De waanzin van het ene moment, waarop de jaarteller wijzigt.

VuurwerkAllereerst wil ik een ieder die dit leest al het goede toewensen voor het komende jaar. Dat het je alles mag brengen wat je er van verwacht plus hopelijk nog veel meer moois. Terugkijkend op het afgelopen jaar, kan ik niets anders zeggen dat ik van elk individueel moment intens heb genoten. Dat komt mede, omdat ik het afgelopen jaar leerde te leven in het Nu. Dat was een van de mooiste en meeste bevrijdende ervaringen die ik ooit heb mogen meemaken. Om er geen al te zware spirituele blog van te maken, zal ik niet uitweiden over het Nu.

Wat me de laatste weken, voorafgaande aan de jaarwisseling opviel, is de waanzin van de waarde die mensen toekennen aan dat ene moment, waarop de jaarteller van waarde verwisselt. Die waanzin zag ik bij individuele mensen, maar ook in het het bedrijfsleven.

Mensen zijn al dagen, zo niet weken, bezig om zich voor te bereiden op dat ene moment. Het lijkt soms wel of hun hele leven daarvan afhangt. Als je een willekeurige supermarkt inloopt, dan zie je een groot deel van de mensen gestrest rondlopen. Geobsedeerd door de inkopen die ze moeten doen, om vooral maar niks te kort te komen, lopen ze gewapend met grote boodschappenlijsten door de winkels. Ze hebben alleen oog voor hun lijstje en het zeker weten dat alles wat op hun lijstje staat in hun boodschappenwagen komt. Sommige zijn zo geobsedeerd dat ze daarbij andere mensen uit het oog verliezen, en die andere mensen de weg blokkeren met hun boodschappenwagen, zodat zij zelf in elk geval alles op hun lijstje kunnen pakken. Ik vind het fascinerend om dat te aanschouwen. Te meer, omdat die mensen er niet uitzien alsof ze honger lijden of iets tekort komen.

In het bedrijfsleven, moet alles opeens af. Alsof het voortbestaan van het bedrijf er van afhangt. De mensen binnen het bedrijf, hebben bepaalde plannen en doelen gesteld die voor het einde van het jaar gehaald moeten worden. Sommige van die doelen lijken het hele jaar niet belangrijk, totdat het moment in zicht komt. Het moment waarop de jaarteller van waarde wisselt. Die doelen zijn niet altijd realistisch en zorgen er voor dat de mensen die in het bedrijf werken extra gestrest raken. Ze maken overuren om alles op tijd af te krijgen, want anders kunnen de vakanties wel eens ingetrokken worden. Tel dat eens op bij de stres die de mensen zichzelf opleggen voor de voorbereiding van de kerstdagen en oud & nieuw, de donkere dagen rondom kerst en oud & nieuw en je begrijpt ineens waarom mensen veranderen in zelfzuchtige en soms zelfs gewelddadige mensen.

Je ziet ook, waarom doodnormale mensen. Mensen die normaal prima om kunnen gaan met de verantwoordelijkheid van het afstekken van explosieven. Dat die mensen die verantwoordelijkheid op dat moment eigenlijk helemaal niet meer aankunnen. Dat is een van de redenen waarom ik het vuurwerkmanifest heb ondertekend. Van waartoe het niet aankunnen van die verantwoordelijkheid kan leiden zal de media ons de komende uren en dagen, genoeg voorbeelden geven. Ik vraag me oprecht af waarom we elk jaar de natuur zo ontzettend veel schade toebrengen met oud & nieuw. De kilo’s zware – soms zelf schadelijke – metalen die de lucht ingeschoten worden, om maar eens iets te noemen.

Ik heb het manifest vooral ondertekend, vanwege de angst en stress die we dieren aandoen. Dieren kennen het fenomeen tijd namelijk niet. Een dier heeft geen kalender en kan dus ook niet weten, dat het enorme lawaai en de lichtflitsen niets is om bang voor te zijn. Dieren weten helemaal niet dat het prima is, omdat die gekke mensen een feestje vieren. Onze huisdieren hebben geluk. Want we hebben drugs uitgevonden, waarmee we onze huisdieren in een zodanige mentale staat kunnen brengen, dat ze geen angst meer hebben voor het vuurwerk. Gek eigenlijk, dat we straffeloos onze huisdieren drugs mogen toedienen, terwijl we dat niet normaal vinden als we dat ongevraagd bij andere mensen doen. Ik noem PCB maar even als voorbeeld.

Ik heb het manifest ook ondertekent, om het leed dat we elkaar aandoen. Een paar uur na de jaarwisseling kunnen we daar alles over lezen in de media:

  • Het vuurwerkmeldpunt heeft op de avond voor de jaarwisseling al 82.000 klachten over vuurwerkoverlast ontvangen. Nu is overlast een redelijk vaag begrip, want wanneer iets voor iemand overlast is hangt van de mens af.
  • Onbekenden hebben in Velsen-Noord een vuurwerkbom door een voorraam van een huis gegooid. Een melding alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Het hele jaar veroordelen we mensen en groeperingen in andere landen, om het terreur wat ze voeren. Maar op dat ene moment in het jaar, gooien we een vuurwerkbom in andermans huis. Misschien dat iemand me uit kan leggen waarom dit tijdens oud & nieuw door sommige mensen als normaal wordt gezien. Ik begrijp het namelijk niet. Ik ben overigens maar gestopt met lezen van wat er allemaal nog meer is gebeurd. Ik kan alleen maar hopen, dat de politie alle oud & nieuw terroristen oppakt.

