Deze week in de regel die mij raakt

Het is niet alleen de regel, het is eigenlijk meer het hele eerste couplet:

There are places i’ll remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places have their moments
With lovers and friends i still can recall
Some are dead and some are living
In my life i’ve loved them all

All ruim 15 jaar woon ik niet meer in mijn geboortedorp, maar ik kom er nog regelmatig om mijn familie te bezoeken. En als ik dan bij aankomst een extra omweg neem om wat oude herinneringen op te halen, dan is het eigenlijk precies zoals John Lennon dat beschrijft. Ik kan me de straten en de huizen nog goed herinneren, sommige plekjes zijn inderdaad veranderd en andere zijn er niet meer en sinds mijn jeugd is het dorp denk ik wel 3 keer groter geworden.

Als kind speelden we in boomgaarden die nu plaats gemaakt hebben voor nieuwbouwwijken. En wat toen de nieuwbouwwijk was is nu een wijk van 25 jaar oud. Er zijn ook genoeg plekken die me herinneren aan mijn jeugdliefdes en aan de vrienden die ik toen had. De jeugdliefdes blijven jeugdliefdes en de vrienden van toen ben ik in de loop der jaren uit het oog verloren. Maar ik zal de herinneringen aan hen altijd blijven koesteren.

Nu was de man met de muts ook een man van weinig woorden, zonder een woord te zeggen trad hij het huis binnen. In het huis zelf waren nog nauwelijks meubels aanwezig, de meeste waren al opgestookt in de alles-brander die in de woonkamer stond, een poging om de kou uit het huis te houden. De mannelijke bewoner van het huis stelde zijn gezin voor aan de man met de muts, zijn vrouw en zijn twee dochters. De jongste van de twee dochters was niet bijzonder aantrekkelijk te noemen, maar zo mag men ook eigenlijk niet kijken naar de geestelijk minder bedeelden. De oudste dochter was een aantrekkelijke jonge vrouw, of althans dat moet ze aan het begin van de winter nog geweest zijn. Door de extreme koude was het voor de man en zijn gezin moeilijk geworden om aan eten te komen en dat was hen ook aan te zien.

De man met de muts kreeg een karig doch warme maaltijd aangeboden en een bed om te overnachten. Over wat er die nacht gebeurde is weinig bekend, naar verluidt heeft de man met de muts de nacht intiem doorgebracht met de oudste dochter, zonder dat de andere gezinsleden hier iets van gemerkt hebben. En terwijl hij gemeenschap had met de oudste dochter hield hij zijn muts op. Toen het gezin ’s ochtends wakker werd was de man met de muts al vertrokken en al die tijd die hij bij het gezin heeft doorgebracht heeft hij geen woord geproken.

Tegen de tijd dat de lente naderde, kwam er een warmte front die de koude verdreef. Stil aan smolt de sneeuw en kwam het openbare leven weer moeizaam op gang. De mensen treurden om het verlies van dierbaren en zouden deze winter nooit meer vergeten. En van de man met de muts is nooit meer iets vernomen.

Goed hoe gaan we deze eens beginnen. Een woensdag zoals de meeste de laatste tijd, niet mijn dag althans zo leek het. De laatste tijd merk ik dat ik me toch erg snel aan dingen irriteer, maar dat even ter zijde. Ik kwam thuis na een dag werken en er lag een enveloppe op de mat met een handschrift die ik niet ken. Ik opende hem zag twee kantjes vol en de naam van de afzender, ene M.

Goed, ik ben een tijdlang op een online community actief geweest en daar leerde ik mensen kennen, zo ook M. M. was een jonge jongen van 13 die worstelde met het begrip puber zijn. Hij had regelmatig ruzie met zijn ouders en werd op school gepest. Daar leden zijn schoolresultaten ook weer onder en daar kwamen nog meer ruzies met zijn moeder mee, zijn vader was namelijk nooit thuis. Eigenlijk had hij niemand bij wie hij zijn verhaal kwijt kon in real-life en hij kon ook niet tegen zijn ouders zeggen dat hij elke dag in elkaar geslagen werd op school. Dat er elke dag jongens hem op stonden te wachten.

