschool.nl/index.html). Ze zijn helemaal opgeleefd, al was het alleen maar omdat ze nu in volledige omvang mogen zijn wie ze zijn. Voordat ze op deze school zaten, zaten ze op een reguliere basisschool, en hadden ze klassen overgeslagen. Klassen overslaan is vaak maar een gedeeltelijke oplossing, omdat de jongere kinderen in sociaal-emotioneel opzicht geen aansluiting vinden bij oudere kinderen. Nu zitten ze bij leeftijdsgenoten in de klas, maar krijgen toch leerstof op hun eigen niveau aangeboden.

  9. @Polle: Dat is volgens mij ook de beste aanpak. Een klas overslaan is niet altijd de juiste oplossing. Gek eigenlijk dat het niveau verschil bij kinderen tegenwoordig zo groot is.

Ik vind het leuk, als mensen een berichtje achterlaten.