Groot is het contrast, met de wijze waarop ik oud & nieuw heb beleefd. Wij hebben een groep mensen waarmee we al jaren oud & nieuw vieren. Dit jaar werd het gehouden bij mensen waar ik oud & nieuw nog niet eerder heb gevierd. Nadat de kinderen het vuurwerk hadden afgestoken. Deed ik een ronde door de wijk. En een ieder die ik tegenkwam, gaf ik een hand en wenste ik de beste wensen toe voor het komend jaar. Ik dacht dat dit vanzelfsprekend is. Dat we elkaar het beste wensen. Maar bij de meeste mensen bij wie ik die deed, zag ik dat ze eigenlijk niet goed wisten wat ze overkwam. Opeens stond daar een wildvreemde voor ze, die hen een hand gaf en hen het beste wensen. Maar ik zag ook, dat het die mensen raakte. Dat een wildvreemde hen oprecht het aller beste wenst.

Ik hoop echt dat er een vuurwerkverbod komt. En dat mensen oud & nieuw weer gaan zien zoals het bedoeld is. Het kantelpunt in de winter, het moment waarop de dagen weer langer worden. Het moment dat de dagen weer gaan lengen en we stil aan weer mogen denken aan de mooie warmere dagen die de aankomende lente ons mogelijk gaat brengen. Dat we die warmte alvast meenemen in ons hart, wanneer we elkaar het beste wensen voor het komend jaar.

Mijn oproep aan u, is om niet te hopen dat de volgende oud & nieuw viering rustiger gaat verlopen. Maar ervoor te zorgen dat het na deze oud en nieuw rustiger verloopt. Dit doet u door de oud & nieuw terroristen een deel van hun wapens te ontnemen. Laat dat uw motivatie zijn om het vuurwerkmanifest te ondertekenen. Hiermee zegt u, dat u ook schoon genoeg heeft van al het oud & nieuw geweld.

Wat raakt jou?

Dood_vrouw_amerikaGisteren kwam er in een flits een headliner voorbij op mijn telefoon: Politie Chicago schiet “per ongeluk” zwarte vrouw dood. Op dat moment stond ik er niet echt bij stil, ik was druk met het werken aan een van de vele projecten die momenteel op mijn eettafel en werkbank liggen. Mocht je daar meer over willen weten, op houtbewerken-voor-dummies doe ik verslag van deze projecten. Daar ben ik overigens een stuk actiever dan hier. Wat mij zo af en toe terug naar hier brengt, is dat ik hier veel persoonlijker kan (misschien is het wil) zijn.

Dit jaar is het eerste jaar in mijn gehele carrière dat ik de dagen tussen kerst en oud- en nieuw werk. En terwijl ik vandaag wat muziek op zocht, om tijdens het werken naar te luisteren, schoot de headliner weer door mijn hoofd heen. En ik moest ineens denken aan het nummer Biko van Peter Gabriel, het nummer dat Peter Gabriel schreef naar aanleiding van de gruwelijk dood van Steve Biko. Nu kun je de dood van de Amerikaanse vrouw niet vergelijken met de dood van Steve Biko. Natuurlijk is het allebei een tragedie, maar Steve Biko vocht een vreedzame strijd tegen de Apartheid in Zuid-Afrika en is vanwege die strijd letterlijk doodgemarteld. Maar aan de andere kant, leeft het gevoel van rassenverschil in Amerika ook nog steeds. Zeker onder de donkere bevolking komt de dood van een donkere persoon, door de politie altijd enorm hard aan. Zeker als het lijkt dat de dood niet een ongeluk is. Nu heb ik de identificatie met mijn huidskleur al jaren geleden opgegeven. Voor mij is een mens een mens, ongeacht kleur geaardheid, geslacht of geloof. Maar goed ik dwaal af.

Nu er steeds meer artiesten op Spotify komen, hoopte ik dat dat ook het geval zou zijn met Peter Gabriel. Die mis ik al heel lang. Als iemand die de jaren ’80 bewust heeft mee gemaakt, heb ik enorme waardering voor zijn muziek. Helaas. Op Spotify staat nog maar weinig muziek van Peter Gabriel. Gelukkig heb ik dan nog altijd YouTube achter de hand en voor minstens een uur heb ik naar de volgende clip geluisterd.

Omdat ik nog meer nummers van Peter Gabriel mooi vind, besloot ik om het album “Shaking The Trees” via iTunes te kopen. Terwijl ik dit type, bedenk ik me dat het al zeker drie jaar geleden is dat ik muziek gekocht heb. Ik luister eigenlijk alleen nog maar naar Spotify. Op de terugweg, besloot ik om Biko op hoog volume in mijn auto te draaien. En terwijl ik op de snelweg reed, werd ik overmand door emoties. Dit nummer raakte me zo diep, dat ik al het leed van de wereld leek te voelen. Wat me in een jaar lang opleiding tot zijnsgerichte therapeut, waarin ik op zoek ging naar mijn diepste pijn en gevoelens, nooit is gelukt, kwam nu van zelf. De tranen stroomden over mijn wangen. Ook nu weer, terwijl ik met Biko op de achtergrond deze blog schrijf.

Nu heb ik dat sinds een paar maanden wel vaker, dat een nummer me opeens raakt. Een nummer wat ik al jaren niet meer heb gehoord. Dat gaat dan opeens voor lange tijd op repeat. Zo had ik dit aan het begin van het jaar met My Sweet Lord van wijlen George Harrison. Sinds die mooie spirituele ervaringen begrijp ik precies wat hij bedoeld en als ik er naar luister, dan word ik er oprecht vrolijk van. En dat gevoel zet al direct in, zodra George de eerste akkoorden aanslaat.