Kijk zoiets grijpt mij gewoon aan, want zo’n jongen moet gewoon kunnen genieten van het nog onbevangen leven en zijn jeugd. Op den duur werden zijn berichten die ik en ook W. via een forum of op de MSN ontvingen steeds vreemder en hij zinspeelde op zelfmoord. W. en ik hebben veel op die jongen ingepraat om vooral die gedachte maar uit zijn hoofd te halen. En eigenlijk was het enige dat ik deed gewoon naar die jongen luisteren. Vaak zei ik tegen hem “M. luister, jij ziet het nu somber in, maar geloof me als je straks ouder bent wordt alles beter. Het leven heeft nog zoveel moois voor jou in petto.” En dat gaf hem soms wat houvast en op andere keren twijfelde hij daar aan.

Nu vermoed ik dat hij in het kader van de nationale gedichtendag een gedicht heeft geschreven. M. is inmiddels 15 of 16 en het gaat helemaal goed met hem. Ik kreeg van hem vandaag een gedicht van twee kantjes en dat gedicht eindigde met:

Hierbij eindig ik mijn gedicht
Jullie hebben altijd mij even het pad laten voelen.
En nu kan ik verder, verder met mijn levenslicht.
Ik weet nu wat jullie met ‘in petto’ bedoelen.

Bedankt! M.

Ik mag dan misschien nooit rijk worden. En ik zal ook wel niet het maximale uit mijn carrière halen. Maar weet je, als iemand je zo dankbaar is, omdat je er gewoon voor de persoon bent als er niemand anders is, dan voel ik me dus echt ontzettend rijk. En sentimenteel als ik ben, pink ik tijdens het typen een traantje weg. Mijn ‘zoon’ heeft het gehaald en dat op eigen kracht.

Okay de afgelopen twee avonden was ik dus serieus in de ban van een boek, eentje die je openslaat en eigenlijk gewoon in één keer uit wilt lezen. Eerst even een flashback naar mijn vorige werkgever. Het laatste project dat ik daar deed was voor de (justitiële )jeugdinrichtingen, ook wel JJI en JI. Als analist moet je je altijd zo snel mogelijk inleven in de wereld van je klant en al snel raakte ik bekend met kreten als: open-, besloten- en gesloten afdelingen. Stoornissen als  ADHD en border-line. Vaktermen als PIJ, behandelplannen en disciplinaire deelplannen.

Voor het schrijven van het ontwerp analyseerde ik documenten waarin beschreven stond wat de aanleiding was van de opname. En als ik dan las hoe een valse start sommige jongeren hadden, dan was dat werkelijk hartverscheurend. Een jongen werd op 7-jarige leeftijd opgenomen. Hij zelf was licht autistisch en vlak voor de opname was zijn moeder in een psychiatrische inrichting opgenomen, omdat ze het syndroom van Korsakov had. Voor degene die de termen niet kent, google maar eens of kijk eens op wikipedia. Die jongen was geestelijk al belast en Korsakov krijg je niet door af en toe wat alcohol te drinken, daarvoor moet je toch jarenlang elke dag veel drinken. Ik wil dus gewoon niet eens weten wat die jongen thuis allemaal heeft meegemaakt, want de wetenschap alleen deed me al pijn. Noem me een sentimentele zak of wat je ook wilt, ik ben gewoon een emotioneel mens.

Mijn respect voor de mensen die bij een (J)JI werken is tijdens dat project alleen maar gegroeid. En ik vertelde dit tegen collega R. en zij wees me op het boek “Echte mannen eten geen kaas” van Maria Mosterd. Ongetwijfeld hebben de meeste van jullie dit boek al gelezen, maar voor die paar die het niet kennen. Maria is vanaf haar 12de tot haar 16de in handen van een loverboy geweest en over die ervaringen heeft ze een boek geschreven. Het boek is echt pakkend, en leert je dat je er als ouder niet per definitie verantwoordelijk hoeft te zijn, want in het geval van Maria was het een behoorlijk georganiseerde bende. En oordelen over hoe stom je het vindt dat een meisje zich zo laat inpalmen dat kun je ook niet. Want Maria vond het zelf allemaal behoorlijk verwarrend. Soms wilde ze weg bij die Loverboy en op andere momenten juist naar hem toe.