Het gevoel wat ik bij My Sweet Lord heb, heb ik ook met That I would be good van Alanis Morissette. De emotie die zij in dit nummer weet te leggen in combinatie met de tekst, is precies zoals ik tegenwoordig naar het leven kijk. Het maakt eigenlijk niet uit wat er allemaal gebeurd. Het is allemaal goed. Toen ik dit nummer een maand of twee geleden weer herontdekte, moest ik op mijn werk echt tegen de tranen vechten. Het waren wel tranen van vreugde.

Ik ben erg benieuwd of jullie ook van die liedjes hebben die je op een of andere manier heel diep kunnen raken?

 

Een gesprek met mezelf

NORMAAL_ANP

Terwijl ik vandaag de administratie bijwerkte, had ik Serious Request aan. Voor mij is dat een jaarlijks terugkerend fenomeen en ik volg het al vanaf de allereerste keer dat 3FM het organiseerde. Op de een of andere manier vind ik het mooie televisie. Je leest het goed, als het Serious Request is dan tovert mijn televisie om in een levend behang. Als ik thuis ben, dan staat 101tv de hele tijd aan.

Het was tijd voor het nieuwsbulletin en zonder dat ik daar nou echt aandachtig naar luisterde, trok een specifiek nieuwsitem mijn aandacht. Het ging over het afscheidsconcert van Normaal. Nu moet je weten, dat het nummer deurdonderen mijn vaders lijflied is geweest in tijden dat het leven voor hem niet vanzelf ging. Ik ben de heren van normaal nog steeds dankbaar dat zij mijn vader een mantra hebben gegeven.

Toen ik een paar jaar geleden samenwerkte met de schoonzoon van Bennie Jolink, stond mijn vader voor een moeilijke keuze. Ik trok de stoute schoenen aan en belde de schoonzoon van Bennie op. Ik legde hem het verhaal uit en de volgende keer dat wij elkaar ontmoette, kreeg ik voor mijn vader een poster. Bennie heeft daar de tekst Theo blieft deurdonderen opgezet voorzien van een datum en zijn handtekening. Toen ik die aan mijn vader gaf, werd mijn vader erg emotioneel. Vandaar dat Bennie Jolink ook in mijn leven een speciale plek heeft.

Ik hoop dat het nog jaren duurt, maar als mijn vader eerder dan ik komt te overlijden, dan zorg ik ervoor dat deurdonderen speciaal voor hem gedraaid wordt. Nu weer terug naar Serious Request. Ik zal niet alle woorden herhalen wat Bennie daarover heeft gezegd, dat kun je hier teruglezen. Maar op de een of andere manier deden die woorden mij wat. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik er van moest vinden.

Natuurlijk verdienen de DJ’s een hoop geld. En natuurlijk is Serious Request een groot circus. En natuurlijk blijft er een hoop geld aan de strijkstok hangen. Op de wijze zoals ik tijdens mijn therapeutenopleiding geleerd heb, besloot ik om een goede therapiesessie met mezelf te houden. Ik liet daarin mijn ware zelf spreken en kon zo alles weer ongehinderd door mijn ego zien.

Ten eerste begrijp ik dat Normaal geen geld wil inzamelen voor Serious Request. Dat is hun goed recht en uiteraard moet bij het afscheidsconcert de band Normaal centraal staan. Maar om heel eerlijk te zijn, vraag ik me af wat Bennie nou eigenlijk bezielde. Want wat maakt het uit dat de DJ’s veel geld verdienen? Of dat ze publiciteitsgeil zijn? Sterker nog, als ze niet publiciteitsgeil zouden zijn, dan kan een actie als Serious Request nooit een succes worden.

Even afgezien van het feit, dat Paul Rabbering en Domien Verschuur twee bijzonder normale mensen zijn. Ze komen niet met gekke dingen in het journaal, je ziet ze – in tegenstelling tot Bennie Jolink – niet in commercials op tv. Sterker nog, als Serious Request er niet zou zijn dan zou in Nederland bijna niemand weten hoe ze eruit zouden zien. En of Giel nou echt publiciteitsgeil is? Ik weet het niet, hij is een markant persoon. Maar om heel eerlijk te zijn, vind ik dat het de laatste jaren ook redelijk rustig is rondom Giel. Je kan van Giel heel veel vinden. Maar als je geen fan van hem bent, is er niemand die jou verbiedt om naar een andere radiozender te luisteren.

Waar ik ook weerstand tegen heb, is het feit dat er binnen de goede doelen heel veel geld gaat naar mensen die voor het goede doel werken. Sterker nog, de laatste jaren hangt er naast mijn voordeur een lijst met de salarisen van de directeuren van de grotere goede doelen. Alleen als een vrijwilliger mij kan vertellen hoeveel de directeur, van het doel waarvoor ze collecteren, verdient geef ik geld. Maar is het rondom kerst wel het goede moment om het hierover te hebben? Ongetwijfeld heeft Bennie niet gewild dat zijn uitspraken het journaal zouden halen. Wellicht kwam hij daardoor ongewild in de publiciteit. Ik mag tenminste aannemen dat Bennie dit niet bewust heeft gezegd. Want wie is er dan eigenlijk publiciteitsgeil? En het is ook niet ondenkbaar dat Bennie aan zijn laatste concert ook veel geld heeft overgehouden. Begrijp me niet verkeerd, ik heb daar geen moeite mee. Maar ik vind wel, dat Bennie ook naar zichzelf mag kijken als hij dergelijke uitspraken over anderen doet.

Onze maatschappij is de afgelopen jaren enorm verhard. Ik vind het zorgwekkend, dat de ME een gemeenteraadsvergadering de gehele raad te hulp moet komen. Om maar een recent voorbeeld te noemen. Ik ben blij dat 3FM elk jaar Serious Request organiseert. Ik zie dan dat er in ons land toch nog een hoop mensen zijn, die nog wel om de wereld geven. En al lijkt het erop dat de meeste mensen dat maar een week per jaar doen. Het is tenminste 1 week per jaar. 3FM geeft mensen 1 week per jaar het gevoel dat ze iets voor een ander kunnen betekenen. Laten we vooral op deze manier naar Serious Request kijken. En laten we de andere discussie op een ander moment voeren. En laten we die discussie vooral niet via de media voeren.

En zo af en toe…

…realiseer ik me, dat er ergens in de krochten van het internet mijn blog in sluimerstand aanwezig is. En minder vaak bekruipt me – zoals bijvoorbeeld op dit moment – de behoefte om gewoon eens wat te schrijven. Ik moet wel eerlijk zijn, wat er verder nog gaat voortvloeien uit deze opwelling weet ik niet, maar het is geen hernieuwde poging om dit blog weer wat leven in te blazen.

Want al zou ik dat willen, dat is niet echt aan mij besteed heb ik ontdekt. Wat overigens een prima brug is, om de spaarzame lezer die hier zo nu en dan, mogelijk, nog eens komt bij te praten over hoe het mij zoal vergaan is in het afgelopen half jaar. Ik kan niet anders zeggen dat uitstekend. Voor die lezers die zich liever laven aan andermans leed, ik moet u helaas teleurstellen. Wellicht is er een causaal verband met mijn innerlijk gevoel van vreugde en mijn lange periode van afwezigheid hier.

Ik herinner me nog heel goed het moment, het was ergens in de lente van 2014, dat ik me vanuit mijn diepste bewust realiseerde dat ik mijn eigen fysieke klachten en mentale toestand zelf in stand hield. Wonderbaarlijk eigenlijk, hoe ik er altijd blind op vertrouwde dat iemand anders mij van mijn rugklachten af zou kunnen helpen. Het was – als ik het mij goed herinner – aan het begin van mijn jaarlijkse vastenperiode, dat ik me voornam om nooit meer naar een fysiotherapeut te gaan. Dat was eigenlijk niet nodig. Als ik gewoon zou beginnen te leven en me niet meer druk zou maken over wat dat mogelijk voor mijn rugklachten zou kunnen betekenen. Dan had ik ook de sleutel naar mijn genezing in mijn eigen handen. Ik realiseer me, dat dit wellicht niet voor iedereen even begrijpbaar is, ik zal deze realisatie in een wat rustiger tempo aan u openbaren.

Na de realisatie, dat ik me altijd van andere afhankelijk had gemaakt als ik weer eens door mijn rug ging. Realiseerde ik me ook, dat de rugpijn wel eens ten dele uit mijn hoofd zou kunnen komen. Wellicht kunt u denken dat het psychisch is. Hoewel u daar niet ver vandaan zit, was het geen psychische klacht waarvoor iemand naar de psychiater zou gaan. Enfin. Ik besloot om mijn lichaam extra aandacht te geven en om gewoon te gaan hardlopen. Iets wat ik al jaren niet gedaan had vanwege mijn fysiek gestel.

De eerste paar keer kreeg ik behoorlijk veel last van mijn lichaam, maar in plaats van dat ik daar het bewijs in zag dat er iets mis met mijn rug was. Belde ik niet de fysio maar trad in dialoog met mijn lichaam. Niet op de manier waarop ik het nu zou doen, want ik gaf mijn lichaam letterlijk het bevel om te doen wat ik het vertelde – wellicht niet de subtielste manier. Maar wonderbaarlijk genoeg was dat genoeg voor een prachtige ervaring.

Ik raakte in een staat van volkomen geluk, waarin ik een diepe compassie voelde voor en diepe verbondenheid met al wat leeft. Die staat heeft lang aangehouden. Die dagen ging ik gewoon naar mijn werk, maar eigenlijk zat ik alleen maar met een grote grijns en het fantastisch gevoel van innerlijk vrede en vreugde achter mijn beeldscherm. Pas later werd me duidelijk dat dit een intens diepe spirituele ervaring is. En ik mag ook rustig zeggen dat ik enorm verlicht was.

Ik durfde ook mijn gevoel te volgen en mijn gevoel gaf me in, dat ik de Reiki I inwijding wilde gaan doen. Misschien dat ik over dit alles afzonderlijke blogs ga schrijven, maar voor nu wil ik het vooral op de hoofdlijnen houden. De Reiki inwijding volgde kort op de eerste spirituele ervaring en ik stortte – mede dankzij de Reiki – in een volgende periode van verlichting. Tijdens de Reiki cursus heb ik mensen leren kennen, die de Reiki cursus volgde als voorbereiding op een therapeutenopleiding. Destijds besteedde ik daar eigenlijk geen aandacht aan, maar ik onderhield het contact met hen.