Ik heb het boek vol verbazing zitten lezen. Werkelijk onbegrijpelijk dat dit gewoon in ons land gebeurt. Ja natuurlijk had ik er wel eens wat van op televisie gezien, maar nimmer had ik begrepen wat het echt inhield. Kunnen we er wat aan doen? Dat was een van de vele vragen die mij de afgelopen twee dagen bezig hield. Ik denk dat het minimale dat je kan doen, het geven van voorlichting is in groep 8 en op de middelbare school. Ik herinner me vooral uit mijn eigen jeugd dat de puberteit al verwarrend genoeg is en dat je dan heel makkelijk te beïnvloeden bent. Ik kan  jullie allemaal aanraden om het boek te lezen mocht je het nog niet gedaan hebben.

Vrijwel alle bewoners van de kleinere dorpen hadden hun huis en haard verlaten en de veiligheid van de grote steden opgezocht. De wateren aan de kust, aan de oostkant van het land, waren al zo ver bevroren dat men te voet de eilanden kon bereiken. Zoals gezegd het was extreem koud. Bijna de helft van de bevolking van het land was al, direct of indirect, gestorven aan de gevolgen van de strenge winter.

En tijdens dit alles was er een man, wiens faam hem vooruitsnelde, die de omgekeerde tocht van het warmere Noorden naar het koude Zuiden te voet aflegde. Volgens de overleveringen was deze man ergens midden in de twintig, maar vrij nauwkeurig zijn deze overleveringen niet. Zo bestaan er verhalen dat de deze man rond de 40 was, het zou om een ontsnapte gevangene gaan, en volgens andere verhalen was de bewuste man een militair. Het enige dat in al deze verhalen consequent hetzelfde is, is het feit dat de man altijd een zwarte muts droeg en te voet van Noord naar Zuid trok, met over zijn schouder een plunjezak.

Volgens een van de overleveringen kwam de man met de muts in de schemer aan in een bijna verlaten dorp. Voor zijn mond droeg hij een donkere sjaal, die net zichtbaar was onder zijn lange overjas. Over zijn schouder droeg hij de plunjezak, waarin dingen zaten die blijkbaar heel belangrijk voor hem waren, want hij hield die plunjezak altijd in zijn zicht. Door de kieren van planken die op de ramen getimmerd waren van één van de huizen, scheen een zwak licht en de man met de muts zag uit de schoorsteen een kleine rookwolk opstijgen. En terwijl hij het huis passeerde vloog de deur open, een man van rond de 45 jaar stond in het deurgat en gebaarde de man met de muts om binnen te komen.

Zo rond de jaarwisseling was het extreem koud geworden, zelfs voor de tijd van het jaar, zo koud was het in eeuwen al niet meer geweest. Nadat het koude front het land had bereikt kwamen de sneeuwstormen die een witte deken over het landschap legden. De kou en de sneeuwstormen hadden het openbare leven totaal ontwricht.

Toen de media het nieuws nog in den lande konden verspreiden toonden ze reportages van snelwegen die inmiddels al in enorme ijsbanen waren veranderd. In het begin konden reddingsploegen nog mensen uit de gestrande auto’s bevrijden, maar zelfs voor de reddingsploegen waren de wegen onbegaanbaar geworden. De media had een ieder nog opgeroepen om vooral niet meer met de auto op pad te gaan, maar er zijn altijd mensen die zich daar niks van aantrekken. En nog altijd probeerden de Zuiderlingen met hun auto’s het warmere Noorden te bereiken.

Op de avond dat het nieuws voor het laatst op de televisie te zien was, was er een reportage te zien van de grootste snelweg die het Zuiden met het Noorden verbindt. Er was te zien hoe talloze auto’s, verlaten of nog bewoond, langs de kant van de snelweg stonden alsof het mobiele diepvrieskasten waren. In een van de auto’s zat een gezin waarvan alle leden doodgevroren waren. Op de achterbank zaten een jongen en een meisje die een zwarte, langharige bouvier omarmden. Het dier had hen nog even wat langer warm gehouden, maar ook de trouwe viervoeter heeft de kinderen niet kunnen redden.

Vandaag in de regel die mij raakt

Alleen al de kracht van deze ene zin als je hem in de context van de hele tekst bekijkt.En het idee dat je je leven vooruit kan spoelen als een DVD. Dat wens ik soms wel eens als het even niet gaat zoals ik wil, al is een paar jaar dan weer wat overdreven. En andersom heb je het ook. Soms zijn er zulke fantastische momenten, dat je die wel wilt blijven herhalen. Het moment beleven en dan weer terugspoelen zodat je het moment weer opnieuw beleeft. Al denk ik dat het leven erg eenzijdig zal zijn als je die mogelijkheid zou hebben.