Ik hoorde van hen, dat er vrij snel na de eerste training een Reiki II cursus gepland stond en dat zij die – ook ter voorbereiding op de opleiding – gingen volgen. Ik hoefde daar niet over na te denken en volgde hen blind. Ook die inwijding bracht mij weer een enorm mooie spirituele ervaring en ik kwam weer in een zeer intense staat van verlichting. Onze clubje mensen werd iets uitgebreid met nog iemand die de therapeutenopleiding ging volgen en mijn innerlijke stem gaf mij in, dat ik die opleiding ook moest gaan volgen.

Niet wetende wat die keuze of die opleiding inhield, volgde een jaar waarin ik zeer intens met mezelf aan de slag ging. Ik leerde me om mijn gedachten bewust te onderzoeken – wat in het begin erg lastig was, het na effect van de spirituele ervaringen was dat ik vrijwel geen gedachten had. Daarna leerde ik hoe mijn ervaringen uit mijn jeugd mijn gedrag in het nu enorm bepalen. En leerde ik hoe ik in contact kon komen met de pijn die ik sinds mijn jeugd met mij meedraag. Nu hoeft u zich geen zorgen om mij te maken lieve lezer. Wij dragen allemaal dit soort pijn, het pijn uit onze jeugd, in ons.

Naast dit alles leerde ik nog veel meer mooie technieken en na een jaar opleiding was ik op eens een gediplomeerd (zij het basis) zijnsgerichte en energetische therapeut. De diepe innerlijke vreugde is ook nu – ruim anderhalf jaar later – nog steeds aanwezig. Soms is het er licht sluimerend en soms is het er heel intens. Dankzij mijn opleiding sta ik heel goed in contact met mijn gevoelens en weet wanneer ik mezelf moet helpen als die innerlijke vreugde in gevaar komt. Soms gaat het vanzelf en soms is het hard werken. Maar het is het allemaal waard. Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik ben veranderd. Wat ten dele ook waar is. Maar ik ben niet veranderd, ik was al die jaren een ander, en nu ben ik mezelf.

Wellicht dat u zich afvraagt hoe het met mijn fysieke gestel is. Ook dat is prima. Er zijn momenten waarop mijn rug wat extra aandacht vraagt. Dan geef ik mijn rug – zoals een vader dat naar zijn kinderen doet – de volle liefde volle aandacht. En de klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Uiteraard is er een verband met mijn gemoedstoestand en mijn rugklachten. Ik ben er achter gekomen dat stress,  en gedachten die emoties oproepen eigenlijk altijd de basis zijn voor fysieke klachten. Maar ik weet ook hoe ik mijn eigen therapeut moet zijn en ik geloof dat ik in het afgelopen anderhalf jaar slechts twee keer bij de fysio ben geweest. Een keer aan het begin en bijna een jaar geleden, omdat mijn fysiotherapeut zich zorgen maakte omdat hij mij nooit meer zag 😉

Yin Yang uit purperhart en essen

Voor de Butsudan heb ik een Yin Yang teken gemaakt. Dit is niet alleen voor decoratie, want het doel is het wegwerken van een magneet. Als ik echter geweten had hoeveel werk dat was, dan had ik het denk ik niet gedaan. Op de eerste foto zie je de achterkant met daarin de magneet. Om je een beeld van het priegelwerk te geven, ligt ernaast een muntstukje van 50 cent.

De ruimte voor de magneet Add Contact Form Aangezien er bij het inleggen van hout weinig speling is, heb ik de stokjes die ik gemaakt heb voor de punten van Yin en Yang, niet direct afgezaagd, zo kan ik hem bij het inlijmen nog wat bijdraaien als hij niet helemaal naar mijn zin zit.

Yin Yang tekenUiteindelijk heb ik hem ingelegd in het stootbord van de Butsudan. Om eerlijk te zijn, hij is misschien niet helemaal perfect, maar voor een eerste keer hout inleggen, ben ik best trots op het resultaat.

Yin Yang met magneet erachter, ingelegd in de Butsudan

Beste UPC, wil je stoppen met mij lastig te vallen?

UCPGeachte heer/mevrouw,

Ik stuur u deze brief, omdat ik een vraag aan u heb. Mijn vraag aan u is, hoe kan ik er voor zorgen dat u mij met rust laat? Ruim 4 jaar geleden heb ik mijn kabelabonnement bij u opgezegd. Niet dat ik er toe verplicht ben, maar ik zal u de redenen voor de opzegging nogmaals vertellen, zoals ik dat destijds ook aan de medewerker van uw call center heb gedaan.

Toen ik eind jaren 90 nog student was, heb ik een internetabonnement genomen waarvoor ik geen abonnementsgeld hoefde te betalen. Ik belde bij mijn provider in en ik hoefde alleen te betalen voor hetgeen ik daadwerkelijk verbruikte. Mogelijk dat u begrijpt dat studenten vaak krap bij kas zitten, voor mij was dit dus de ideale oplossing. Als het nodig was kon ik thuis het internet op en ik kon de kosten beheersen door via een teller bij te houden hoeveel minuten ik per maand online was. Het is dan ook al zo’n 15 jaar dat ik mijn privé e-mailadres bezit.

Zoals u ongetwijfeld van dichtbij hebt mee gemaakt. Zijn er in het land der internetproviders een hele hoop overnames en fusies geweest. Ik ben altijd braaf meegegaan naar de partij die mijn internetprovider overnam – ik wilde mijn e-mailadres immers graag behouden en ik merkte eigenlijk nooit echt een verschil na een overname.

Toen ik naar mijn huidige woonadres verhuisde, was digitale televisie nog maar net in opkomst. En aangezien ik toen nog geen flatscreen had, heb ik bij u een kabelabonnement afgesloten voor radio en televisie. Over deze diensten ben ik altijd zeer tevreden geweest. Een paar jaar later heeft ook mijn huidige internetprovider zich op de digitale televisiemarkt gestort. Ik kreeg van hen een aanbod dat bijzonder lucratief was. Ik kon een abonnement bij hen afsluiten voor televisie, radio, telefonie en internet tegen een zeer scherpe prijs. En het belangrijkste, ik kon mijn e-mailadres houden – nogmaals na 15 jaar ben ik zeer verknocht aan dit adres. Het aanbod heb ik uiteraard niet afgeslagen en tevens heb ik mijn abonnement destijds bij u opgezegd.

Goed, nu een beetje op de hoogte bent voor de beweegredenen van mijn overstap wil ik mijn ongenoegen over uw marketingafdeling graag uiten. Ik ben geen expert op het gebied van contractrecht, maar volgens mij houdt de relatie tussen twee partijen op, als het abonnement is afgelopen c.q. opgezegd? Dit houdt dus in, dat u mij net zo moet behandelen als alle andere Nederlanders die geen abonnement bij u hebben toch? Hoe kan het dan dat u mij reclame blijft sturen terwijl ik al jaren bij zowel InfoFilter als PostFilter ingeschreven sta? Ik doe hierbij dan ook dringend de oproep om de adressen van voormalige klanten te controleren op het voorkomen op PostFilter, voordat u deze klanten reclame stuurt. Ik ben namelijk erg begaan met het milieu, en heb mede daarom een digitale en analoge nee-nee-stikker.

Mocht ik van u, anders dan een excuusbrief, nog eenmaal ongevraagde reclame ontvangen, dan stap ik naar de Reclame Code Commissie. Daarbij geef ik u het gratis advies om uw marketingafdeling eens op een cursus moderne marketing te sturen. Of laat ze anders eens het boek Uitverkocht! van Jim Stolze lezen. Misschien dat ze dan begrijpen hoe de moderne economie in elkaar steekt. Want de agressieve manier waarop u uw voormalig klanten blijft benaderen is echt niet meer van deze tijd. Dat werkte misschien in de vorige eeuw nog zo.

Is getekend,

Theo

Butsudan – deel II

In mijn vorige blog over de Butsudan, legde ik uit hoe ik aanraking kwam met een Butsudan. Ik wilde er zelf ook een hebben en ik zocht op internet naar een Butsudan. In Nederland zijn ze bijna niet te krijgen en in het buitenland zijn ze aan de dure kant – ik vind 1000 dollar voor een kastje een hoop geld. Ik staakte de zoektocht en vanaf dit moment wist ik één ding, ik wilde mijn eigen Butsudan maken.

WoodworkingMaar dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Voor iemand die geen ervaring heeft met houtbewerking en zijn beitels als schroevendraaiers gebruikte, is dit geen klus om mee te beginnen. Ik had dus een missie. Die missie begon met het lezen van alles wat ik maar kon vinden over houtbewerken. Daarnaast bezocht ik alle blogs over dit onderwerp en bekeek ik elk YouTube filmpje over houtbewerken – je begint te begrijpen waarom het op mijn blog af en toe rustig is.

Inmiddels heb ik wat meer ervaring en is de tijd daar, dat ik aan mijn Butsudan ga beginnen. De volgende foto, toont de Butsudan zoals ik hem vanaf het begin wilde maken.butsudan_Model_1Dat is, totdat ik het boek “Made by Hand” van Tom Fidgen kocht. Op de volgende foto’s zie je een theekast, die Tom voor zijn vrouw heeft gemaakt. Butsudan_model_2_frontButsudan_model_2_interiorEn vanaf het moment dat ik het boek van Tom las, wist ik dat dit de inspiratie was voor het geen ik al heel lang wil maken: mijn Butsudan. Waarvoor ik het hout al een paar weken in huis heb liggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

 

Een bijzondere dag

Dalai_lamaDe laatste tijd loop ik over van ideeën. Er komen zoveel ideeën in me op, dat ik er soms een lichte hoofdpijn van krijg. Dat heb ik wel vaker, ik moet dan gewoon zorgen dat ik die ideeën in een vorm op papier zet. Daar ben ik de afgelopen tijd heel druk mee geweest. Zo druk dat ik zelfs vergat om mijn “ontmoeting” met de Dalai Lama te delen, waarvan ik helaas geen foto’s heb gemaakt.

Zondagmorgen om 7:45 uur – ja wie had dat ooit gedacht, dat ik in het weekend op dat tijdstip al in de auto zou zitten – ben ik net onderweg naar Ahoy. Het was heerlijk rustig op de weg, waardoor ik iets over 9 in Rotterdam was. Bij Zuid plein zag ik dat er een redelijke rij stond voor het parkeren bij Ahoy zelf. Ik besloot om mijn auto in de garage van Zuid plein te zetten. Achteraf een goede keuze, want daardoor was ik in elk geval op tijd.

Voor Ahoy stond een grote groep Tibetanen te demonstreren tegen de Dalai Lama. Achteraf bleek dat deze groep aanhangers waren van de boeddhistische godheid Dorje Shugden. Maar op dat moment dacht ik dat deze groep geen kaartjes had weten te bemachtigen en op deze manier probeerden om alsnog naar binnen te mogen. Ik twijfelde zelfs nog even of ik mijn kaartje niet gewoon af zou staan.