Van vrienden S. en M. leerde ik dat je niet al je oliebollen met oudjaar al op moet maken. Je moet er een paar invriezen die je dan bewaart voor speciale gelegenheden. Want het is vaker per jaar oudjaar. Zoals het voor mij vanavond ook weer een oudjaar is. En hoewel ik er zelf helemaal niks mee heb, is het morgen toch weer nieuwjaar. En schudden de mensen mij weer de hand en feliciteren ze mij.

Dus met oudjaar heb ik wat oliebollen ingevroren die ik deze avond eet. Lekker met een bak koffie erbij want morgen is er weer gewoon een werkdag. Een werkdag als alle anderen, waarop ik me niet specialer voel dan andere werkdagen. Het positieve vind ik altijd, dat als mijn nieuw jaar begint, dat ik dan ook weer thuiskom in de schemer, de echte donkere periode is voorbij.

En terwijl ik vorig jaar genoegen moest nemen met een doodgewoon patatje met, zal het eten morgen iets feestelijker zijn. En hoef ik er zaterdag ook niet extreem vroeg uit. En hoef ik me dan ook niet af te vragen of die vrachtwagen met al mijn herinneringen wel aan zal komen. Want overmorgen woon ik ook al weer precies jaar in mijn eigen huis. Een jaar dat zoveel moois bracht een jaar waarin ik leerde ik relativeren en dat is heel krachtig als je dat kan. Dus eet ik gewoon twee dagen achter elkaar oliebollen.

Wat gebeurt er toch allemaal de laatste tijd? Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik nooit over politiek wil bloggen, tenzij het mij erg hoog zit. En blijkbaar zit mij op dat gebied de laatste tijd veel dwars. Zo ook het volgende, dat me zo dwars zit dat ik maar een tweede blog erop knal vandaag.

Om het hele gedoe rond Barack Obama even te ontvluchten keek ik even wat rond op Nu.nl. En ja ook daar valt niet aan Barack Obama te ontkomen. Op zich geheel terecht natuurlijk, want op 20 januari 2009 is in Amerika geschiedenis geschreven. Maar daar had ik gewoon even genoeg van. En het is net alsof de tweede kamer juist dit moment koos, alsof ze het door de inauguratie wilden laten verbloemen. Ik las het volgende:

DEN HAAG – Het kabinet moet het verbod op godslastering afschaffen. Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft dinsdag opgeroepen dit wetsartikel te schrappen.

De meerderheid kwam tot stand dankzij de steun van regeringspartij PvdA. Verder stemden SP, VVD, GroenLinks, PVV, de Partij voor de Dieren en Rita Verdonk voor het voorstel van D66.”Dit is een zegen voor het publieke debat en de vrijheid van meningsuiting”, aldus D66-Kamerlid Boris van der Ham.

Ik ben niet Bijbelvast en het is ook niet vanuit religieuze opvattingen dat dit mij dwars zit, maar het gaat mij gewoon om het principe. Godslastering staat al eeuwen in onze wet, en vertel mij nu maar eens wat er met dat artikel mis is? Want als je dan werkelijk voor vrijheid van meningsuiting bent, schaf dan ook majesteitsschennis af. Begrijp me niet verkeerd ik heb niets tegen onze koningin. Alleen door het ene wetsartikel wel te schrappen en het andere niet, plaats je onze monarch dus wettelijk boven god. En volgens mij heeft het Nederlandse volk, jaren geleden, keihard gevochten om die goddelijke positie van onze monarch ongedaan te krijgen.

Kijk en daar kan ik me dan over op winden. Want we hebben de vrijheid om voor god te kiezen, maar onze monarch wordt gekozen door die ene zaadcel die als eerste die ene eicel bevrucht. Die ene eicel die recht geeft op een koninklijke titel door geboorte. En we mogen straks wel godlasterende woorden uiten, waarmee we de meeste aanhangers van een religie kwetsen, maar we mogen ons niet negatief uitlaten over onze monarch. Onze monarch die niet eens door ons gekozen mag worden, ik vind dat inderdaad een zege voor het publieke debat en de vrijheid van meningsuiting. Om me dan maar even in jeugdige taal uit te drukken 10 kudos voor Boris van der Ham en 0 voor de democratie.