Ik had voor zowel de morgen- als de middagsessie een kaartje, waardoor ik zoveel mogelijk naar de Dalai Lama kon luisteren. De ochtendsessie was een onderricht in het Boeddhisme. En terwijl ik mijn plaatsje op de eerste ring zocht, was een groep boeddhistische monniken al begonnen met chanten. Waarschijnlijk ben ik een van de weinige die daar kippenvel van krijgt, zeker als je de energie voelt die bij het chanten vrij komt.

Tot mijn blijdschap ontdekte ik dat mijn stoel, op nog geen 50 meter van de Dalai Lama was. Okay het was de eerste ring en ik kon hem alleen vanaf de zijkant zien. Maar goed dat is beter dan wanneer je een duurder kaartje gekocht heb en achterin de arena zit. Het onderricht zelf was bijzonder interessant. De opkomst van de 78-jarige Dalai Lama was indrukwekkend. De 10000 bezoekers wisten eigenlijk niet zo goed hoe je zo’n bijzondere man verwelkomt, totdat er iemand begon te applaudisseren, waarna heel de zaal het voorbeeld volgde.

Het onderricht van de Dalai Lama ging over de drie hoofdzaken van het pad. Diep daar op in gaan kan ik niet. Want ik zoog alles wat de Dalai Lama zei op. En ben dat nu allemaal nog een plekje aan het geven. Overigens is de Dalai Lama een vrolijke man, die voor het grote deel van de tijd praat als een wijze man. Op andere momenten kon ik ook nog het kind in de man zien. Tijdens lezingen draagt hij normaal altijd een rode zonneklep. Iemand uit de zaal heeft hem een oranje pet gegeven en deze moest hij natuurlijk op zetten. Dat deed hij met heel veel humor en ik kon aan hem zien dat hij dit alles deed met het plezier dat kinderen hebben – heel onbevangen.

Ik had af en toe moeite om zijn Engels te verstaan, maar gelukkig was er een vertaalster die zowel Engels als Tibetaans spreekt. Het onderricht werd af en toe onderbroken, zodat zij aan de zaal kon vertellen wat de Dalai Lama net had gezegd. Dat was voor de bezoekers erg handig, omdat sommige teksten in het Tibetaans werden gesproken. Blijkbaar vond de Dalai Lama dat de vertaalster te zacht praatte, want vlak voor de lunch zei hij tegen haar. Je moet goed eten, zodat je vanmiddag meer energie hebt om harder te praten. Dit soort kleine grapjes maakte hij de hele dag door. Iets wat de geestelijke leiders van het katholieke geloof, waarmee ik opgevoed ben nooit zouden doen. Die creëren altijd een enorme afstand tussen hen en anderen. Dat vind ik juist zo mooi aan de Dalai Lama, hij plaatst zichzelf onder de mensen. Hij zegt letterlijk: “Ik ben slechts een eenvoudige boeddhistische monnik.”.

Na de lunch begon de sessie waarin de Dalai Lama een lezing gaf. Ook dit was bijzonder interessant. De man ziet alle dingen zo scherp, dat ik wel eens dacht waarom denk ik zo moeilijk. Hij ging in op technologie en dat het prima is dat we dat ontwikkelen, zolang het maar voor het goede is. Dat gaf mij ook weer een nieuwe kijk op de technologie, want ik keerde me er steeds meer vanaf. Hij gaf ook zijn visie op hoe het onderwijs moet veranderen om onze geest optimaal te kunnen benutten.

Na de lezing mochten er vragen gesteld worden. De Dalai Lama nam echt de tijd om alle vragen te beantwoorden. Ook hier viel het mij op hoe eenvoudig het leven zou kunnen zijn. Wij zijn eigenlijk allemaal geneigd om veel te moeilijk te denken. Er was een vrouw die streng christelijk was opgevoed. En zij worstelde met het idee dat er volgens het boeddhisme geen schepper bestaat. En hoewel zij meer gevoel met het boeddhisme had dan met haar oorspronkelijk geloof, was dit een punt waarop ze in tweestrijd was. De Dalai Lama antwoordde haar: “Maar je moet niet alles waarmee je opgevoed loslaten. Zeker niet als dat zo’n tweestrijd oplevert.”.

Al met al een dag om nooit meer te vergeten. Ik hoop dat de Dalai Lama nog heel lang mag leven in blakende gezondheid, want bij zijn volgende bezoek ben ik er zeker weer bij. Op de vraag of ik nu een boeddhist ben is mijn antwoord nee. Ik ben een overtuigd Taoïst, maar bepaalde aspecten van het boeddhisme zal ik zeker in de praktijk brengen. Elke dag de dag overdenken, en nadenken waarom ik bepaalde manieren reageer, is iets dat ik zeker zal doen. Daar bij hoort ook het signaleren als er woedde in me opkomt, zodat ik dat voortijdig kan onderdrukken. En als mijn Butsudan straks af is, ga ik zeker een paar keer per week mediteren. De Butsudan wordt namelijk in het Zen Boeddhisme dagelijks gebruikt.

Butsudan – deel I

BushidoToen ik 6 jaar geleden mijn huis kocht, was mijn achterbuurman één van de eerste mensen waar ik mee in gesprek raakte. Hij en ik hebben veel gemeen. We fotograferen beide, houden op zijn tijd van een goed glas whiskey of cognac, en we mogen allebei graag zo af en toe een dikke sigaar opsteken. Op zich geen vreemde hobby’s, maar wat we ook allebei gemeen hebben is onze voorliefde voor de Oosterse filosofie en vechtkunst.

Deze voorliefde heeft bij ons beide verschillende wortels. Waar ik vanuit mijn Tai Chi veel meer het Taoïsme aanhang en mijn vechtsport ook wel de innerlijke vechtsport wordt genoemd, liggen zijn wortels in Japan. Zo is hij ingewijd als 3de graad Reiki-meester en is zijn vechtsport alles behalve een innerlijke. Hij is al jaren een beoefenaar van de krijgskunsten van de Samoerai. Zo is hij bedreven in o.a. karate. Maar wat ik nog veel indrukwekkender vind, is dat hij ook zeer bedreven is in Kendo.

Butsudan voorbeeldTijdens een bezoek aan hem, liet hij mij zijn Butsudan zien. Een Butsuwattuh? Een Butsudan is een kleine kast die je in Japanse huizen vindt, alwaar hij dienst doet als thuisaltaar. Ik was direct geïnteresseerd in dit fenomeen en wilde er zelf ook een hebben. Er een willen hebben is makkelijker dan er ook daadwerkelijk een bezitten – kwam ik al gauw achter. Meer hierover in een volgende blog.

Griep en loslaten

GriepMisschien vroeg je je inmiddels al af, waarom het op deze blog zo rustig was. Misschien dacht je stiekem al, dat ik er na een korte opleving weer de brui aan zou geven 😀 Hoe dan ook, ik was geveld door een griep. Nu komt griep eigenlijk nooit goed uit, maar al helemaal deze week niet. Woensdag 30 april zou mijn laatste dag bij de klant zijn en ik moest echt nog wat dingen afronden.

Veel keuze, anders dan me op maandag ziek melden, had ik niet. Dinsdag voelde ik me nog steeds beroerd. Gelukkig mocht ik donderdag komen i.p.v. woensdag, waardoor ik net 1 dag meer tijd had voor mijn herstel. Een laatste dag bij een klant dat is iets waar ik eigenlijk nooit aan kan wennen. Bij deze klant heb ik ruim twee jaar gezeten en de mensen die daar werken werden in die twee jaar stilaan een tweede familie.

Het afscheid zelf was heel mooi. Dat begon eigenlijk al vorige week vrijdag, omdat er toen een paar mensen voor het laatst waren – dit vanwege de vakanties van deze en komende week. Toen kreeg ik van iemand pennen waarvan je de inkt uit kunt gummen, wat voor een ontwerper altijd erg fijn is. Op donderdag kreeg ik van iemand anders een roze Boeddha – ja eindelijke heb ik eens een Boeddha van iemand gekregen. En van iemand anders kreeg ik een mini gitaar.

Nu verdienen die cadeaus natuurlijk wat uitleg, de gitaar niet want de meeste van jullie weten denk ik wel dat ik gitaar speel. De Boeddha zelf is eigenlijk ook niet vreemd, omdat ik de Boeddha een inspirerend figuur vind. Zo inspirerend zelfs dat ik voor een van mijn Boeddhabeelden een kast aan het maken ben. Dat was bijna niemand van de klant ontgaan. Maar waarom roze? En ik bedoel niet normaal roze, maar echt gewoon knal roze. Dat heeft alles te maken met het volgende boek.

UitverkochtDe titel van dit boek is Uitverkocht! en is geschreven door Jim Stolze. Ik kon helaas geen foto van de achterkant vinden, maar de achterkant is dus knal roze – niet het kleur boek dat je als man vol trots op je nachtkastje legt. Maar dit boek heeft mijn leven veranderd. Voor wie ooit een marketingopleiding wil gaan volgen, bespaar je het geld en koop voor iets meer dan een tientje dit boek. Dan weet je alles over hoe de nieuwe economie in elkaar steekt. Dit boek heb ik ook bij deze klant aan wat mensen uitgeleend en het heeft ook hen geïnspireerd. Als we dit boek tijdens de pauzes bespraken, dan hadden we het altijd over het roze boek. Vandaar de roze Boeddha. Bij de Boeddha kreeg ik een roze post-it met de tekst: “Niet alleen boeken worden meer waard als je ze weg geeft” – als je Uitverkocht! hebt gelezen dan kan je deze woorden heel goed plaatsen. Deze post-it krijgt samen met de gelijkkleurige Boeddha en de mini-gitaar een mooi plekje in mijn studeerkamer.

Naast de cadeautjes waren er nog meer hartverwarmende reacties. Mensen die met tranen in hun ogen naast mijn bureau kwamen staan – al aan het begin van de ochtend – om afscheid van me te komen nemen, zodat ze zeker wisten dat ze me niet zouden mislopen aan het einde van de dag. En hoewel ik donderdag alleen door kon komen dankzij paracetamol, was het een van de mooiste dagen van mijn leven. Ik heb nog nooit zoveel mooie complimenten en bedankjes gehad bij het verlaten van een klant, als bij deze.

De griep kreeg ik denk ik alleen maar, omdat mijn lichaam moeite heeft met het afscheid nemen van deze klant. Mijn verstand weet dat het zo mooi is, deze klant kan nu echt op eigen benen staan. Maar mijn lichaam heeft moeite met het loslaten van deze klant. Al met al komt dat vast goed, er ligt binnenkort weer een mooie nieuwe opdracht op me te wachten, waar ik hopelijk weer net zo warm wordt ontvangen als bij de vorige klant. En waar ik hopelijk ook weer nieuwe en leuke mensen mag ontmoeten.

Voordeel van de griep hebben, is dat ik veel tijd had om zaken te relativeren en ook om wat toekomstige projecten uit te denken. Een mens moet toch wat als hij ziek op bed of op de bank ligt.